Чу шуд бори дувум бар тахт , хусрав

چو شد بار دوم بر تخت، خسرو

Ҷаҳонро дод дигари равнақ аз нав

جهان را داد دیگر رونق از نو

Гирифташ бози давлати ъушрат аз сар

گرفتش باز دولت عشرت از سر

Саодат шуд қаринаши бори дигар

سعادت شد قرینش بار دیگر

зи душман рафъ шуд якбораи бимаш

ز دشمن رفع شد یکباره بیمش

зи раҷъати гашти толеъи мустақӣмаш

ز رجعت گشت طالع مستقیمش

Гирифт аз раси давлати бози ором

گرفت از راس دولت باز آرام

Брстши муштарӣ аз кед баҳром

برستش مشتری از کید بهرام

Бараст аз накбати баҳроми брҷис

برست از نکبت بهرام برجیس

зи трбиъш дигар шуд рӯ ба тсдис

ز تربیعش دگر شد رو به تسدیس

Шуд иқболаши иваз бар ҷои адбир

شد اقبالش عوض بر جای ادبیر

Нигину тоҷ ва тахташ дод шамшер

نگین و تاج و تختش داد شمشیر

Кашидаш давлат аз таъйиди яздон

کشیدش دولت از تایید یزدان

Змоҳии тобаи ма дар таҳти фармон

زماهی تابه مه در تحت فرمان

Шудаш нусрати қарину фатҳу давлат

شدش نصرت قرین و فتح و دولت

Дигар бар боми қасраши кӯфти навбат

دگر بر بام قصرش کوفت نوبت

Фалаки бозаш ба сар чун тоҷ биниҳод

فلک بازش به سر چون تاج بنهاد

Камар багушӯд ҷавзо ва бадв дод

کمر بگشود جوزا و بدو داد

Шудаш аз давлату шоҳии муяссар

شدش از دولت و شاهی میسر

зи ҳади бохтар то марзи ховар

ز حد باختر تا مرز خاور

Сипоҳаш гӯ машав зин беш ранҷа

سپاهش گو مشو زین بیش رنجه

Ки хасмаш рафт сӯии туну тинҷа

که خصمش رفت سوی تون و تنجه

Чу маншураш ба шарқу ғарби бурданд

چو منشورش به شرق و غرب بردند

Калиди ҳафт иқлӣмаш супурданд

کلید هفت اقلیمش سپردند

Чу вопрдохт аз баҳроми чубин

چو واپرداخت از بهرام چوبین

Фитодаш боз дар сари шӯри ширин

فتادش باز در سر شور شیرین

Чу ҷаъди ёр , кораш мушкил афтод

چو جعد یار، کارش مشکل افتاد

Ва зон гул , хорхорш дар дил афтод

و زان گل، خارخارش در دل افتاد

Сиришк аз дида меборид чун абр

سرشک از دیده می بارید چون ابر

На хобаш буд неи ороми неи сабр

نه خوابش بود نی آرام نی صبر

Ба май хӯрдани дили худ ром ме кард

به می خوردن دل خود رام می کرد

Ба ҷои бодаи хӯн дар ҷом ме кард

به جای باده خون در جام می کرد

зи баъди шарбати ширини дамодам

ز بعد شربت شیرین دمادم

Дилаш май сӯхт аз хурмои Марям

دلش می سوخت از خرمای مریم

Ба сӯии Марямаш гарчи назар буд

به سوی مریمش گرچه نظر بود

Таниши онҷоу дили ҷой дигар буд

تنش آنجا و دل جای دگر بود

Дар он бечорагии шоҳи ҷавонмард

در آن بیچارگی شاه جوانمرد

Гуҳ ва бегуҳ агар чаҳ сабр ме кард

گه و بی گه اگر چه صبر می کرد

Даҳон аз сабр ширинаш наме шуд

دهان از صبر شیرینش نمی شد

Рутаб мехӯрд ва таскинаш наме шуд

رطب می خورد و تسکینش نمی شد

зи сабраши ҷон ҳамеша буд ғамгин

ز صبرش جان همیشه بود غمگین

Ки дил май хосташи ҳалвои ширин

که دل می خواستش حلوای شیرین

Рутаб ҳар чанд бошад тоза ва тар

رطب هر چند باشد تازه و تر

Вале ҳалвоӣ ширин ҳаст беҳтар

ولی حلوای شیرین هست بهتر

зи ёди шарбат ширин наме хуфт

ز یاد شربت شیرین نمی خفت

зи хурмо хорҳо мехӯрд ва ме гуфт

ز خرما خارها می خورد و می گفت

Шудам савдое аз хурмоӣ бисёр

شدم سودایی از خرمای بسیار

Ки савдоро буд хурмои зиёнкор

که سودا را بود خرما زیانکار

Ба хурмо хӯрданам зон рағбатӣ нест

به خرما خوردنم زان رغبتی نیست

Ки хурморо ба савдо нисбатӣ нест

که خرما را به سودا نسبتی نیست

Дилами хӯни гашт аз бемории ҷон

دلم خون گشت از بیماری جان

Паии тимори дардам эй ғарибон

پی تیمار دردم ای غریبان

зи хӯни дида рухсорам бишуед

ز خون دیده رخسارم بشویید

Равед ва бо табиб ман бигӯед

روید و با طبیب من بگویید

Касе каши шарбати норанҷ бояд

کسی کش شربت نارنج باید

Мадаи хурмоаши кон савдо фазояд

مده خرماش کان سودا فزاید

Ҳар он шахсе ки онро по кунад дард

هر آن شخصی که آن را پا کند درد

Чаҳ сўдстши алоҷи дард сар кард

چه سودستش علاج درد سر کرد

Дили хусрави азин андешаи хӯн буд

دل خسرو ازین اندیشه خون بود

Ки савдояши зи ҳад ӯ фузун ( буд )

که سودایش ز حد او فزون (بود)

намезад аз дами исои худ дам

نمی زد از دم عیسی خود دم

Ки метарсид аз ғавғои Марям

که می ترسید از غوغای مریم

Ба Марям зу ҳикоят зон наме кард

به مریم زو حکایت زان نمی کرد

Ки зу бар ҷои хурмо хор ме хӯрд

که زو بر جای خرما خار می خورد

Ба ҳар сӯз дарун мекард созӣ

به هر سوز درون می کرد سازی

Ба ҳар оҳ дилӣ мегуфт розӣ

به هر آه دلی می گفت رازی

Гуҳӣ мегуфт оўхи ин чаҳ суд аст

گهی می گفت آوخ این چه سود است

Ки аз гесуии дилбар дар сари мост

که از گیسوی دلبر در سر ماست

Азин гесуии мишкӣни дилбари ман

ازین گیسوی مشکین دلبر من

Чаҳ донам то чаҳ ояд бар сари ман

چه دانم تا چه آید بر سر من

Дилаши пари дарду ҷони пари сӯз май буд

دلش پر درد و جان پر سوز می بود

Дарин андешаи шаб то рӯз май буд

درین اندیشه شب تا روز می بود

Ду чашмаши шаб , зи дард дил наме хуфт

دو چشمش شب، ز درد دل نمی خفت

намеёраст бо кас , дард дил гуфт

نمی یارست با کس، درد دل گفت

Лаби боло ба зераш роз нагушӯд

لب بالا به زیرش راز نگشود

Ки фии алўоқъи ду кори мушкилаш буд

که فی الواقع دو کار مشکلش بود

Яке султонӣу маликати тарозӣ

یکی سلطانی و ملکت طرازی

Яке ҷоми шаробу ъшқбозӣ

یکی جام شراب و عشقبازی

Аз он хотир набӯдӣ барқарораш

از آن خاطر نبودی برقرارش

Ки май будӣ ба як дастии ду кораш

که می بودی به یک دستی دو کارش

Дил ӯ бо дили ҷонон наме сохт

دل او با دل جانان نمی ساخت

Ки мушкили ҷому санадон ме тавон бохт

که مشکل جام و سندان می توان باخت

Ба маҷлис аз пай гуфту шнФтӣ

به مجلس از پی گفت و شنفتی

Сурӯдигар дилаш мехост гуфтӣ

سرودی گر دلش می خواست گفتی

Марои як лаҳза рӯй ёри ҳамдам

مرا یک لحظه روی یار همدم

Ба аз шоҳӣу султонии олам

به از شاهی و سلطانی عالم

Зуҳӯри ишқ аз ма то ба моҳии сет

ظهور عشق از مه تا به ماهی ست

Ба олами ъшқбозии подшоҳии сет

به عالم عشقبازی پادشاهی ست

Кунад ишқи ин Нидо ҳар дами марои фош

کند عشق این ندا هر دم مرا فاش

Ки ошиқи гирду султон ҷаҳон бош

که عاشق گرد و سلطان جهان باش

Дигар мегуфт каз шоҳӣу лашкар

دگر می گفت کز شاهی و لشکر

Ба ҳар ҳоле аз онам нест беҳтар

به هر حالی از آنم نیست بهتر

Ки бо ишқаши рӯм кунҷӣ нишинам

که با عشقش روم کنجی نشینم

Ки ба аз шоҳӣ рӯй заминам

که به از شاهی روی زمینم

Бидорам низ даст аз риштаи ҷон

بدارم نیز دست از رشته جان

Ҳамон гирам ки худ Марями буришати он

همان گیرم که خود مریم برشت آن

Гуҳии дигари ҳавоӣ боғ кардӣ

گهی دیگر هوای باغ کردی

Дили худро чу лола доғ кардӣ

دل خود را چو لاله داغ کردی

зи ишқи лола рӯй худ дар он боғ

ز عشق لاله روی خود در آن باغ

Наҳодӣ бар сар ҳар доғи сад доғ

نهادی بر سر هر داغ صد داغ

Наҳодӣ доғҳо бар синаи риш

نهادی داغها بر سینه ریش

Бидон кардӣ дамии хуш , хотири хеш

بدان کردی دمی خوش، خاطر خویش

Гуҳӣ чун об , рӯ ҳар сӯ наҳодӣ

گهی چون آب، رو هر سو نهادی

Шудӣ дар пои сарвии аўФтодӣ

شدی در پای سروی اوفتادی

Кушодии як замони рух бар рухи гул

گشادی یک زمان رخ بر رخ گل

Кашидӣ соъатии гесуии сунбул

کشیدی ساعتی گیسوی سنبل

Агар зини сӯ вагар зон сӯ шудӣ хуш

اگر زین سو وگر زان سو شدی خوش

Ба гул будӣу сунбул дар кашокаш

به گل بودی و سنبل در کشاکش

Ҳадис рӯй ӯ ҳар ҷо раседӣ

حدیث روی او هر جا رسیدی

Ба гул гуфтӣ ва аз сунбул шунидӣ

به گل گفتی و از سنبل شنیدی

Ту гуфтӣ буд чун булбули ҳазорӣ

تو گفتی بود چون بلبل هزاری

Ки дар дил дошт доими хорхорӣ

که در دل داشت دایم خارخاری

Чу лухтӣ гуфт азин афсонаҳо пас

چو لختی گفت ازین افسانه ها پس

Ба кунҷ собирӣ бинишаст ва бо кас

به کنج صابری بنشست و با کس

Назд аз шарбати исои худ дам

نزد از شربت عیسی خود دم

Ҳамин ме сохт бо хурмои Марям

همین می ساخت با خرمای مریم