Чу аз Фарҳоди хусрав огаҳӣ ёфт

چو از فرهاد خسرو آگهی یافت

Дилаш чун кӯра оҳангарӣ тофт

دلش چون کوره آهنگری تافت

Чунон зони оташ ғайрат барафрӯхт

چنان زآن آتش غیرت برافروخت

Ки қаҳраш то ба мағзи устихони сӯхт

که قهرش تا به مغز استخوان سوخت

Ба ҳолаш зоҳиран як дам бихандед

به حالش ظاهرا یک دم بخندید

Вале дар андарун чун мори печид

ولی در اندرون چون مار پیچید

Нафас мезад гуҳии сахту гуҳии нарм

نفس می زد گهی سخت و گهی نرم

Вале чун сих каз обаш буд гарм

ولی چون سیخ کز آبش بود گرم

Ба хилват рафт ва дар бар мардумони баст

به خلوت رفت و در بر مردمان بست

Ба ғам дар кунҷи хилват зор бинишаст

به غم در کنج خلوت زار بنشست

Ба мижгони хонаро ҷоруб гашта

به مژگان خانه را جاروب گشته

Забонаш дар даҳон чун чӯб ( гашта )

زبانش در دهان چون چوب(گشته)

Гуҳии гаштии каҷ ва гоҳе шудӣ рост

گهی گشتی کج و گاهی شدی راست

Замонӣ менишаст ва гоҳ ме хост

زمانی می نشست و گاه می خاست

Чу бемор аз таби мҳрқ ба бистар

چو بیمار از تب محرق به بستر

Гуҳии поиш ба болин буду гуҳи сар

گهی پایش به بالین بود و گه سر

Гирифтаи чшмҳош аз гиряи омос

گرفته چشمهاش از گریه آماس

Вале бо сад ҳазор андӯҳу васвос

ولی با صد هزار اندوه و وسواس

Ба дандони пуштҳои дасти хаста

به دندان پشتهای دست خسته

Ба дил ҳар дами ҳазорон нақши баста

به دل هر دم هزاران نقش بسته

Гуҳӣ гуфтӣ кашами зораш ба хорӣ

گهی گفتی کشم زارش به خواری

Дигар гуфтӣ ки набӯд шарти ёрӣ

دگر گفتی که نبود شرط یاری

Нишоед кард чун хоки раҳаши паст

نشاید کرد چون خاک رهش پست

Ки ӯро низ ҳамчун ман дилӣ ҳаст

که او را نیز همچون من دلی هست

На рӯй онкии бгдорди чунонаш

نه روی آنکه بگدارد چنانش

На рои онкии оради қасди ҷонаш

نه رای آنکه آرد قصد جانش

Пас онгаҳ рой зад он шоҳ бо дод

پس آنگه رای زد آن شاه با داد

Ки хонд сӯии тахти хеш , Фарҳод

که خواند سوی تخت خویش، فرهاد

Ба таъзимаш ба назд худ нишонд

به تعظیمش به نزد خود نشاند

Ва зу аҳвол ӯро боз донад

و زو احوال او را باز داند

Агар ишқаш набошад пок ва бе ғаш

اگر عشقش نباشد پاک و بی غش

Кашад ӯро ва сӯзанд дар оташ

کشد او را و سوزاند در آتش

Вагар бошад дар ӯ ишқи худоӣ

وگر باشد در او عشق خدایی

Ба ҳурмат ёбад аз чангаши раҳоӣ

به حرمت یابد از چنگش رهایی

Пас онгаҳ қосидиро хонд чун бод

پس آنگه قاصدی را خواند چون باد

Равон кардаш ба ҷусту ҷӯии Фарҳод

روان کردش به جست و جوی فرهاد

Бигуфташ чун бидон бедили бадии роҳ

بگفتش چون بدان بیدل بدی راه

Ба таъзимаш биорӣ сӯии даргоҳ

به تعظیمش بیاری سوی درگاه

Ба хотири созиш ва мебош ҳозир

به خاطر سازش و می باش حاضر

Ки гардии ноидш аз мо ба хотир

که گردی نایدش از ما به خاطر

Чу бишунид ин сухани қосиди зи парвиз

چو بشنید این سخن قاصد ز پرویز

Ба ҷусту ҷӯии он гум гашта шуд тез

به جست و جوی آن گم گشته شد تیز

Ба кӯҳу дашту саҳрои гашт бисёр

به کوه و دشت و صحرا گشت بسیار

Бидидаш баъд аз он дар гӯшаи ғор

بدیدش بعد از آن در گوشه غار

Фитодаи зор ва рӯ биниҳода бар хок

فتاده زار و رو بنهاده بر خاک

Парешони хотиру маҷрӯҳу ғамнок

پریشان خاطر و مجروح و غمناک

Чу қосид дид он девонаи маст

چو قاصد دید آن دیوانه مست

зи давраш марҳабое гуфт ва бинишаст

ز دورش مرحبایی گفت و بنشست

Пасаш гуфто ки хайраст эй ҷавонмард

پسش گفتا که خیر است ای جوانمرد

Чаро бо ашки сурхӣу рухи зард

چرا با اشک سرخی و رخ زرد

Ҷавобаш дод Фарҳод аз сари сӯз

جوابش داد فرهاد از سر سوز

Ки ҳаргизи дидае касро бад-ӣни рӯз

که هرگز دیده ای کس را بدین روز

Ки эй ту вази кадомин сарзаминӣ

که ای تو وز کدامین سرزمینی

Чаҳ май пурсӣ зи ман инам ки бинӣ

چه می پرسی ز من اینم که بینی

Чаҳ май пурсӣ зи ҳолам , ҳолам инаст

چه می پرسی ز حالم، حالم اینست

Забонӣ лол дорам фолам инаст

زبانی لال دارم فالم اینست

зи зулфи моҳи рӯе тоб дорам

ز زلف ماه رویی تاب دارم

На рӯзи орому неи шаб хоб дорам

نه روز آرام و نی شب خواب دارم

Ним ҳаргизи зи бахти хеши фирӯз

نیم هرگز ز بخت خویش فیروز

На рӯз аз шаб шиносам неи шаб аз рӯз

نه روز از شب شناسم نی شب از روز

Мубини бгдштаҳи оби чашм аз фарқ

مبین بگدشته آب چشم از فرق

Диламро байн дар ӯ сад баҳри хӯни ғарқ

دلم را بین در او صد بحر خون غرق

Буд зини сон ки бинии ҳоли Фарҳод

بود زین سان که بینی حال فرهاد

Туро ӣнҷои гдри баҳр чаҳ афтод

تو را اینجا گدر بهر چه افتاد

Ҷавобаш гуфт қосид , гуфт бархез

جوابش گفت قاصد، گفت برخیز

Ки мехонд туро ин лаҳзаи парвиз

که می خواند تو را این لحظه پرویز

Чу бишунид ин сухани Фарҳоди ғамнок

چو بشنید این سخن فرهاد غمناک

Бузади оҳӣ ки зад оташ бар афлок

بزد آهی که زد آتش بر افلاک

Бигуфт оўаҳ ки кори ман таба шуд

بگفت آوه که کار من تبه شد

Ҳамаи рӯзи сифеди ман сияҳ шуд

همه روز سفید من سیه شد

Нашуд корам ба бахти тира аз пеш

نشد کارم به بخت تیره از پیش

Надидам роҳат аз бегонау хеш

ندیدم راحت از بیگانه و خویش

Ба қосид гуфт к-эии марди ҷаҳонгард

به قاصد گفت کای مرد جهانگرد

Бирав моро раҳо кун бо ғаму дард

برو ما را رها کن با غم و درد

Чу ман сар бо сар тақдир дорам

چو من سر با سر تقدیر دارم

Чаҳ фикр аз подшоҳ ва мейр дорам

چه فکر از پادشاه و میر دارم

Марои пурвои ҷон хештан нест

مرا پروای جان خویشتن نیست

Сухан гуфтам ҳама , дигар сухан нест

سخن گفتم همه، دیگر سخن نیست

Азуи қосид чу ин гуфтор бишунид

ازو قاصد چو این گفتار بشنید

Ба пешаш рӯй худ бар хок молида

به پیشش روی خود بر خاک مالید

Ки Фрҳодо ба умедӣ ки дорӣ

که فرهادا به امیدی که داری

Ки бархезӣу коми ман бар оре

که برخیزی و کام من بر آری

Кигар ман бе ту рӯй орми сӯии шоҳ

که گر من بی تو روی آرم سوی شاه

Биёвезанд бар ҳалқами зи даргоҳ

بیاویزند بر حلقم ز درگاه

Агар на ташнаи хӯни манӣ хез

اگر نه تشنه خون منی خیز

Ки то ореми рӯи наздики парвиз

که تا آریم رو نزدیک پرویز

Кунун раҳмӣ бикун бар ҳоли зорам

کنون رحمی بکن بر حال زارم

Сияҳ бар ман магардон рӯзгорам

سیه بر من مگردان روزگارم

Чу бишунид ин сухани Фарҳоди пари дард

چو بشنید این سخن فرهاد پر درد

Равон бурҷаст ва бо ваии азм раҳ кард

روان برجست و با وی عزم ره کرد

Ба ҳамроҳии қосид бо дили риш

به همراهی قاصد با دل ریش

Ба даргоҳ шаҳ омад маст ва бе хеш

به درگاه شه آمد مست و بی خویش

Чу сӯии даргаи оўрдндш аз роҳ

چو سوی درگه آوردندش از راه

Ббрдндш ба наздики шаҳаншоҳ

ببردندش به نزدیک شهنشاه

Чу дид ӯро шҳншаҳ пеш хондаш

چو دید او را شهنشه پیش خواندش

Ба сад таъзим назд худ нишондаш

به صد تعظیم نزد خود نشاندش

Пас онгаҳ нек чун дар чеҳра аш дид

پس آنگه نیک چون در چهره اش دید

зи ҳайбати банд бар бандаш билразед

ز هیبت بند بر بندش بلرزید

Бигуфто ҳайбаташ аз порсоӣист

بگفتا هیبتش از پارسائیست

Надорам шак ки ин ишқи хдоӣист

ندارم شک که این عشق خدائیست

Чу шуд дар ларзаи шоҳ аз ҳайбат ӯ

چو شد در لرزه شاه از هیبت او

Ба худ донист воҷиби иззат ӯ

به خود دانست واجب عزت او

Дар ӯу ҳайбат ӯ гашти ҳайрон

در او و هیبت او گشت حیران

Саволӣ чанд кард аз ваии бад-ӣни сон

سؤالی چند کرد از وی بدین سان