Чунин додам хабари марди схндон

چنین دادم خبر مرد سخندان

Ки чун Фарҳод дод аз ошиқии ҷон

که چون فرهاد داد از عاشقی جان

Дили ширини зи доғаши гашти маҷрӯҳ

دل شیرین ز داغش گشت مجروح

Мудомаши кори навҳа буд чун Нӯҳ

مدامش کار نوحه بود چون نوح

зи оби дида ҳо мешуд дилаши суст

ز آب دیده ها می شد دلش سست

Хаёлаши рӯзу шаб дар об май ҷуст

خیالش روز و شب در آب می جست

Чу оби чашми хешаш дар назар буд

چو آب چشم خویشش در نظر بود

Чаро каз оби садраи поктар буд

چرا کز آب صدره پاکتر بود

зи хусрав гарчи будӣ хотираши шод

ز خسرو گرچه بودی خاطرش شاد

Валикини чизи дигар буд Фарҳод

ولیکن چیز دیگر بود فرهاد

Чу зон тақдир тадбирӣ набӯдаш

چو زان تقدیر تدبیری نبودش

Набӯд онҷои нишастани ҳеҷ судаш

نبود آنجا نشستن هیچ سودش

Сиришкӣ чанд бар хокаш баборед

سرشکی چند بر خاکش ببارید

Ба хокаш карду зонҷо боз гардид

به خاکش کرد و زانجا باز گردید

Хабари бурданди ғаммозони сӯии шоҳ

خبر بردند غمازان سوی شاه

Ки шоҳо давр шуд харсанг аз роҳ

که شاها دور شد خرسنگ از راه

Ба маргаш шуд дили ширини пар аз дард

به مرگش شد دل شیرین پر از درد

Барои мурдан ӯ гиря ҳо кард

برای مردن او گریه ها کرد

зи сӯз сина зад оташ дар афлок

ز سوز سینه زد آتش در افلاک

Ба эъзоз тамомаш кард дар хок

به اعزاز تمامش کرد در خاک

Чу хусравро хабар доданд азин ҳол

چو خسرو را خبر دادند ازین حال

з ғам шуд чеҳрааш гуҳи зарду гуҳи ол

ز غم شد چهره اش گه زرد و گه آل

Аз он оташ бар омад бар сараши дӯд

از آن آتش بر آمد بر سرش دود

Чаро каз ҳол ӯ , ӯ бохабар буд

چرا کز حال او، او باخبر بود

Пас аз як дами дабирии пеш худ хонд

پس از یک دم دبیری پیش خود خواند

Нисор аз машк бар кофур ифшоанд

نثار از مشک بر کافور افشاند

Нахустин зад рақам бар номи яздон

نخستین زد رقم بر نام یزدان

Ки ӯ ҳам ҷон сетанд ҳам диҳад ҷон

که او هم جان ستاند هم دهد جان

Худовандии сазовори худоӣ

خداوندی سزاوار خدایی

Худовандӣ ки аз фармонравойӣ

خداوندی که از فرمانروایی

Ба боғ ва бӯстонҳо боди густох

به باغ و بوستانها باد گستاخ

Наме ёрад фикандани баррагӣ аз шох

نمی یارد فکندن برگی از شاخ

Пас аз ном худо кардаш чунин ёд

پس از نام خدا کردش چنین یاد

Ки эй ширини ммўӣ аз марги Фарҳод

که ای شیرین مموی از مرگ فرهاد

Ки аз донои шнидстм ба такрор

که از دانا شنیدستم به تکرار

Ки касро нест бо тақдир ӯ кор

که کس را نیست با تقدیر او کار

На танҳо шуд ба хоки он тир аз кеш

نه تنها شد به خاک آن تیر از کیش

Ки моро низ ҳаст ин роҳ дар пеш

که ما را نیز هست این راه در پیش

Чаҳ ҷой ӯ ки олами сар ба сари пок

چه جای او که عالم سر به سر پاک

Ҳамаро нест манзили ҷузи дили хок

همه را نیست منزل جز دل خاک

зи марду зан ки бар рӯй замин аст

ز مرد و زن که بر روی زمین است

Чу вобинии ҳамаро роҳ ин аст

چو وابینی همه را راه این است

Нашуд хуррами дилам аз марги Фарҳод

نشد خرم دلم از مرگ فرهاد

Вагар гӯям дурӯғи ин марги ман бод

وگر گویم دروغ این مرگ من باد

Яқинами ман ки бояд мурдани охир

یقینم من که باید مردن آخر

Касе зин ҷон нахоҳад бурдани охир

کسی زین جان نخواهد بردن آخر

Агарчӣ гоҳи комам зу ғамӣ буд

اگرچه گاه کامم زو غمی بود

Дареғ аз вай ки хубами ҳамдамӣ буд

دریغ از وی که خوبم همدمی بود

Ба марг ӯ ним биллоҳи хуррам

به مرگ او نیم بالله خرم

Ки инак мерасад навбат ба ман ҳам

که اینک می رسد نوبت به من هم

Чаҳ донад кас ки бе он ёр чунам

چه داند کس که بی آن یار چونم

Дареғи он муҳаррами рози дарунам

دریغ آن محرم راز درونم

Марои ин тоҷу тахт аз давлат ӯст

مرا این تاج و تخت از دولت اوست

Муроду кому бахт аз ҳиммат ӯст

مراد و کام و بخت از همت اوست

Марогари шоҳ сӯрат кард мавло

مراگر شاه صورت کرد مولی

Мар ӯро хонд ҳам султони маънӣ

مر او را خواند هم سلطان معنی

Ду сар будем чун паргор ва як тан

دو سر بودیم چون پرگار و یک تن

Ба малики ишқи ман ӯ будам , ӯ ман

به ملک عشق من او بودم، او من

Чаҳ гӯям бахти ман бо ман чҳо кард

چه گویم بخت من با من چها کرد

Чаро зини сони маро аз ман ҷудо кард

چرا زین سان مرا از من جدا کرد

Набӯд асрори ман зу ҳеҷ пинҳон

نبود اسرار من زو هیچ پنهان

Ки ман будам тан ӯро ӯ марои ҷон

که من بودم تن او را او مرا جان

зи кӯҳи санг агар барад ӯ маломат

ز کوه سنگ اگر برد او ملامت

Ману кӯҳи ғамам зу то қиёмат

من و کوه غمم زو تا قیامت

Ба кӯҳ ар сарф кард ӯ ҳастӣ хеш

به کوه ار صرف کرد او هستی خویش

Марои сад кӯҳ ҳастӣ ҳаст дар пеш

مرا صد کوه هستی هست در پیش

Камоли ошиқии ин буд кӯи барад

کمال عاشقی این بود کو برد

Ман ин давлат талаб мекардам ӯ барад

من این دولت طلب می کردم او برد

Чаҳ хуш зад ин мисли он марди оқил

چه خوش زد این مثل آن مرد عاقل

Ки бад дар оқилии хеши комил

که بد در عاقلی خویش کامل

Ки пар аз баҳри давлат дил макун хӯн

که پر از بهر دولت دل مکن خون

Ки ояд ногаҳон аз санги берун

که آید ناگهان از سنگ بیرون

Кунун эй ёр , чун тақдири ин буд

کنون ای یار، چون تقدیر این بود

зи тақдираши ҳўолти ин чунин буд

ز تقدیرش حوالت این چنین بود

Ба чашм ӯ назар кун дар ман эй ҷон

به چشم او نظر کن در من ای جان

Маро хусрав махон , Фарҳод худ хон

مرا خسرو مخوان، فرهاد خود خوان

Ба марг ман макун бар хеши бедод

به مرگ من مکن بر خویش بیداد

Маро май байн ва мехонам ба Фарҳод

مرا می بین و می خوانم به فرهاد

Туе боқӣ ва мо яксар Фноиим

تویی باقی و ما یکسر فناییم

Ту шамъии мо ҳама парвона ҳоием

تو شمعی ما همه پروانه هاییم