Чу бишунид ин сухани шопӯр аз шоҳ

چو بشنید این سخن شاپور از شاه

Ба по бурҷаст ва рӯй оварад бар роҳ

به پا برجست و روی آورد بر راه

Равон шуд сӯии қасри он маи нав

روان شد سوی قصر آن مه نو

Расониди ончии бади пайғоми хусрав

رسانید آنچه بد پیغام خسرو

Пас онгаҳ гуфт шоҳат узрхоҳ аст

پس آنگه گفت شاهت عذرخواه است

Барои мақдамати чашмаш ба роҳ аст

برای مقدمت چشمش به راه است

Чу шамъ аз оташ дил ҳаст дар сӯз

چو شمع از آتش دل هست در سوز

Надорад ғайри фикри ту шабу рӯз

ندارد غیر فکر تو شب و روز

Марои савганд бар ҷон ва сар туаст

مرا سوگند بر جان و سر توست

Ки ӯрогар тани онҷо , дил , бар туаст

که او را گر تن آنجا، دل، بر توست

Кунунгар маслиҳати бинии зи роҳат

کنون گر مصلحت بینی ز راهت

Барам пинҳони сӯии мшкўии шоҳат

برم پنهان سوی مشکوی شاهت

Ба мшкўи шаҳи туро ҷое нишонд

به مشکو شه تو را جایی نشاند

Ки на Марям ки рӯҳ аллоҳ надонад

که نه مریم که روح الله نداند

Чу бишунид ин сухани ширин бар ошуфт

چو بشنید این سخن شیرین بر آشفت

Ба шопӯр аз сари хашм ва ғазаб гуфт

به شاپور از سر خشم و غضب گفت

Ки эй шопӯр то кӣ макр созӣ

که ای شاپور تا کی مکر سازی

Чу тФлонми диҳӣ ҳар лаҳзаи бозӣ

چو طفلانم دهی هر لحظه بازی

МФрмо беш азин таҳвил ва нақалам

مفرما بیش ازین تحویل و نقلم

Ки рустаи сети ин замони дандони ақлам

که رسته ست این زمان دندان عقلم

Ба бозии ту то кӣ уфтам аз роҳ

به بازی تو تا کی افتم از راه

Рӯм бар ресмонат чанд дрчоаҳ

روم بر ریسمانت چند درچاه

Ту кардӣ баҳри мурдани созу баргам

تو کردی بهر مردن ساز و برگم

Кунун хуш май диҳии таълими маргам

کنون خوش می دهی تعلیم مرگم

Манеҳ бори фаровон бар тани ман

منه بار فراوان بر تن من

Макун зин беш саъии куштани ман

مکن زین بیش سعی کشتن من

Ба хоку хӯн ба ҳам ӣнҷоӣ хуфтан

به خاک و خون به هم اینجای خفتن

Ки пои худ ба саллохона рафтан

که پای خود به سلاخانه رفتن

Туе дар дӯстии он душмани ман

تویی در دوستی آن دشمن من

Ки бо сад макр ва сад дастон ва сад фан

که با صد مکر و صد دستان و صد فن

Маро аз хону мон овора кардӣ

مرا از خان و مان آواره کردی

Чунинам оҷиз ва бечора кардӣ

چنینم عاجز و بیچاره کردی

Бидон розӣ нагаштӣ ва кунунам

بدان راضی نگشتی و کنونم

Намоеи саъйҳо дар қасду хӯнам

نمایی سعیها در قصد و خونم

Марои бгдор бо ин дардмандӣ

مرا بگدار با این دردمندی

Камар бар хӯни ман то чанд бандӣ

کمر بر خون من تا چند بندی

Маяфкан беш азинм дар каму кост

میفکن بیش ازینم در کم و کاست

Ки инҳо нест дар пеши худои рост

که اینها نیست در پیش خدا راست

Ба куштан хоҳем дод ва нагӯйӣ

به کشتن خواهیم داد و نگویی

Ҷавоби ҳақ дар он олам чаҳ гӯйӣ

جواب حق در آن عالم چه گویی

Ман имрӯз ар зи дстонти бимирам

من امروز ار ز دستانت بمیرم

Ба дастони доманат фардо бигирам

به دستان دامنت فردا بگیرم

Бидор охир кунун дастами зи доман

بدار آخر کنون دستم ز دامن

Ки додӣ бозем борӣ ба куштан

که دادی بازیم باری به کشتن

Чу инҳо сохтӣ эй ҷодӯии чин

چو اینها ساختی ای جادوی چین

Магӯ дигар сухан бархез ва манишин

مگو دیگر سخن برخیز و منشین

Бирав аз ман саломам бар ба хусрав

برو از من سلامم بر به خسرو

Бигӯ бодати мубораки он маи нав

بگو بادت مبارک آن مه نو

Саломам чун расонидӣ ба сӯяш

سلامم چون رسانیدی به سویش

Расони дигари дуои ваз ман бигӯяш

رسان دیگر دعا وز من بگویش

Ки эй аҳду вафо бар бод дода

که ای عهد و وفا بر باد داده

Ба дайни ишқи расми нави ниҳода

به دین عشق رسم نو نهاده

Маи нав гарчи дорад дар ҷаҳони қадар

مه نو گرچه دارد در جهان قدر

Валикин кӣ буд ҳамчун маи бадар

ولیکن کی بود همچون مه بدر

Маи навро нагӯям кон на зебост

مه نو را نگویم کان نه زیباست

Ки ӯро шевае аз абрӯии мост

که او را شیوه ای از ابروی ماست

Чу дории ёр нав бишинав сухан ро

چو داری یار نو بشنو سخن را

Мабар аз ёди ёрони куҳан ро

مبر از یاد یاران کهن را

На ҳар кӯи ёр нав гирад дар оғӯш

نه هر کو یار نو گیرد در آغوش

Кунад ёрони деринро фаромӯш

کند یاران دیرین را فراموش

Дарин муддат нагуфтӣ ҳеҷ борӣ

درین مدت نگفتی هیچ باری

Ки моро низ вақте буд ёрӣ

که ما را نیز وقتی بود یاری

Касе ҳаргиз ба ёрӣ , ёрро сӯхт ?

کسی هرگز به یاری، یار را سوخت؟

зи ту бояд тариқи ёрии омухт

ز تو باید طریق یاری آموخت

Зиён кардӣ саросари ҷумлаи судам

زیان کردی سراسر جمله سودم

Накардӣ оташу киштӣ ба дӯдам

نکردی آتش و کشتی به دودم

Ту то хурмои Марями нақши бастӣ

تو تا خرمای مریم نقش بستی

Марои сад хори ғам дар дили шикастӣ

مرا صد خار غم در دل شکستی

зи шамъи Марямат то дил фурӯзӣ сет

ز شمع مریمت تا دل فروزی ست

Ту хурмои хур ки моро хори рӯзии сет

تو خرما خور که ما را خار روزی ست

Туу шодӣ , ману андешаи ғам

تو و شادی، من و اندیشه غم

Ману хор ва туу хурмои Марям

من و خار و تو و خرمای مریم

Чу хурмоӣ ту дорад хор бисёр

چو خرمای تو دارد خار بسیار

Ту хурмои хур ки то ман мехӯрам хор

تو خرما خور که تا من می خورم خار

Чу аз хурмои ту ҳаззӣ надорам

چو از خرمای تو حظی ندارم

Марои бгдор бо ин хори хорам

مرا بگدار با این خار خارم

Бирав бгдор то бо ин дили танг

برو بگدار تا با این دل تنگ

Нишинам ҳамчуи мурғӣ бар сари санг

نشینم همچو مرغی بر سر سنگ

Ману Марям ба як хонаи зиҳии зиҳ

من و مریم به یک خانه زهی زه

Ҳануз ин меҳнату тнҳоӣим ба

هنوز این محنت و تنهائیم به

Ба ҳам ҳар чанд дар ёрӣ бакӯшем

به هم هر چند در یاری بکوشیم

Аҷабгар ҳар ду дар як дег ҷӯшем

عجب گر هر دو در یک دیگ جوشیم

Ки хуш зад ин мисли он марди боҳуш

که خوش زد این مثل آن مرد باهوش

Ки ҳаргизи деги анбозӣ назд ҷӯш

که هرگز دیگ انبازی نزد جوش

Бирав пешам манеҳ дигари чунин роҳ

برو پیشم منه دیگر چنین راه

Баландонро набошад фикри кӯтоҳ

بلندان را نباشد فکر کوتاه

Мёўри дигари ин андеша дар дил

میاور دیگر این اندیشه در دل

Маҳол андеш набӯд марди оқил

محال اندیش نبود مرد عاقل

Туро то офтобат дар вабол аст

تو را تا آفتابت در وبال است

Хаёли васли ман ҷустан маҳол аст

خیال وصل من جستن محال است

Макун дар васли ман андешаи зинҳор

مکن در وصل من اندیشه زنهار

Ки моро ва туро ҳар ду дарин кор

که مارا و تو را هر دو درین کار

Нишоед беш азин тимори бурдан

نشاید بیش ازین تیمار بردن

Туу хурмо ва , моу хор хӯрдан

تو و خرما و، ما و خار خوردن

Чу лола бар дил тангам манеҳ доғ

چو لاله بر دل تنگم منه داغ

Ки булбул хуш надорад суҳбати зоғ

که بلبل خوش ندارد صحبت زاغ

Марои он ба ки бо Марям нахонӣ

مرا آن به که با مریم نخوانی

Ки чун исо шудам ман осмонӣ

که چون عیسی شدم من آسمانی

Чу исо ҳамнишин офтобам

چو عیسی همنشین آفتابم

Ки дил бигирифт азин дайри харобам

که دل بگرفت ازین دیر خرابم

Биё то ҳар ду дар созем бо ҳам

بیا تا هر دو در سازیم با هم

Туу Марями ману ъисои Марям

تو و مریم من و عیسای مریم

Махонам пешу мгдорми бад-ӣни рӯз

مخوانم پیش و مگدارم بدین روز

Вагар хуонеи парии хондани биомуз

وگر خوانی پری خواندن بیاموز

Агар хоҳӣ ки оем пеши ту хуш

اگر خواهی که آیم پیش تو خوش

Чу холами хештанро на бар оташ

چو خالم خویشتن را نه بر آتش

Макун афсун ки ҳар афсун ки хуоне

مکن افسون که هر افسون که خوانی

Шудаи сет аз ман Фромш , то ту доне

شده ست از من فرامش، تا تو دانی

Маро ҳар ғамза саҳарӣ ҳамнишин аст

مرا هر غمزه سحری همنشین است

Ки ӯ ҳамсояи Бобул замин аст

که او همسایه بابل زمین است

зи хобами вонкрдии бахти фирӯз

ز خوابم وانکردی بخت فیروز

Шабӣ гар дидамӣ дар хоб , ин рӯз

شبی گر دیدمی در خواب، این روز

Назод аз даҳр чун ман ноМуродӣ

نزاد از دهر چون من نامرادی

Чаҳ будӣ модарами ҳаргизи нзодӣ

چه بودی مادرم هرگز نزادی

Ба рӯзам то ба шаб дар оташи таб

به روزم تا به شب در آتش تب

Ба бахти худ ҳаме гарем ҳамаи шаб

به بخت خود همی گریم همه شب

На шаби хоб ва на рӯз ором дорам

نه شب خواب و نه روز آرام دارم

Шабу рӯзии бад-ӣни сон май гадорам

شب و روزی بدین سان می گدارم

Чунин то кӣ зи баҳри длФрўзӣ

چنین تا کی ز بهر دلفروزی

Ҳамаи шаб хӯн хӯрам бар ёди рӯзӣ

همه شب خون خورم بر یاد روزی

Бихоҳам каз даҳонаш коми гирам

بخواهم کز دهانش کام گیرم

Ки май тарсам ба нокомии бимирам

که می ترسم به ناکامی بمیرم

Наме орм дар ин хоҳиши баҳона

نمی آرم در این خواهش بهانه

Ки мегуяд маро , ҳар дами замона ,

که می گوید مرا، هر دم زمانه،

Басои кас кӯ нашуд бар бахти чира

بسا کس کو نشد بر بخت چیره

Бас амидикаҳ шуд он , хоки тира

بس امیدیکه شد آن، خاک تیره

Маро гуфтӣ ки рӯзии оимти пеш

مرا گفتی که روزی آیمت پیش

Манеҳ бар ҷони худ андӯҳи азин беш

منه بر جان خود اندوه ازین بیش

Бихоҳам мард агар бахтам диҳад даст

بخواهم مرد اگر بختم دهد دست

Ки ҳар кас кӯ бамурд аз ғусса вораст

که هر کس کو بمرد از غصه وارست

Марои он зиндагонӣ нест дар хур

مرا آن زندگانی نیست در خور

Ки бошад марг аз он сад бори беҳтар

که باشد مرگ از آن صد بار بهتر

Ба шамшерами макаши мФкн ба тирам

به شمشیرم مکش مفکن به تیرم

Раҳо кун то ба марги худ бимирам

رها کن تا به مرگ خود بمیرم

Дарин ҳолат ки ман ҳастам ту доне

درین حالت که من هستم تو دانی

Ки маргам беҳтараст аз зиндагонӣ

که مرگم بهتر است از زندگانی