Чу Фарҳод аз ғам ширин барошуфт

چو فرهاد از غم شیرین برآشفت

На рӯзаш хӯрд будӣ , не ба шаб хуфт

نه روزش خورد بودی، نی به شب خفت

Ба ёди наргис ӯ масту ҳайрон

به یاد نرگس او مست و حیران

Чу оҳӯ рӯ наҳодӣ дар биёбон

چو آهو رو نهادی در بیابان

Ба ҳар роҳӣ ки ашкаш беш рафтӣ

به هر راهی که اشکش بیش رفتی

Маии дунболи ашк хеш рафтӣ

مهی دنبال اشک خویش رفتی

Чу гаштии ғарқи оби чашми ғаммоз

چو گشتی غرق آب چشم غماز

Шино кардӣ ва берун омадӣ боз

شنا کردی و بیرون آمدی باز

Сршб чун шудӣ аз ашки дилсӯз

سرشب چون شدی از اشک دلسوز

Ситора май шимурдӣ то дами рӯз

ستاره می شمردی تا دم روز

Чу гаштии бози рӯз аз тоб ва аз таб

چو گشتی باز روز از تاب و از تب

Биноледӣ ва хӯрдӣ ғусса то шаб

بنالیدی و خوردی غصه تا شب

зи баси каш дар дили худ нақши бастӣ

ز بس کش در دل خود نقش بستی

Ба ӯ бархестӣ бо ӯ нишастӣ

به او برخاستی با او نشستی

Ба ҳар киштӣ ки онҷо по наҳодӣ

به هر کشتی که آنجا پا نهادی

зи ҷӯии дидаи онро об додӣ

ز جوی دیده آن را آب دادی

Ба ҳар роҳӣ ки кардӣ гарми азуи раг

به هر راهی که کردی گرم ازو رگ

Равон то охират рафтӣ ба як так

روان تا آخرت رفتی به یک تک

зи фикр ар гӯша Эй кардӣ иқомат

ز فکر ار گوشه ای کردی اقامت

Дар онҷои истодӣ то қиёмат

در آنجا ایستادی تا قیامت

Агар аз ғам , дил ӯ шод кардӣ

اگر از غم، دل او شاد کردی

зи марги хеши сад раҳ ёд кардӣ

ز مرگ خویش صد ره یاد کردی

з ҳар чаҳ аз олам асбоб дидӣ

ز هر چه از عالم اسباب دیدی

Аҷалро ҳар шабӣ дар хоб дидӣ

اجل را هر شبی در خواب دیدی

Чу рафтӣ бо тан оварадӣ хирад ро

چو رفتی با تن آوردی خرد را

Ба чашм хеш дидӣ марги худ ро

به چشم خویش دیدی مرگ خود را

Ҳамаи шаби шамъи ҷон аз оҳу фарёд

همه شب شمع جان از آه و فریاد

Наҳодӣ чун чароғӣ дар раҳи бод

نهادی چون چراغی در ره باد

Чу кардӣ кӯҳроу даштро гашт

چو کردی کوه را و دشت را گشت

Бар ӯ ҳам кӯҳи гриидӣ ва ҳам дашт

بر او هم کوه گرییدی و هم دشت

Гуҳӣ оҳиста мерафтӣу гуҳи тез

گهی آهسته می رفتی و گه تیز

Нишастӣ чун касаш гуфтӣ ки бархез

نشستی چون کسش گفتی که برخیز

Чу рафтӣ кӯҳ мегуфтӣ ки саҳрост

چو رفتی کوه می گفتی که صحراست

Надонистӣ шаб аз рӯзу чап аз рост

ندانستی شب از روز و چپ از راست

Шудӣ як моҳ дар як гӯшаи мастур

شدی یک ماه در یک گوشه مستور

Чу дидӣ соя эй ногоҳ аз давр

چو دیدی سایه ای ناگاه از دور

Ба саҳрои кушода бо дили танг

به صحرای گشاده با دل تنگ

Гурезон мешудӣ фарсанги фарсанг

گریزان می شدی فرسنگ فرسنگ

Шудӣ чун оҳӯии сайёди дида

شدی چون آهوی صیاد دیده

Гурезон аз ҷаҳону ҷони рамида

گریزان از جهان و جان رمیده

Касе коҳўоли он бедили шунӯдӣ

کسی کاحوال آن بیدل شنودی

Дигар бо ҳоли худ як ма набӯдӣ

دگر با حال خود یک مه نبودی

Гараш бегона гуфтӣ панд агар хеш

گرش بیگانه گفتی پند اگر خویش

Сиррии андохтӣ аз аҷз дар пеш

سری انداختی از عجز در پیش

Ба бидои таҳайюри рӯзу шаби гум

به بیدای تحیر روز و شب گم

Чу маҷнӯни парешони дили зи мардум

چو مجنون پریشان دل ز مردم

Гуҳӣ аз по нишастӣ вормидӣ

گهی از پا نشستی وارمیدی

Гуҳӣ бархестӣ бихўди давидӣ

گهی برخاستی بیخود دویدی

Чу бдмстӣ ки бихўд бошад аз май

چو بدمستی که بیخود باشد از می

Фитодӣ кӯдакон ҳар сӯаш дар пай

فتادی کودکان هر سوش در پی

Дуоро фарқ , пешаши неи зи дашном

دعا را فرق، پیشش نی ز دشنام

На фикр аз нанг будаш , неи ғам аз ном

نه فکر از ننگ بودش، نی غم از نام

Змоаҳу меҳр май ҷустии нишонаш

زماه و مهر می جستی نشانش

Набӯдӣ ғайри ширин бар забонаш

نبودی غیر شیرین بر زبانش

Ба ёди он лабон ҳар дар ки май сифт

به یاد آن لبان هر در که می سفت

Ҳазорон нукта борӣк ме гуфт

هزاران نکته باریک می گفت

Чу кардӣ қоматашро нақши бандӣ

چو کردی قامتش را نقش بندی

Кашидӣ сар ба Айюқ аз баландӣ

کشیدی سر به عیوق از بلندی

Ба ёди абрӯяш чун хоб кардӣ

به یاد ابرویش چون خواب کردی

Шудӣ ҷои гӯша миҳроб кардӣ

شدی جا گوشه محراب کردی

Сухан чун аз хам гесуаш ронадӣ

سخن چون از خم گیسوش راندی

Ҳамаи шаби сӯра ва аллил хондӣ

همه شب سوره و اللیل خواندی

зи рӯйиш чун ба овоз омадӣ боз

ز رویش چون به آواز آمدی باز

Суханро кардӣ аз волшмси оғоз

سخن را کردی از والشمس آغاز

Фурӯ хондӣ ба як овози маҳзун

فرو خواندی به یک آواز محزون

Зчшму абрӯяши волнҷму алнўн

زچشم و ابرویش والنجم و النون

Чу бар фикри саманд ӯ нишастӣ

چو بر فکر سمند او نشستی

зи оҳи дили гиреҳ бар боди бастӣ

ز آه دل گره بر باد بستی

Даҳон чун талхи гаштӣ аз фиғонаш

دهان چون تلخ گشتی از فغانش

Лабаш гуфтӣ шудӣ ширини даҳонаш

لبش گفتی شدی شیرین دهانش

Чу гаштии зоби чашми худ сухани рон

چو گشتی زآب چشم خود سخن ران

Ҳикоят кардӣ аз дарёу тӯфон

حکایت کردی از دریا و طوفان

Чунон будӣ зи сӯзи ишқи дилсӯз

چنان بودی ز سوز عشق دلسوز

Ки рӯз аз шаб надонистӣ шаб аз рӯз

که روز از شب ندانستی شب از روز

Агар кардӣ ба кӯҳ аз дарди бунёд

اگر کردی به کوه از درد بنیاد

зи дардаш кӯҳ меомад ба фарёд

ز دردش کوه می آمد به فریاد

Ба кӯҳу дашти бас каз тоби тафтӣ

به کوه و دشت بس کز تاب تفتی

зи чашми чашмаи ҷӯй об рафтӣ

ز چشم چشمه جوی آب رفتی

Шаб аз бас каз дил ӯ бар шудӣ оҳ

شب از بس کز دل او بر شدی آه

Сияҳи гаштии ҳамаи ойӣнаи моҳ

سیه گشتی همه آیینه ماه

Кашидӣ рӯзи ҳам зон оҳ чанде

کشیدی روز هم زان آه چندی

Шудӣ абраш ба сар соя фикандӣ

شدی ابرش به سر سایه فکندی

Зимистонҳо ки сармоаш омадӣ пеш

زمستانها که سرماش آمدی پیش

Шудӣ гарм аз дам чун оташи хеш

شدی گرم از دم چون آتش خویش

Ба тобистон ки гаштии чеҳраи зардаш

به تابستان که گشتی چهره زردش

зи гармои баси бадии дамҳои сардаш

ز گرما بس بدی دمهای سردش

Чу додӣ чашмро аз хоби таскин

چو دادی چشم را از خواب تسکین

Хск бистар наҳодӣ хори болин

خسک بستر نهادی خار بالین

Чу рахти хоби шаб дар сар кашидӣ

چو رخت خواب شب در سر کشیدی

Ҳамаи шаби хобро дар хоб дидӣ

همه شب خواب را در خواب دیدی

зи ваҳшати бас ки бар ваҳшат фузудӣ

ز وحشت بس که بر وحشت فزودی

Ба ваҳшонаш нишаст ва хост будӣ

به وحشانش نشست و خاست بودی

Ба оҳӯи гуҳи зи чашм ёр гуфтӣ

به آهو گه ز چشم یار گفتی

Ҳадисӣ аз дил бемор гуфтӣ

حدیثی از دل بیمار گفتی

Гуҳӣ рафтӣ сухан бо мор кардӣ

گهی رفتی سخن با مار کردی

Шикоятҳои зулф ёр кардӣ

شکایتهای زلف یار کردی

Чу зикр аз қомат дилбар гирифтӣ

چو ذکر از قامت دلبر گرفتی

Шудӣ сарвии равон дар бар гирифтӣ

شدی سروی روان در بر گرفتی

Буғурредӣ замонӣ чун наҳангон

بغریدی زمانی چون نهنگان

Шудӣ ва ҳамла кардӣ бо палангон

شدی و حمله کردی با پلنگان

Фитодӣ гуҳ ба пои бабр то дайр

فتادی گه به پای ببر تا دیر

Фикандӣ панҷаи гуҳ бо панҷаи шер

فکندی پنجه گه با پنجه شیر

Гавазнӣ гуҳ шудӣ ӯро ҳам оғӯш

گوزنی گه شدی او را هم آغوش

Рабӯдии як замонаши хоби харгӯш

ربودی یک زمانش خواب خرگوش

зи сӯз ӯ чу шабро ҷома май сӯхт

ز سوز او چو شب را جامه می سوخت

зи оҳи худ бар онҷо васла ме дӯхт

ز آه خود بر آنجا وصله می دوخت

Саҳар чун бо дирафши хур , задӣ мушт

سحر چون با درفش خور، زدی مشت

Сараш бо теғ будӣ чори ангушт

سرش با تیغ بودی چار انگشت

Заҳри чашма ки як дам об хӯрдӣ

زهر چشمه که یک دم آب خوردی

Дигар раҳ , роҳро вопаси набардӣ

دگر ره، راه را واپس نبردی

Ҳамаи шаби ҳамчуи шамъ аз сӯз май кост

همه شب همچو شمع از سوز می کاست

Зғм ҳар рӯз меафтод ва ме хост

زغم هر روز می افتاد و می خاست

Дарунаши сӯхти чандон дар ҷудоӣ

درونش سوخت چندان در جدایی

Ки бо хешаш шуд охири ошноӣ

که با خویشش شد آخر آشنایی

Ба ҳар чаҳ аз андак ва бисёр дидӣ

به هر چه از اندک و بسیار دیدی

Дар ӯ якбораи нақш ёр дидӣ

در او یکباره نقش یار دیدی

зи ширини ишқ ҳар талхаш ки фармуд

ز شیرین عشق هر تلخش که فرمود

зи ширинии ҷони ширини турш буд

ز شیرینی جان شیرین ترش بود

Чу дид охир ки раҳ бо ӯ басӣ нест

چو دید آخر که ره با او بسی نیست

Шудаш равшан ки ғайр аз ӯ касе нест

شدش روشن که غیر از او کسی نیست

Ба ҳар сӯрат ки дар вай беш ме дид

به هر صورت که در وی بیش می دید

Дар ӯ якбораи нақш хеш ме дид

در او یکباره نقش خویش می دید

Дили худро ба худ медод таскин

دل خود را به خود می داد تسکین

Ки ширин буд ӯро ҷони ширин

که شیرین بود او را جان شیرین

зи даврӣ чун дилаш мерафт аз пеш

ز دوری چون دلش می رفت از پیش

Ҳаме гуфт ин ҳикоят бо дили хеш

همی گفت این حکایت با دل خویش

намегӯям ки дардамро даво нест

نمی گویم که دردم را دوا نیست

Ки аз ман ёри ман як дам ҷудо нест

که از من یار من یک دم جدا نیست

Намонад андари миён ӯе ва мое

نماند اندر میان اویی و مایی

Миёни мо ва ӯ набӯд ҷудоӣ

میان ما و او نبود جدایی

Ҳадис ӯ чу дар афвоҳ афтод

حدیث او چو در افواه افتاد

Ба хусрав гуфт шахсеи ҳоли Фарҳод

به خسرو گفت شخصی حال فرهاد