Чунин додам хабари марди смргўӣ

چنین دادم خبر مرد سمرگوی

Ки чун бартофт хусрав , зон санам рӯй

که چون برتافت خسرو، زان صنم روی

Дили ширини з ғам шуд ончунон риш

دل شیرین ز غم شد آنچنان ریش

Ки дар икдм шудӣ сад бор аз хеш

که در یکدم شدی صد بار از خویش

Набӯдӣ як замони сабру сукӯнаш

نبودی یک زمان صبر و سکونش

Шудӣ аз чашмҳо дарёии хунаш

شدی از چشمها دریای خونش

з борикӣ шудаш чун риштаи тан

ز باریکی شدش چون رشته تن

Дил аз тангяш ҳамчун чашми сӯзан

دل از تنگیش همچون چشم سوزن

зи баси каши дам ба дам рафтӣ дил аз пеш

ز بس کش دم به دم رفتی دل از پیش

Ба ҳар ду даст бигирифтӣ дили хеш

به هر دو دست بگرفتی دل خویش

Намаки баси каш ба ҷон риш ме рафт

نمک بس کش به جان ریش می رفت

Ба худ меомад ва аз хеш ме рафт

به خود می آمد و از خویش می رفت

Чароғи ъшртш борӣк гашта

چراغ عشرتش باریک گشته

Ҷаҳон бар дидааш торик гашта

جهان بر دیده اش تاریک گشته

Қарору сабраш аз дили даври монда

قرار و صبرش از دل دور مانده

зи ғами шамъи дилаш бе нури монда

ز غم شمع دلش بی نور مانده

з ҳастӣ дар вуҷӯдаши андакӣ буд

ز هستی در وجودش اندکی بود

Шабӣ то рӯз дар аллоҳи яке буд

شبی تا روز در الله یکی بود

з бехобӣ ҳаме ғалатед пайваст

ز بی خوابی همی غلطید پیوست

Чу беморони ҳамаи шаби даст бар даст

چو بیماران همه شب دست بر دست

Чу шамъ аз оташ дил доштӣ сӯз

چو شمع از آتش دل داشتی سوز

Шабӣ кардӣ ба чандини дарди дили рӯз

شبی کردی به چندین درد دل روز

Замонии ҷаъди сунбул тоб додӣ

زمانی جعد سنبل تاب دادی

Дамии гулро зи наргис об додӣ

دمی گل را ز نرگس آب دادی

зи баси чандон ки мезад бар тан ва бар

ز بس چندان که می زد بر تن و بر

Тан ва бар карда бади нилӯфар тар

تن و بر کرده بد نیلوفر تر

Магари чашмаш ба санъати сомрӣ буд

مگر چشمش به صنعت سامری بود

Ки аз рухсори худ дар заргарӣ буд

که از رخسار خود در زرگری بود

Ду чашм аз резиши мижгонаш бе барг

دو چشم از ریزش مژگانش بی برگ

з бехобӣ шудаи ҳамсояи марг

ز بی خوابی شده همسایه مرگ

Дрўҳм мардумак гардӣда дар хоб

دروهم مردمک گردیده در خواب

Шудаи оби лабаш аз ҳасрати об

شده آب لبش از حسرت آب

Ба сони мҳтзри зи овози монда

به سان محتضر ز آواز مانده

Даҳоне хушку чашмии бози монда

دهانی خشک و چشمی باز مانده

зи бемории ду чашмаш чун ғунудӣ

ز بیماری دو چشمش چون غنودی

Аҷал то рӯз бар болинаш будӣ

اجل تا روز بر بالینش بودی

Дар он ҳолати кас аз вай ҳеҷ нишнид

در آن حالت کس از وی هیچ نشنید

Ки марги худ ба чашм хеш ме дид

که مرگ خود به چشم خویش می دید

Ҷуз аз ашкӣ ки меомад ба рӯйиш

جز از اشکی که می آمد به رویش

Касе обӣ накардӣ дар гулӯяш

کسی آبی نکردی در گلویش

зи дида буд дарҳо даркинориаш

ز دیده بود درها درکنارش

Шабаҳ гардӣда лаъли обдорш

شبه گردیده لعل آبدارش

Чу мӯҳо гирди оризҳо фурӯи ҳашт

چو موها گرد عارضها فرو هشت

Бунафша бар канори арғавони кишт

بنفشه بر کنار ارغوان کشت

Рахши кӯи таънаҳо бар арғавон дошт

رخش کو طعنه ها بر ارغوان داشت

Гуҳии нилӯфару гуҳ заъфарон дошт

گهی نیلوفر و گه زعفران داشت

Магари кӯ аз замони омухти найранг

مگر کو از زمان آموخت نیرنگ

Ки мегардид ҳар соъат ба сад ранг

که می گردید هر ساعت به صد رنگ

Гуҳӣ гуфтӣ чаҳ созам бо дили хеш

گهی گفتی چه سازم با دل خویش

Рӯми пеш ки гӯям мушкили хеш

روم پیش که گویم مشکل خویش

Ки ёрии рӯзу шаби ҷуз ғам надорам

که یاری روز و شب جز غم ندارم

Ба ғайр аз хӯни дил ҳамдам надорам

به غیر از خون دل همدم ندارم

Нахоҳам ҳосилии зини кор дидан

نخواهم حاصلی زین کار دیدن

Биҷузи хӯн хӯрдану дам дар кашӣдан

بجز خون خوردن و دم در کشیدن

з худ рафтӣ ва чун бо худ нишастӣ

ز خود رفتی و چون با خود نشستی

Ба ҷои сабр бар дили санги бастӣ

به جای صبر بر دل سنگ بستی

Фикандӣ бозаш ва гуфтӣ ба кӣна

فکندی بازش و گفتی به کینه

Чаҳ нисбати сангро бо обгина

چه نسبت سنگ را با آبگینه

Гуҳӣ гуфтӣ дариғо айши шабҳо

گهی گفتی دریغا عیش شبها

Куҷо рафт он хушӣҳо ва тарабҳо

کجا رفت آن خوشیها و طربها

Чаро аз лаъли худ комаши надодам

چرا از لعل خود کامش ندادم

Збии оромии оромиши надодам

زبی آرامی آرامش ندادم

Ду зулфами кӯи сар худ рафту дрбохт

دو زلفم کو سر خود رفت و درباخت

Ба он оҳӯ чаҳ хӯнҳо дар дили андохт

به آن آهو چه خونها در دل انداخت

Ду гесуем ки кам бодои қарораш

دو گیسویم که کم بادا قرارش

Чаҳ кард охир ба рӯзу рӯзгораш

چه کرد آخر به روز و روزگارش

Даҳонам кӯ диҳад мӯии марои печ

دهانم کو دهد موی مرا پیچ

Надод аз танги чашмии ком ӯ ҳеҷ

نداد از تنگ چشمی کام او هیچ

Дилам каз санг аз сахтии гарави барад

دلم کز سنگ از سختی گرو برد

Бузад бар шиша ӯ санг ва шуд хирад

بزد بر شیشه او سنگ و شد خرد

Қадам каз ростӣ шуд ин чунин хам

قدم کز راستی شد این چنین خم

Дамӣ дар соя аш нанишаст хуррам

دمی در سایه اش ننشست خرم

Ду абрӯем ки бар маи сояи андохт

دو ابرویم که بر مه سایه انداخت

Чу мижгонам ба ӯ пайвастаи каҷи бохт

چو مژگانم به او پیوسته کج باخت

Агар Лайлӣ бидам ӯро чу маҷнӯн

اگر لیلی بدم او را چو مجنون

Ба ҳар нозӣ ниёзӣ дорам акнӯн

به هر نازی نیازی دارم اکنون

Хушо он гул ки ӯро булбулӣ ҳаст

خوشا آن گل که او را بلبلی هست

Ки булбулроу гулро ҳам дилӣ ҳаст

که بلبل را و گل را هم دلی هست

Чу лухтӣ кард азин зории дил , сӯз

چو لختی کرد ازین زاری دل، سوز

Ва зон зорӣ дамӣ нағунуд то рӯз

و زان زاری دمی نغنود تا روز

Чу барзади хусрави машриқи сар аз кӯҳ

چو برزد خسرو مشرق سر از کوه

з дил биниҳод ширини бори андӯҳ

ز دل بنهاد شیرین بار اندوه

Ҳарифон хонду бастади ҷоми заррин

حریفان خواند و بستد جام زرین

Дили худро замонӣ дод таскин

دل خود را زمانی داد تسکین

Сабӯҳӣ кард ва шуд рух чун баҳораш

صبوحی کرد و شد رخ چون بهارش

Ки буд аз бодаи дӯшини хумораш

که بود از باده دوشین خمارش

Ба зоҳир гарчи май дар ҷоми зар буд

به ظاهر گرچه می در جام زر بود

На май буд он ҳамаи хӯни ҷигар буд

نه می بود آن همه خون جگر بود

Ба дил мегуфт хӯни хур , бода ин аст

به دل می گفت خون خور، باده این است

Ғамаш нақласту айши мо ҳамин аст

غمش نقل است و عیش ما همین است

Чу ҷомӣ чанд кард аз хӯни дили нӯш

چو جامی چند کرد از خون دل نوش

Шудаш боз аз ҳаводорӣ дигар ҳуш

شدش باز از هواداری دگر هوش

БиФтод ва ба по бархест бе хеш

بیفتاد و به پا برخاست بی خویش

Раҳ армн гирифт онгоҳ дар пеш

ره ارمن گرفت آنگاه در پیش

Равон омад сӯй бонӯ бидон ҳол

روان آمد سوی بانو بدان حال

Сиришкаши пешрави лашкар ба дунбол

سرشکش پیشرو لشکر به دنبال

Чу бонӯи ҳоли ширин ончунон дид

چو بانو حال شیرین آنچنان دید

Гирифташ дар бар ва рӯйиш бабўсед

گرفتش در بر و رویش ببوسید

Ки эй ҷонам махӯр чандон надомат

که ای جانم مخور چندان ندامت

Ки набӯд чашму дору то қиёмат

که نبود چشم و دارو تا قیامت

Макун аз оташи дил , беш азин сӯз

مکن از آتش دل، بیش ازین سوز

Ки бошад баъди торикии шаб , рӯз

که باشد بعد تاریکی شب، روز

Агар давлат набахшад ком , мстиз

اگر دولت نبخشد کام، مستیز

Ки бошад растхези ин давлати тез

که باشد رستخیز این دولت تیز

Хазон ҳар чанд дар хӯбӣ нигор аст

خزان هر چند در خوبی نگار است

Мшўзўи хуш ки ъушрат дар баҳор аст

مشوزو خوش که عشرت در بهار است

Набошад хуррамӣ дар барги резон

نباشد خرمی در برگ ریزان

Баҳорони беҳтару афтону хезон

بهاران بهتر و افتان و خیزان

Яқин дар васли ҷонони ҳиҷр асл аст

یقین در وصل جانان هجر اصل است

Ки баъд аз шоми ҳиҷрони субҳ васл аст

که بعد از شام هجران صبح وصل است

ЗоФтодн машав якбора аз даст

زافتادن مشو یکباره از دست

Каз афтодани умед хостн ҳаст

کز افتادن امید خاستن هست

Машав навмеди ҳаргиз аз дар ҳақ

مشو نومید هرگز از در حق

Ки бошад ноумедии куфри мутлақ

که باشد ناامیدی کفر مطلق

Ҳар он дар кони бибандади вогшоид

هر آن در کان ببندد واگشاید

На ҳар кӯ гирадаш таб маргаш ояд

نه هر کو گیردش تب مرگش آید

Дили хусрави ту ҳам бе ғуссаи мшмр

دل خسرو تو هم بی غصه مشمر

Ки ӯ низ аз ту сад бораст бтар

که او نیز از تو صد بار است بتر

Магӯ ҷонами зи доғаш дардманд аст

مگو جانم ز داغش دردمند است

Ки дард ӯ худо донад ки чанд аст

که درد او خدا داند که چند است

Магӯ кӯро з дардам нест дили риш

مگو کو را ز دردم نیست دل ریش

Ту ҳоли дард ӯ пресс аз дили хеш

تو حال درد او پرس از دل خویش

Буд маъшӯқу ошиқ хуй карда

بود معشوق و عاشق خوی کرده

Чу ду ойӣнаи рӯ дар рӯй карда

چو دو آیینه رو در روی کرده

зи канаи ғайб ҳар чизе ки зояд

ز کنه غیب هر چیزی که زاید

Чу онҷои нақши басти ӣнҷои намояд

چو آنجا نقش بست اینجا نماید

Ҳадисӣ гӯяму қавлии сети содиқ

حدیثی گویم و قولی ست صادق

Ки аз ишқаст ҳам маъшӯқу ошиқ

که از عشق است هم معشوق و عاشق

Бидонад ҳар ки ӯ огоҳ бошад

بداند هر که او آگاه باشد

Ки дилҳоро ба дилҳо роҳ бошад

که دلها را به دلها راه باشد

Агар ту ёр ӯе ӯст ҳам ёр

اگر تو یار اویی اوست هم یار

Ки ҳуб аз ҷонибин омад падедор

که حب از جانبین آمد پدیدار

Дигар зин дар , забон шопӯр бикшод

دگر زین در، زبان شاپور بگشاد

Фрўхўондши азинҳо ҳар чаҳ бади ёд

فروخواندش ازینها هر چه بد یاد

Замонӣ ӯ ба найрангу гуҳии ин

زمانی او به نیرنگ و گهی این

Дилашро пора Эй доданд таскин

دلش را پاره ای دادند تسکین