Бад-ӣни гуфтан чу рӯзии даҳ , баромад

بدین گفتن چو روزی ده، برآمد

Замона бар маин бонӯи саромад

زمانه بر مهین بانو سرآمد

Дили худро зи ҷон бебарг ме ёфт

دل خود را ز جان بی برگ می یافت

Ки андари худ нишон марг ме ёфт

که اندر خود نشان مرگ می یافت

Пас онгаҳ хонд ширинро ва бинишонад

پس آنگه خواند شیرین را و بنشاند

Ба пеш ӯ з ҳар бобӣ сухан ронад

به پیش او ز هر بابی سخن راند

Нахусташ гуфт эй ширини дилбанд

نخستش گفت ای شیرین دلبند

зи хӯбӣ бар худовандони худованд

ز خوبی بر خداوندان خداوند

Аҷали пайғоми марги ман дар оварад

اجل پیغام مرگ من در آورد

Замонаи умри ман бар ман сроўрд

زمانه عمر من بر من سرآورد

Бихоҳам рафт ва андӯҳӣ надорам

بخواهم رفت و اندوهی ندارم

Ки хоҳӣ монад аз ман ёдгорам

که خواهی ماند از من یادگارم

Чаҳ ғами он каз ҷаҳон гирад канорӣ

چه غم آن کز جهان گیرد کناری

Казу монад ба олами ёдгорӣ

کزو ماند به عالم یادگاری

Бихоҳам рафт ва дорам як ду пайғом

بخواهم رفت و دارم یک دو پیغام

Гузорам зонка марг омад саранҷом

گزارم زانکه مرگ آمد سرانجام

Мада бар бод , айёми ҷавонӣ

مده بر باد، ایام جوانی

Ки чун перӣ расад онгоҳи доне

که چون پیری رسد آنگاه دانی

Машав мағрур бар ин умри даҳ рӯз

مشو مغرور بر این عمر ده روز

Ки аз вай кас нигардида сети фирӯз

که از وی کس نگردیده ست فیروز

Манеҳ пари бори олам бар дили хеш

منه پر بار عالم بر دل خویش

Ки дидам нест ҷузи олами дамӣ беш

که دیدم نیست جز عالم دمی بیش

Чу май бояд шудани охири азин дар

چو می باید شدن آخر ازین در

Сбкборӣ ба ҳар ҳоласт беҳтар

سبکباری به هر حال است بهتر

Ту дил хуш кун ки то олам ниҳоданд

تو دل خوش کن که تا عالم نهادند

Бароти хўшдлӣ , касро надоданд

برات خوشدلی، کس را ندادند

Марв аз раҳ ки дар умрам футуҳ аст

مرو از ره که در عمرم فتوح است

Ки ояд сар агар худ умр Нӯҳ аст

که آید سر اگر خود عمر نوح است

Машав эмин ки чархам малик дода сет

مشو ایمن که چرخم ملک داده ست

Кигар малик сулаймонаст бод аст

که گر ملک سلیمانست باد است

Манеҳ дил бар мадори моҳу хуршед

منه دل بر مدار ماه و خورشید

Ки длхўн рафт азуи Ковӯсу ҷамшед

که دلخون رفت ازو کاووس و جمشید

Бикаш доман ки дилҳо зини кашокаш

بکش دامن که دلها زین کشاکش

Гуҳӣ хуш бошад вгоҳии сети нохуш

گهی خوش باشد وگاهی ست ناخوش

Ҷаҳонро ҳеҷ хешӣ бо хушӣ нест

جهان را هیچ خویشی با خوشی نیست

Хушӣ ӯ ба ғайр нохушӣ нест

خوشی او به غیر ناخوشی نیست

Касе дар ком ӯ поеи ниФшрд

کسی در کام او پایی نیفشرد

Ки охири не ба нокомӣ ба сари барад

که آخر نی به ناکامی به سر برد

Аз он номи ҷаҳон , дор сипанҷ аст

از آن نام جهان، دار سپنج است

Ки ҳосил зу ҳамаи андӯҳ ва ранҷ аст

که حاصل زو همه اندوه و رنج است

Дилиро зу нашуд як коми ҳосил

دلی را زو نشد یک کام حاصل

Ки наниҳодаш дигар сад доғ бар дил

که ننهادش دگر صد داغ بر دل

Шақоӣқро ки кардӣ лолааш ном

شقایق را که کردی لاله اش نام

Ба доғи дили зи модари зоди айём

به داغ دل ز مادر زاد ایام

Манеҳ бар боғи даврони дил ки бе доғ

منه بر باغ دوران دل که بی داغ

Наме раведи гулии ҳаргизи дарин боғ

نمی روید گلی هرگز درین باغ

Замони кини аспи гардунро кашад танг

زمان کین اسپ گردون را کشد تنگ

Дарин раҳ монад дар гул чу хари ланг

درین ره ماند در گل چو خر لنگ

Магардон пойҳо бар вай , машав шод

مگردان پایها بر وی، مشو شاد

Ба ҳар ҳолеи ду дастӣ боядаш дод

به هر حالی دو دستی بایدش داد

Яқинами кини сарои даҳр то буд

یقینم کین سرای دهر تا بود

Ба осоиши дарави як шахс нағунуд

به آسایش درو یک شخص نغنود

Манеҳ дил бар сиёҳӣу сифедӣ

منه دل بر سیاهی و سفیدی

Ки дар косааст оши ноумедӣ

که در کاسه است آش ناامیدی

Марв бар лутф ӯ аз раҳ ки қаҳраст

مرو بر لطف او از ره که قهرست

Махӯр ин ош ӯ зеро ки заҳр аст

مخور این آش او زیرا که زهر است

Мучаши полудаи ин саҳни гардун

مچش پالوده این صحن گردون

Ки омад сар ба сари ду шоб ӯ хӯн

که آمد سر به سر دو شاب او خون

Замони кӯ ҳар замон нақшӣ нагорд

زمان کو هر زمان نقشی نگارد

Ба дастии тоҷу дастӣ теғ дорад

به دستی تاج و دستی تیغ دارد

з рух нагушӯда моҳиро , кашад меғ

ز رخ نگشوده ماهی را، کشد میغ

Ба сар наниҳода тоҷиро занад теғ

به سر ننهاده تاجی را زند تیغ

Раҳеи торик пешасту ҳамаи чоҳ

رهی تاریک پیش است و همه چاه

з ман бишинав тариқи худ дарин роҳ

ز من بشنو طریق خود درین راه

Барафрӯзон чароғи дидаи хеш

برافروزان چراغ دیده خویش

Ба пеши пои худ дор ва бирав пеш

به پیش پای خود دار و برو پیش

Дар ин шаб каз сиёҳии айн суд аст

در این شب کز سیاهی عین سود است

зи торикӣ на чашм аз чашм пайдост ,

ز تاریکی نه چشم از چشم پیداست،

Хушо онон ки шаб гардидашон рӯз

خوشا آنان که شب گردیدشان روز

На ҷон доданд бо сад гиряу сӯз

نه جان دادند با صد گریه و سوز

Нишон роҳ пурседанду рафтанд

نشان راه پرسیدند و رفتند

Ба сон субҳ хандиданду рафтанд

به سان صبح خندیدند و رفتند

Дар он манзил ки мо акнӯн раседем

در آن منزل که ما اکنون رسیدیم

Дами охири зи як то сад ки дидем

دم آخر ز یک تا صد که دیدیم

Заданд аз кори хешу ҳосили хеш

زدند از کار خویش و حاصل خویش

зи оҳи сарди бодӣ бар дили хеш

ز آه سرد بادی بر دل خویش