Нигор лолаи рухи сарви смнбр

نگار لاله رخ سرو سمنبر

Маи Зуҳраи ҷабини хуршеди ховар

مه زهره جبین خورشید خاور

Ба рухи моҳи хутан яъне бути чин

به رخ ماه ختن یعنی بت چین

Ба лаби танги шукр яъне ки ширин

به لب تنگ شکر یعنی که شیرین

Дар он водӣ ки ӯро парвариш буд

در آن وادی که او را پرورش بود

зи неъмати бештари шераши хӯриш буд

ز نعمت بیشتر شیرش خورش بود

Агар будӣ ҳазорон неъматаш беш

اگر بودی هزاران نعمتش بیش

Ба ширини майл будӣ аз ҳама беш

به شیرین میل بودی از همه بیش

Вале онҷо ки манзил дошт он моҳ

ولی آنجا که منزل داشت آن ماه

Набӯдӣ ҳеҷ сӯи ҷои чргоаҳ

نبودی هیچ سو جای چرگاه

Канизони баҳри ширин , шери хуши хор

کنیزان بهر شیرین، شیر خوش خوار

Кашидандӣ ба дӯш аз роҳ бисёр

کشیدندی به دوش از راه بسیار

Дили ширини азин будӣ парешон

دل شیرین ازین بودی پریشان

Ки аз ваии давр будӣ шери мишон

که از وی دور بودی شیر میشان

Ҳамаи шаб будӣ аз ин фикр дар сӯз

همه شب بودی از این فکر در سوز

Дарин андеша май будӣ ҳамаи рӯз

درین اندیشه می بودی همه روز

Гуҳ ва бе гуҳи ҳаминаш буд тадбир

گه و بی گه همینش بود تدبیر

Ки осон чун шавад овардани шер

که آسان چون شود آوردن شیر

Азин андешаи шопӯр огаҳӣ ёфт

ازین اندیشه شاپور آگهی یافت

Ба хизмати пеши ширин зуд бишитофт

به خدمت پیش شیرین زود بشتافت

Бигуфташ эй сеӣ сарви сарафроз

بگفتش ای سهی سرو سرافراز

Ба рӯяти дидаи аҳли назари боз

به رویت دیده اهل نظر باز

Агар фармони диҳии тадбири ин кор

اگر فرمان دهی تدبیر این کار

Кунам осон агар чаҳ ҳаст душвор

کنم آسان اگر چه هست دشوار

Маро ёрӣаст дар наққошии устод

مرا یاریست در نقاشی استاد

Шунида бошӣ ӯро номи Фарҳод

شنیده باشی او را نام فرهاد

Буд дар даст ӯ чун мум , санадон

بود در دست او چون موم، سندان

Надорад сангу оҳани пеш ӯ ҷон

ندارد سنگ و آهن پیش او جان

Ҳар он нақшӣ ки ӯ дар хотири орад

هر آن نقشی که او در خاطر آرد

Ҳама бар санги хоро бар нагорд

همه بر سنگ خارا بر نگارد

Агар фармони диҳӣ ӯро биорам

اگر فرمان دهی او را بیارم

Ба хизмати пеш даргоҳат бидорам

به خدمت پیش درگاهت بدارم

Чу бишунид ин сухани ширини зи шопӯр

چو بشنید این سخن شیرین ز شاپور

Дилаш шуд шоду ҷонаши гашти масрур

دلش شد شاد و جانش گشت مسرور

Чунин гуфташ мгири ором ва бархез

چنین گفتش مگیر آرام و برخیز

Бирав ӯро биовар сӯии ман тез

برو او را بیاور سوی من تیز

Ки дайраст ин мисли дар рӯзгор аст

که دیر است این مثل در روزگار است

Ки кори афтодаро ёрии з ёр аст

که کار افتاده را یاری ز یار است

Пас онгаҳ хост шопӯри ҷаҳонгард

پس آنگه خاست شاپور جهانگرد

Шуду Фарҳоди сӯй ширин оварад

شد و فرهاد سوی شیرین آورد

Чу ширин дид дар он қаду боло

چو شیرین دید در آن قد و بالا

Дилаш аз ҷо шуд аммо монад бар ҷо

دلش از جا شد اما ماند بر جا

Бурун омад зи пардаи ҳамчуи моҳӣ

برون آمد ز پرده همچو ماهی

Ба ишва кард сӯй ӯ нигоҳӣ

به عشوه کرد سوی او نگاهی

Чу Фарҳоди он нигоҳу ишва зу дид

چو فرهاد آن نگاه و عشوه زو دید

Таниш зон ишва ҳамчун бед ларзид

تنش زان عشوه همچون بید لرزید

Сари андари пеши афканд ва шуд аз даст

سر اندر پیش افکند و شد از دست

Ба пои устода буд аз пой бинишаст

به پای استاده بود از پای بنشست

Дилаш дар бар фитод андари табу тоб

دلش در بر فتاد اندر تب و تاب

Шуд аз ҳар сӯи рӯонаши чашмаи об

شد از هر سو روانش چشمه آب

Ҳамаи тан , хӯн дил омад ба ҷӯшаш

همه تن، خون دل آمد به جوشش

Фитод аз по ва аз сар рафт ҳушаш

فتاد از پا و از سر رفت هوشش

Чу ширин дид ӯро ончунон зор

چو شیرین دید او را آنچنان زار

Дигар ширин тар омад зон ба гуфтор

دگر شیرین تر آمد زان به گفتار

Бигуфташ ҳастам аҳволи ту маълум

بگفتش هستم احوال تو معلوم

Ки мислат нест , не дар чин на дар рӯм

که مثلت نیست، نی در چین نه در روم

Барин як дасти қасрам , ҳаст кӯҳӣ

برین یک دست قصرم، هست کوهی

Ки ҳаст андари дилам аз он сутӯҳӣ

که هست اندر دلم از آن ستوهی

Бикун корӣ барои ман ба ёрӣ

بکن کاری برای من به یاری

Ки медонам ки мисли худ , надорӣ

که می دانم که مثل خود، نداری

Буд зон сӯии кӯҳами гилае чанд

بود زان سوی کوهم گله ای چند

Ки доим зон дил ман ҳаст дар банд

که دایم زان دل من هست در بند

Ҳаме хоҳам ки ҷӯии зини камаргоҳ

همی خواهم که جویی زین کمرگاه

Бабрии рост то ин сӯии даргоҳ

ببری راست تا این سوی درگاه

Ки чӯпонон чу онҷо шер дӯшанд

که چوپانان چو آنجا شیر دوشند

Дар ӣнҷои ходимонам шер нӯшанд

در اینجا خادمانم شیر نوشند

Чу Фарҳоди ин суханҳо кард эҳсос

چو فرهاد این سخنها کرد احساس

Бигуфто хуш буд болъину алрос

بگفتا خوش بود بالعین و الراس

Равони созам аз онҷои шери пайваст

روان سازم از آنجا شیر پیوست

Чу майли хотири ширин барин ҳаст

چو میل خاطر شیرین برین هست

Вале дорам таваққуъ зон парии зод

ولی دارم توقع زان پری زاد

Ки ояд гоҳ гоҳе сӯии Фарҳод

که آید گاه گاهی سوی فرهاد

зи лутфи худ ғарибонро навозад

ز لطف خود غریبان را نوازد

Ба як дастами мризо , шод созад

به یک دستم مریزا، شاد سازد

Бигуфт ин ва ба по бархест сармаст

بگفت این و به پا برخاست سرمست

Гирифт он тешаи пӯлод дар даст

گرفت آن تیشه پولاد در دست

Ба пои қаср бо сад бори андӯҳ

به پای قصر با صد بار اندوه

Сиррӣ биниҳод ва рӯй оварад дар кӯҳ

سری بنهاد و روی آورد در کوه

Ба дил мегуфт ҳақ бар ман гувоҳ аст

به دل می گفت حق بر من گواه است

Ки ин кӯҳи худии харсанг роҳ аст

که این کوه خودی خرسنگ راه است

Ба захми тешаи як моҳӣ камобеш

به زخم تیشه یک ماهی کمابیش

Тамоми он сангро бардошт аз пеш

تمام آن سنگ را برداشت از پیش

зи санги хораи ҷӯӣ ончунон кунад

ز سنگ خاره جویی آنچنان کند

Ки дар ваии ақлро дар ҳайрати афканд

که در وی عقل را در حیرت افکند

Пас аз моҳӣ ки ҷӯии ончунон сохт

پس از ماهی که جویی آنچنان ساخت

Ба пои ҷӯии як ҳавзӣ бипардохт

به پای جوی یک حوضی بپرداخت

Ба навъе карда буд он кори тадбир

به نوعی کرده بود آن کار تدبیر

Ки сӯии ҳавз яксар омадӣ шер

که سوی حوض یکسر آمدی شیر

Чу ширин дид дасту кори Фарҳод

چو شیرین دید دست و کار فرهاد

зи дасту кор ӯ гардид дилшод

ز دست و کار او گردید دلشاد

Талаби крдў ба хешаш ҳамнишин кард

طلب کردو به خویشش همنشین کرد

Бар ӯу даст ӯ , сад офарин кард

بر او و دست او، صد آفرین کرد

Пас онгаҳ гуфташ эй устоди корам

پس آنگه گفتش ای استاد کارم

зи дасту панҷаи ту шармсорам

ز دست و پنجه تو شرمسارم

Надорам дастмузди ранҷаи ту

ندارم دستمزد رنجه تو

Бинозам беш , дасту панҷаи ту

بنازم بیش، دست و پنجه تو

Чунин санъат надорад ҳеҷ каси ёд

چنین صنعت ندارد هیچ کس یاد

Чаҳ хушҳо рафтае дастат марезод

چه خوشها رفته ای دستت مریزاد

Пас онгаҳ гуфт то ходими зарӣ чанд

پس آنگه گفت تا خادم زری چند

Ба болояши ниҳодаи гавҳарӣ чанд

به بالایش نهاده گوهری چند

Биоварад ва бар Фарҳод биниҳод

بیاورد و بر فرهاد بنهاد

Магар аз он шавад Фарҳоди дилшод

مگر از آن شود فرهاد دلشاد

Чу Фарҳоди он навозишҳои ширин

چو فرهاد آن نوازشهای شیرین

з ширин дид ҳам дил дод ва ҳам дайн

ز شیرین دید هم دل داد و هم دین

Ситод аз ходимаши он гавҳару зар

ستاد از خادمش آن گوهر و زر

Ҳама дар пой ӯ ифшоанд яксар

همه در پای او افشاند یکسر

Пас онгаҳ хост саргардону ҳайрон

پس آنگه خاست سرگردان و حیران

Чу оҳӯ рӯй кард андари биёбон

چو آهو روی کرد اندر بیابان