Чу хусрав ёфт он эъзозу тамкин

چو خسرو یافت آن اعزاز و تمکین

Бурун омад сӯии баҳроми чубин

برون آمد سوی بهرام چوبین

Ниҳод аз дӯстони рӯи сӯии душман

نهاد از دوستان رو سوی دشمن

Пай ӯ лашкарӣ чун кӯҳи оҳан

پی او لشکری چون کوه آهن

зи баҳри рӯми бгдшту сӯй бар

ز بحر روم بگدشت و سوی بر

Равон гардид бо дарёии лашкар

روان گردید با دریای لشکر

Бидон лашкари пиёдаи ҳам зи атроф

بدان لشکر پیاده هم ز اطراف

Гирифтаи кӯҳу ҳомӯни қоф то қоф

گرفته کوه و هامون قاف تا قاف

зи наъли мураккабон ҳар сӯи ҳамора

ز نعل مرکبان هر سو هماره

з судан серума мешуд санги хора

ز سودن سرمه می شد سنگ خاره

Бидон шавкат чу пеш омад шаҳаншоҳ

بدان شوکت چو پیش آمد شهنشاه

Шабихуни барад бар баҳром аз роҳ

شبیخون برد بر بهرام از راه

Чу бо баҳром ҳарб афтод шаҳ ро

چو با بهرام حرب افتاد شه را

Қиронӣ буд бо миррӣхи ма ро

قرانی بود با مریخ مه را

зи кори шаҳ чу огаҳи гашти баҳром

ز کار شه چو آگه گشت بهرام

Ба ҷанг омад сӯй ӯ кому ноком

به جنگ آمد سوی او کام و ناکام

Ду лашкари сӯй якдигар ситоданд

دو لشکر سوی یکدیگر ستادند

Ҳамаи шамшери кин дар ҳам ниҳоданд

همه شمشیر کین در هم نهادند

зи тоби теғи заҳри олӯдаи партоб

ز تاب تیغ زهر آلوده پرتاب

Ту гуфтӣ Зуҳра баҳром шуд об

تو گفتی زهره بهرام شد آب

Наме диданди мардум зон ду лашкар

نمی دیدند مردم زان دو لشکر

Ба ғайр аз абри теғу барқи ханҷар

به غیر از ابر تیغ و برق خنجر

зи захми теғ , кон аз ҳади бурун буд

ز زخم تیغ، کان از حد برون بود

Ба ҳар ҷониби яке дарёии хӯн буд

به هر جانب یکی دریای خون بود

Ба лашкар теғҳо гардӣда дмсоз

به لشکر تیغها گردیده دمساز

Ба душмани зи саҳмаш об ме шуд

به دشمن ز سهمش آب می شد

зи ханҷар пора меомад ҷигарҳо

ز خنجر پاره می آمد جگرها

зи абр теғ меборид сарҳо

ز ابر تیغ می بارید سرها

Замон аз гирди аспон дар сиёҳӣ

زمان از گرد اسپان در سیاهی

Замин аз наъли шан чун пушти моҳӣ

زمین از نعل شان چون پشت ماهی

зи гурзи онро ки аз давлати маниш буд

ز گرز آن را که از دولت منش بود

Ба фарқи душманонаши сарзаниш буд

به فرق دشمنانش سرزنش بود

Ба пеши теғ сарҳо карда побӯс

به پیش تیغ سرها کرده پابوس

Шудаи кар , гӯши чарх аз ғулғули кӯс

شده کر، گوش چرخ از غلغل کوس

Камонҳо дастҳо ҳар сӯи кушода

کمانها دستها هر سو گشاده

Синонҳо сари сӯии дилҳо ниҳода

سنانها سر سوی دلها نهاده

Ба ҳар сӯи кӯ фурӯд омад плорк

به هر سو کو فرود آمد پلارک

Гдшт аз мғФр ва омад ба торак

گدشت از مغفر و آمد به تارک

Ҳар он мғФр ки теғи андохти зоҳир

هر آن مغفر که تیغ انداخت ظاهر

Аҷал пинҳонаш гуфт аллоҳи иғФр

اجل پنهانش گفت الله یغفر

Ба оби теғи шан ҳамвора душман

به آب تیغ شان همواره دشمن

Фурӯ мерафт аммо то ба гардан

فرو می رفت اما تا به گردن

зи найза буд дилҳо дар даридан

ز نیزه بود دلها در دریدن

зи теғи тези сарҳо дар паридан

ز تیغ تیز سرها در پریدن

Ҳаме борид аз боло ва аз зер

همی بارید از بالا و از زیر

Ҳамаи борони марг аз абри шамшер

همه باران مرگ از ابر شمشیر

Чкочки бас ки бар мғФри гирифта

چکاچک بس که بر مغفر گرفته

Ба ҳар ду даст , душмани сари гирифта

به هر دو دست، دشمن سر گرفته

Наҳангонро шуда аз мағзҳо ҳуш

نهنگان را شده از مغزها هوش

Намонда ҷузи тлнги тир дар гӯш

نمانده جز تلنگ تیر در گوش

Аду медид саҳми тир ва аз хашм

عدو می دید سهم تیر و از خشم

Биҷуз новак намеоварад дар чашм

بجز ناوک نمی آورد در چشم

зи ханҷари омадаи ҷонҳо ба ҳнҷр

ز خنجر آمده جانها به حنجر

Далерони ғарқи хӯни дида , то сар

دلیران غرق خون دیده، تا سر

Фиканда аспҳо аз дасту пои наъл

فکنده اسپها از دست و پا نعل

з хӯн гашта ҳамаи хФтонҳои лаъл

ز خون گشته همه خفتانها لعل

зи баси лашкар ки ҷо бар ҷой ме рафт

ز بس لشکر که جا بر جای می رفت

Саронро сар ба даст ва пой ме рафт

سران را سر به دست و پای می رفت

Сар гарданкашон гардӣда дар хӯн

سر گردنکشان گردیده در خون

Синон аз пуштҳо саркардаи берун

سنان از پشتها سرکرده بیرون

Музаффари гашт чун шоҳи накӯном

مظفر گشت چون شاه نکونام

Ва зу рӯ дар гурез оварад баҳром

و زو رو در گریز آورد بهرام

Замона аз барои нусрати шаҳ

زمانه از برای نصرت شه

Фурӯ хонд ояти насри ман аллоҳ

فرو خواند آیت نصر من الله

зи бахти тира ва аз накас толеъ

ز بخت تیره و از نکس طالع

зи авҷ хеш шуд баҳроми роҷеъ

ز اوج خویش شد بهرام راجع

Буна яксар ҳама бар ҷои бгдошт

بنه یکسر همه بر جای بگداشت

Раҳ бераҳ гирифту гоми бардошт

ره بی ره گرفت و گام برداشت

зи тахту тоҷ ва лашкар гашта безор

ز تخت و تاج و لشکر گشته بیزار

Шудаи махмур аз мастии пиндор

شده مخمور از مستی پندار

Касе кӯи по , зи ҳади худ наад беш

کسی کو پا، ز حد خود نهد بیش

Чунин ҳо оядаш ночор дар пеш

چنین ها آیدش ناچار در پیش

Яқин донам ки бинад оқибати бад

یقین دانم که بیند عاقبت بد

Касе кӯи по наад беш аз ҳади худ

کسی کو پا نهد بیش از حد خود

Қаноат кун ба андак конаст бисёр

قناعت کن به اندک کانست بسیار

Мҷуи бешӣ ки май оради камии бор

مجو بیشی که می آرد کمی بار

Касе кӯ бо вале неъмат кунад хашм

کسی کو با ولی نعمت کند خشم

Бигирад охираши ҳақи намаки чашм

بگیرد آخرش حق نمک چشم

Макун бад конкаҳ кард ин шеваи пеша

مکن بد کانکه کرد این شیوه پیشه

Яқин донам ки бад бинад ҳамеша

یقین دانم که بد بیند همیشه

Макун то май туоне бад ки айём

مکن تا می توانی بد که ایام

Ҳамон бад оварад пешати саранҷом

همان بد آورد پیشت سرانجام

Ба ҳар корӣ ки ҳастӣ саҳл машумор

به هر کاری که هستی سهل مشمار

Тааммул кун бибин поёни он кор

تامل کن ببین پایان آن کار

Ҳадисӣ бишинав аз қавли ҳакямон

حدیثی بشنو از قول حکیمان

Макун корӣ каз он гардии пушаймон

مکن کاری کز آن گردی پشیمان

Мабош аз ҷаҳл чун баҳроми чубин

مباش از جهل چون بهرام چوبین

Ки бошад марди оқили оқибати байн

که باشد مرد عاقل عاقبت بین

Чу шуд чубини ҳазимат аз бар шоҳ

چو شد چوبین هزیمت از بر شاه

Ба хусрав боз омад аФсрўгоаҳ

به خسرو باز آمد افسروگاه

Здшмни баради охири давлаташи даст

زدشمن برد آخر دولتش دست

Дигар дар малики худ бар тахт бинишаст

دگر در ملک خود بر تخت بنشست