Чунин дорам хабар аз бостони гӯй
چنین دارم خبر از باستان گوی
Чу меоварад дар ин достон рӯй
چو می آورد در این داستان روی
Ки як рӯзӣ нишаста буд ширин
که یک روزی نشسته بود شیرین
Ба гардиши духтарон чун моҳу парвин
به گردش دختران چون ماه و پروین
Ҳадис аз ҳар дарӣ оғоз карда
حدیث از هر دری آغاز کرده
Дар аз ҳар саргузаштӣ боз карда
در از هر سرگذشتی باز کرده
Яке афсона пешина ме гуфт
یکی افسانه پیشینه می گفت
Дигар дарди дил дерина ме гуфт
دگر درد دل دیرینه می گفت
Яке мегуфт агар давлат буд ёр
یکی می گفت اگر دولت بود یار
Бихоҳад буд моро айш бисёр
بخواهد بود ما را عیش بسیار
Ки ширин гуфт аз дайу зи фардо
که شیرین گفت از دی و ز فردا
намегӯям ки онҳо нест пайдо
نمی گویم که آنها نیست پیدا
Ҳадиси дайу фардо маҳз савдост
حدیث دی و فردا محض سوداست
Ки мозӣ рафту мстқбл на пайдост
که ماضی رفت و مستقبل نه پیداست
Чаро нобӯдро бошем дунбол
چرا نابود را باشیم دنبال
Ҳама якбора бархезед то ҳол
همه یکباره برخیزید تا حال
Ба зини ореми мураккабҳои чун бод
به زین آریم مرکبهای چون باد
Рӯем ва бесутун байнему Фарҳод
رویم و بیستون بینیم و فرهاد
Чу мҳрўёни ширин ин шуниданд
چو مهرویان شیرین این شنیدند
Зшодӣ ҳар яке берун давиданд
زشادی هر یکی بیرون دویدند
Ниҳоданд асби худро ҳар яке зин
نهادند اسب خود را هر یکی زین
Набӯд он ҷойгаҳи гулгуни ширин
نبود آن جایگه گلگون شیرین
Збҳрши мураккабӣ дигар кашиданд
زبهرش مرکبی دیگر کشیدند
Ду се ҷоми лаболаб дар кашиданд
دو سه جام لبالب در کشیدند
Пас онгаҳ шоду хўшдл бо майу чанг
پس آنگه شاد و خوشدل با می و چنگ
Ба сӯй бесутун карданд оҳанг
به سوی بیستون کردند آهنگ
Ба сони барги гули конро баради бод
به سان برگ گل کان را برد باد
Ҳамаи рафтанд то наздики Фарҳод
همه رفتند تا نزدیک فرهاد
Чу дид он ҳоли Фарҳоди сабки даст
چو دید آن حال فرهاد سبک دست
зи шодӣ дар замон бар пой бурҷаст
ز شادی در زمان بر پای برجست
Давон омад ба истиқболи он моҳ
دوان آمد به استقبال آن ماه
Ба дасту пой асб афтодаш аз роҳ
به دست و پای اسب افتادش از راه
Чу ширини шукри лаб ончунон дид
چو شیرین شکر لب آنچنان دید
Ба ширини корӣ ӯро боз пурсед
به شیرین کاری او را باز پرسید
Ниёйиш кард ва аз ваии узрҳо хост
نیایش کرد و از وی عذرها خواست
Ки эй Фарҳоди мунтаҳоат бар мост
که ای فرهاد منتهات بر ماست
Ба ғайр аз ту надорам миннат аз кас
به غیر از تو ندارم منت از کس
Ба узрати аистодстми азин пас
به عذرت ایستادستم ازین پس
Чу узраши хости ширини накӯном
چو عذرش خواست شیرین نکونام
зи шер чун шукр додаш ду се ҷом
ز شیر چون شکر دادش دو سه جام
набишта буд бар он ҷом чун зар
نبشته بود بر آن جام چون زر
Хаттии хушбӯитар аз машку анбар
خطی خوشبوی تر از مشک و عنبر
Ки буи шер ояд аз даҳонам
که بوی شیر آید از دهانم
Бануш ин шер бар ёди лбонм
بنوش این شیر بر یاد لبانم
Чу Фарҳоди он зи даст ёр нӯшед
چو فرهاد آن ز دست یار نوشید
Чу ширмст аз мастӣ хурӯшед
چو شیرمست از مستی خروشید
Чу мисатон , масти гашт ва бехабар шуд
چو مستان، مست گشت و بی خبر شد
зи ишқаши маст буд ӯ маст тар шуд
ز عشقش مست بود او مست تر شد
Бузади оҳӣ ва рӯ молида бар хок
بزد آهی و رو مالید بر خاک
Чунон коФтоди азуи оташ дар афлок
چنان کافتاد ازو آتش در افلاک
Пас онгаҳ рӯйро аз хоки бардошт
پس آنگه روی را از خاک برداشت
Фиғон аз ҷони отшноки бардошт
فغان از جان آتشناک برداشت
Ба кӯҳ бесутун бикшод бозу
به کوه بیستون بگشاد بازو
Фурӯд оварад санг бе тарозу
فرود آورد سنگ بی ترازو
Чунон дар кори худ будаш шикваӣ
چنان در کار خود بودش شکوهی
Ки май кундӣ ба ҳар як ҳамлаи кӯҳӣ
که می کندی به هر یک حمله کوهی
Чу ширин дид он бозу ва он даст
چو شیرین دید آن بازو و آن دست
Варо дркўаҳ кандан ончунон маст
ورا درکوه کندن آنچنان مست
Дар ӯ ҳам ҳайратӣ омад ба дидор
در او هم حیرتی آمد به دیدار
Ки шуд биҳуш дар болои раҳвор
که شد بیهوش در بالای رهوار
Вази он беҳӯшӣ аз каф шуд анонаш
وز آن بیهوشی از کف شد عنانش
Сиқт шуд борагӣ дар зери рониш
سقط شد بارگی در زیر رانش
Чу дид он ҳол , Фарҳоди тануманд
چو دید آن حال، فرهاد تنومند
Сари худро ба пои аспаши афканд
سر خود را به پای اسپش افکند
Пас онгаҳ дар замон бархест бар пой
پس آنگه در زمان برخاست بر پای
Варо бо борагии бардошт аз ҷой
ورا با بارگی برداشت از جای
Фурӯд омад зи кӯҳу маст ва бе хеш
فرود آمد ز کوه و مست و بی خویش
Раҳ қасраш гирифт онгоҳ дар пеш
ره قصرش گرفت آنگاه در پیش
Чунон шуд тез дар он роҳи Фарҳод
چنان شد تیز در آن راه فرهاد
Ки аз вай монад дар ҳамроҳяши бод
که از وی ماند در همراهیش باد
Парии рӯйони зи пай ҳар як савора
پری رویان ز پی هر یک سواره
Ҳамеи ронданди ҳайрон дар назора
همی راندند حیران در نظاره
Ки барад ӯро чунон Фарҳоди ҳамвор
که برد او را چنان فرهاد هموار
Ки як мӯ бар таниш нагирифт озор
که یک مو بر تنش نگرفت آزار
Фурӯд оварад сӯии қасри хешаш
فرود آورد سوی قصر خویشش
Сиррӣ биниҳод ва боз омад зпишш
سری بنهاد و باز آمد زپیشش
Чу боз омад ба аз аввал ба сад бор
چو باز آمد به از اول به صد بار
Шуд ва дар бесутуни устод дар кор
شد و در بیستون استاد در کار