Чу Марямро сар омад умр , хусрав
چو مریم را سر آمد عمر، خسرو
Талаб кард аз бузургони ҳамсари нав
طلب کرد از بزرگان همسر نو
Бузургоне ки будандаш мулозим
بزرگانی که بودندش ملازم
Ҳама яксар бад-ӣни гаштанди ҷаззам
همه یکسر بدین گشتند جازم
Ки дар шаҳри сафоҳон дилбарӣ ҳаст
که در شهر صفاهان دلبری هست
Ки монандаши аҷабгар дайгарӣ ҳаст
که مانندش عجب گر دیگری هست
Ба ҳасани ӯъҷубаи давр замон аст
به حسن اعجوبه دور زمان است
Ба маҷлиси дории ошӯб ҷаҳон аст
به مجلس داری آشوب جهان است
Ба малики дилрабоеи бас ки некӯаст
به ملک دلربایی بس که نیکوست
зи машриқ то ба мағриб шӯҳрат ӯст
ز مشرق تا به مغرب شهرت اوست
зи ширинӣ ки дорад он длором
ز شیرینی که دارد آن دلارام
Замона кардааст ӯро шукри ном
زمانه کرده است او را شکر نام
Ба нутқ омад ғуломи шукраши қанд
به نطق آمد غلام شکرش قند
Ҳазораш дил ба ҳар як мӯаст дар банд
هزارش دل به هر یک موست در بند
Мҷу зон ҳасан дар атрофи олам
مجو زان حسن در اطراف عالم
Ки мислаш нест дар акнофи олам
که مثلش نیست در اکناف عالم
Чу ӯ моҳии надидаи кас дар офоқ
چو او ماهی ندیده کس در آفاق
Ки дар хӯбии сет чун абрӯии худ тоқ
که در خوبی ست چون ابروی خود طاق
Канизу ходимаш ҳар ду ба даргоҳ
کنیز و خادمش هر دو به درگاه
Якеро ном меҳраст ва яке моҳ
یکی را نام مهر است و یکی ماه
Рахши моҳии сет , меҳраш гашта ҳамбар
رخش ماهی ست، مهرش گشته همبر
Қадаши сервисат , хуршедяш бар сар
قدش سرویست، خورشیدیش بر سر
Ду чашмаш дар никуии шуҳра ҳар ду
دو چشمش در نکویی شهره هر دو
Хаҷал зу муштарӣу Зуҳра ҳар ду
خجل زو مشتری و زهره هر دو
Ду гесуяш ба гоҳи сарфарозӣ
دو گیسویش به گاه سرفرازی
Шаби ушшоқро дода дарозӣ
شب عشاق را داده درازی
Бар рӯйиш ки хуршедии сет дар хур
بر رویش که خورشیدی ست در خور
Даҳонаш зарраеу зарраи камтар
دهانش ذره ای و ذره کمتر
Шукри сад танги резад ҳар тараф беш
شکر صد تنگ ریزد هر طرف بیش
Чу ҷанбанд ба номи худ , лаби хеш
چو جنباند به نام خود، لب خویش
Агар хоҳии зи лаълу чашм ӯ ном
اگر خواهی ز لعل و چشم او نام
Бирав онро з шукр прессу бодом
برو آن را ز شکر پرس و بادام
Агар хоҳад дилат аз лаъл ӯ қӯт
اگر خواهد دلت از لعل او قوت
Гуҳар ҳояш биҷӯ аз дару ёқӯт
گهر هایش بجو از در و یاقوت
Лаб чун шукраш ба аз набот аст
لب چون شکرش به از نبات است
Даҳонаш чашмаи об ҳаёт аст
دهانش چشمه آب حیات است
Аз он чашмон ки ҳар сӯ ноз дорад
از آن چشمان که هر سو ناز دارد
Аҷаби таркон тирандоз дорад
عجب ترکان تیرانداز دارد
Ба чашмони ҳоҷиб аз абрӯи нишонда
به چشمان حاجب از ابرو نشانده
Ба ҳаряки ғамза , сад ҷодӯи нишонда
به هریک غمزه، صد جادو نشانده
Чунон лаб , кӣ бут чиняш бошад
چنان لب، کی بت چینیش باشد
Магари ширин ба шириняш бошад
مگر شیرین به شیرینیش باشد
Чу хусрави завқи ширинӣ азу ёфт
چو خسرو ذوق شیرینی ازو یافت
Ба хоҳиш дар талабкоряш бишитофт
به خواهش در طلبکاریش بشتافت
Бигуфто борҳои ман васфи он моҳ
بگفتا بارها من وصف آن ماه
Шнидстми зи маҷлисҳо ба афвоҳ
شنیدستم ز مجلس ها به افواه
Аҷабгар сӯй ӯ бошад нигоҳам
عجب گر سوی او باشد نگاهم
Ки ман маҳбӯб ҳар ҷое нахоҳам
که من محبوب هر جایی نخواهم
Бузургоне ки ӯро дида буданд
بزرگانی که او را دیده بودند
Сифатҳояши ҳама бишнида буданд
صفتهایش همه بشنیده بودند
Ба дороӣ ҷаҳон хӯрданд савганд
به دارای جهان خوردند سوگند
Ки ӯ ҳаргиз ба кас нагирифт пайванд
که او هرگز به کس نگرفت پیوند
Балӣ дорад канизӣ чанд чун моҳ
بلی دارد کنیزی چند چون ماه
Ки бар мардум занад аз дилбарии роҳ
که بر مردم زند از دلبری راه
Ба маҷлисҳо равад , лекини дами кор
به مجلسها رود، لیکن دم کار
Равад ӯу канизонро диҳад бор
رود او و کنیزان را دهد بار
Ба ръноииши сарв бӯстон нест
به رعناییش سرو بوستان نیست
Ба айёрии он ма дар ҷаҳон нест
به عیاری آن مه در جهان نیست
Чу бишунид ин сухан , хусрав тамаъ кард
چو بشنید این سخن، خسرو طمع کرد
Ки аз хурмои шукри беҳтар тавон хӯрд
که از خرما شکر بهتر توان خورد
Мизоҷамро ба ғоят ҳаст дар хур
مزاجم را به غایت هست در خور
Ба ҷои нахли Марями танги шукр
به جای نخل مریم تنگ شکر
Наме бояд зи шукри доштани даст
نمی باید ز شکر داشتن دست
Ки хурморо ба шукр нисбатӣ ҳаст
که خرما را به شکر نسبتی هست
Дили худро даҳуми якбори таскин
دل خود را دهم یکبار تسکین
Бад-ӣни шукри зи талхӣҳои ширин
بدین شکر ز تلخیهای شیرین
Дили шаҳ чун бад-ӣн гардид моил
دل شه چون بدین گردید مایل
Бигуфт ин кор бояд кард ҳосил
بگفت این کار باید کرد حاصل
Бузургӣ аз сафоҳони пеши шаҳ буд
بزرگی از صفاهان پیش شه بود
Фиристодаш ба сӯии Исфаҳони зуд
فرستادش به سوی اصفهان زود
Бадв дод аз хзоини мол бисёр
بدو داد از خزاین مال بسیار
Дигар зосбоби ончаш буд дар кор
دگر زاسباب آنچش بود در کار
Бузург онгаҳ надид он корро хирад
بزرگ آنگه ندید آن کار را خرد
Бабради онҳоу шукрро биоварад
ببرد آنها و شکر را بیاورد
Чу омад сӯии хусрави танги шукр
چو آمد سوی خسرو تنگ شکر
Ба истиқбол ӯ рафтанди лашкар
به استقبال او رفتند لشکر
Дар овараданд дар боғӣ ба нозаш
در آوردند در باغی به نازش
Шуданд аҳли мдоини пешвозаш
شدند اهل مداین پیشوازش
Расониданди онгоҳи он маи нав
رسانیدند آنگاه آن مه نو
Ба эъзози тамомаши пеши хусрав
به اعزاز تمامش پیش خسرو
Малики онгоҳ , он дар ягона
ملک آنگاه، آن در یگانه
Бибасташ ақду барадаши сӯии хона
ببستش عقد و بردش سوی خانه
Шабӣ то рӯз , бо ваии айши бгдошт
شبی تا روز، با وی عیش بگداشت
зи дарҷи сар ба меҳраш , меҳри бардошт
ز درج سر به مهرش، مهر برداشت
Дилаш ҳар гуҳи зи ширин ёд ме кард
دلش هر گه ز شیرین یاد می کرد
Ба шукри хотири худ шод ме кард
به شکر خاطر خود شاد می کرد
Ба шукр чанд рӯзии гашти хушнӯд
به شکر چند روزی گشت خشنود
Ки дар хурмои Марями устихон буд
که در خرمای مریم استخوان بود
Вале ҳар чанд худ ме сохт машғӯл
ولی هر چند خود می ساخت مشغول
зи ақлаш , ошиқӣ мекард маъзул
ز عقلش، عاشقی می کرد معزول
намекард аз ғами ширин ба шаби хоб
نمی کرد از غم شیرین به شب خواب
Ки набӯд ташнаро тадбир , ҷузи об
که نبود تشنه را تدبیر، جز آب
намешуд аз шукр , талхяши таскин
نمی شد از شکر، تلخیش تسکین
Ба худ ҳар чанд кон мекард ширин
به خود هر چند کان می کرد شیرین
Ба талхӣ бо шукр , ночор ме сохт
به تلخی با شکر، ناچار می ساخت
Шукр , ширинӣ эй бо хеш май бохт
شکر، شیرینی ای با خویش می باخت
зи гармӣ шукр шуд чеҳрааш зард
ز گرمی شکر شد چهره اش زرد
Ки беш аз пеш , ҳалвоӣ шукр хӯрд
که بیش از پیش، حلوای شکر خورد
Набад чун шарбати ширинаш дар хур
نبد چون شربت شیرینش در خور
Аз он , дили сӯхташи ҳалвои шукр
از آن، دل سوختش حلوای شکر
Аз он гармӣ , тани хусрав бар афрӯхт
از آن گرمی، تن خسرو بر افروخت
Ки аз ширинии шукр , дилаши сӯхт
که از شیرینی شکر، دلش سوخت
Чу шукр кард ин аҳволи маълум
چو شکر کرد این احوال معلوم
Ту гуфтӣ оташ афканданд дар мум
تو گفتی آتش افکندند در موم
Ба танг омад дилаш , бгдошти нозаш
به تنگ آمد دلش، بگداشت نازش
зи оби чашм худ шуд дар гудозаш
ز آب چشم خود شد در گدازش
Таниши бгдохт , зи оби чашм бе хоб
تنش بگداخت، ز آب چشم بی خواب
Балӣ , танги шукри бгдозд аз об
بلی، تنگ شکر بگدازد از آب
Шавад то шарбат қандаш чашида
شود تا شربت قندش چشیده
Гулобӣ мезадаш аз оби дида
گلابی می زدش از آب دیده
Дар он обу арақи бгдохти шукр
در آن آب و عرق بگداخت شکر
Ки хусрав дошт дил , бо ҷои дигар
که خسرو داشت دل، با جای دیگر
Ғами ширинаш манзил кард дар дил
غم شیرینش منزل کرد در دل
Шукр дар ком ӯ шуд заҳри қотил
شکر در کام او شد زهر قاتل
зи ҷом ошиқӣ шуд бози сармаст
ز جام عاشقی شد باز سرمست
Дигар савдои ширини барадаш аз даст
دگر سودای شیرین بردش از دست
Дигар раҳ бо сари паргор худ шуд
دگر ره با سر پرگار خود شد
зи кори афтодаи бад , бо кор худ шуд
ز کار افتاده بد، با کار خود شد
Басӣ саргаштагӣҳо оядаш пеш
بسی سرگشتگیها آیدش پیش
Чу уфтад мард аз сари риштаи хеш
چو افتد مرد از سر رشته خویش
Чаҳ дар ишқи ҳақиқӣ чаҳ маҷозӣ
چه در عشق حقیقی چه مجازی
Мҳл то риштаи худ гум насозӣ
مهل تا رشته خود گم نسازی
Ба бозори ҷаҳон бозӣ хӯрд кам
به بازار جهان بازی خورد کم
Ҳар он кӯ дорад ин сари риштаи муҳкам
هر آن کو دارد این سر رشته محکم
Мазан пар , по ба сар каз кана бе айб
مزن پر، پا به سر کز کنه بی عیب
Чу фармон шуд ки беруни ое аз ғайб
چو فرمان شد که بیرون آیی از غیب
Ба бахтат ҳар чаҳ он гардид толеъ
به بختت هر چه آن گردید طالع
Кунандат боз бо он хайри роҷеъ
کنندت باز با آن خیر راجع
Қазои ин дону тақдири ин чунин аст
قضا این دان و تقدیر این چنین است
Ҳамин ҳуби алўтнро маънӣ ин аст
همین حب الوطن را معنی این است
Агар ин рози пинҳони бози ёбӣ
اگر این راز پنهان باز یابی
Ба дарди хеши дармони бозёбӣ
به درد خویش درمان بازیابی
Чу шаҳро аз азали ин роз доданд
چو شه را از ازل این راز دادند
Ба дасташи риштаи дигар боз доданд
به دستش رشته دیگر باز دادند
Дигар бо риштаи тақдири пайваст
دگر با رشته تقدیر پیوست
Ки будаш аз азали он ришта дар даст
که بودش از ازل آن رشته در دست
Дигар бо ишқ сар оварад ва бар роҳ
دگر با عشق سر آورد و بر راه
Бигуфт аз рафтаҳо , астағфируллоҳ
بگفت از رفته ها، استغفرالله
ЗкФри ғайр рӯ оварад бо дайн
زکفر غیر رو آورد با دین
Фитодаш боз дар сари шӯри ширин
فتادش باز در سر شور شیرین