Дар он ъушрат чу аз шаб рафт посӣ

در آن عشرت چو از شب رفت پاسی

з менӯшед хусрав чанд косӣ

ز می نوشید خسرو چند کاسی

Ба по бархест бе худ ҳамчуи мисатон

به پا برخاست بی خود همچو مستان

Чу шамъӣ рӯй кард андари шабистон

چو شمعی روی کرد اندر شبستان

Ба Марями рози ширин ҷумла бикшод

به مریم راز شیرین جمله بگشاد

Чу домани соъатӣ дар поиш афтод

چو دامن ساعتی در پایش افتاد

Ки эй Марям ба рӯҳи аллоҳи савганд

که ای مریم به روح الله سوگند

Ки бо ғайрат надорам меҳру пайванд

که با غیرت ندارم مهر و پیوند

Вале доне ки ин ширини маҳҷӯр

ولی دانی که این شیرین مهجور

Ба меҳри ман шудаи сет аз хону мони давр

به مهر من شده ست از خان و مان دور

намедонад аз онҷои рӯ ба сӯе

نمی داند از آنجا رو به سویی

Ба ғайр аз мо надорад роҳу рӯе

به غیر از ما ندارد راه و رویی

Ғарибаст ва ғарибӣ нест бозӣ

غریبست و غریبی نیست بازی

Ғарибиро чаҳ бошадгар навозӣ

غریبی را چه باشد گر نوازی

Иҷозати даҳ ки оремаши барин дар

اجازت ده که آریمش برین در

Ту ӯро ҷузи канизи хеши мшмр

تو او را جز کنیز خویش مشمر

Бибин ҳолаш магӯ дигари зи мозӣ

ببین حالش مگو دیگر ز ماضی

Ки ҳаст ӯ бар канизии ту розӣ

که هست او بر کنیزی تو راضی

Наёяд ӯ ба ту эй ма ба мизон

نیاید او به تو ای مه به میزان

Ки ҳастат як канизӣ аз канизон

که هستت یک کنیزی از کنیزان

Чу Марями он ҳикоятҳои ҷонкоҳ

چو مریم آن حکایتهای جانکاه

Дар он мастӣ ҳама бишунид аз шоҳ

در آن مستی همه بشنید از شاه

Чу зулфи хештани икдм бар ошуфт

چو زلف خویشتن یکدم بر آشفت

Ба худ чун мор аз он печид ва пас гуфт

به خود چون مار از آن پیچید و پس گفت

Ки рӯи шоҳо ки ин дастон ва ин фан

که رو شاها که این دستان و این فن

Нагирадгар дами исои сет бо ман

نگیرد گر دم عیسی ست با من

Мҷуи ин суди ман , кам ҷуз зиён нест

مجو این سود من، کم جز زیان نیست

Ки Марям ҳамнишин ҷодӯон нест

که مریم همنشین جادوان نیست

Маниро кздми исо малол аст

منی را کزدم عیسی ملال است

Нишастан бо чунин ҷодӯ маҳол аст

نشستن با چنین جادو محال است

Бидон сӯе ки ман бошам , бидон сӯ

بدان سویی که من باشم، بدان سو

Фиришта раҳ надорад хоссаи ҷодӯ

فرشته ره ندارد خاصه جادو

Магӯ ширин ки ҷодӯӣ ҷаҳон аст

مگو شیرین که جادوی جهان است

Аз он ҳамсояи Бобул ситон аст

از آن همسایه بابل ستان است

Касе каз ҷодуии малики ҷаҳони сӯхт

کسی کز جادویی ملک جهان سوخت

Азуи ҷодўӣиш май бояд омухт

ازو جادوئیش می باید آموخت

Магӯ бо ман дигар зини нуктае шоҳ

مگو با من دگر زین نکته ای شاه

Вагар на як шабии бинӣ ки ногоҳ ,

وگر نه یک شبی بینی که ناگاه،

Змўӣ худ битобам як расани ман

زموی خود بتابم یک رسن من

Биёвезам азуи худро ба гардан

بیاویزم ازو خود را به گردن

Шавам нобӯд аз озурдан ту

شوم نابود از آزردن تو

Буд хӯни ман андари гардани ту

بود خون من اندر گردن تو

Тугар зини сон ба хӯни бандаи тозӣ

تو گر زین سان به خون بنده تازی

Намонад дар ҷаҳонати сарфарозӣ

نماند در جهانت سرفرازی

Чу хусрав дид кони рӯмии танноз

چو خسرو دید کان رومی طناز

Ҷавоби талх аз ширин диҳад боз

جواب تلخ از شیرین دهد باز

Ба Марям гуфт к-эии исои дами ман

به مریم گفت کای عیسی دم من

Махӯр ғам то ниФзоиди ғами ман

مخور غم تا نیفزاید غم من

Мабош аз ончӣ гуфтам ҳеҷ дилтанг

مباش از آنچه گفتم هیچ دلتنگ

Ки ӯро ҷо хушаст андари сари санг

که او را جا خوش است اندر سر سنگ

Ман ин гуфтам вале дар дил набудам

من این گفتم ولی در دل نبودم

Бидон эй маи туро ме озмудам

بدان ای مه تو را می آزمودم

зи ширини талхе каз ту шнФтм

ز شیرین تلخیی کز تو شنفتم

Ҳадисӣ зу агар гуфтам нагуфтам

حدیثی زو اگر گفتم نگفتم

Макун аз ончӣ гуфтам вақти нохуш

مکن از آنچه گفتم وقت ناخوش

Тўдли хуши дори кӯро ҳаст ҷои хуш

تودل خوش دار کو را هست جا خوش

Пас онгаҳ гуфт бо шопӯр бархез

پس آنگه گفت با شاپور برخیز

Бар он сарви глрхсори рӯи тез

بر آن سرو گلرخسار رو تیز

Бабўсаш пойу шӯ чун хоки роҳаш

ببوسش پای و شو چون خاک راهش

Бипурс ва узрҳо аз ман бихоҳаш

بپرس و عذرها از من بخواهش

Ба мшкўии ман аз Марям наоне

به مشکوی من از مریم نهانی

Биор ӯро ба ҳар навъе ки доне

بیار او را به هر نوعی که دانی