Чу хусравро дигар сар бора омад

چو خسرو را دگر سر باره آمد

Талабкори висоли он ма омад

طلبکار وصال آن مه آمد

Касеро гуфт каз наздики он ҳур

کسی را گفت کز نزدیک آن حور

Биорад ҷониби даргоҳи шопӯр

بیارد جانب درگاه شاپور

Ки медонист кони шӯх аз ситамҳо

که می دانست کان شوخ از ستمها

зи дили берун бадв мекард ғамҳо

ز دل بیرون بدو می کرد غمها

Чу омад назд шоҳи он кордони мард

چو آمد نزد شاه آن کاردان مرد

Дили ширини зи доғаши гашти пари дард

دل شیرین ز داغش گشت پر درد

Чу шуд рӯзаш ба шаб зон доғи даврӣ

چو شد روزش به شب زان داغ دوری

Ббрдши дузди шаб , нақди сабурӣ

ببردش دزد شب، نقد صبوری

Чароғ ъшртш гардид борӣк

چراغ عشرتش گردید باریک

Ҷаҳон бар дида ӯ кард торик

جهان بر دیده او کرد تاریک

зи бахти тирау кӯрии иқбол

ز بخت تیره و کوری اقبال

Шабӣ омад буриши афзӯни зи сад сол

شبی آمد برش افزون ز صد سال

Чу шаб яксар ҳамаи ранҷи маломат

چو شب یکسر همه رنج ملامت

Дарозу тира чун рӯзи қиёмат

دراز و تیره چون روز قیامت

зи торикии ма аз роҳи аўФтодаҳ

ز تاریکی مه از راه اوفتاده

Калиди субҳ дар чоҳи аўФтодаҳ

کلید صبح در چاه اوفتاده

Замон дар хашм аз хуии палангӣ

زمان در خشم از خوی پلنگی

Замини ториктар аз мӯии зангӣ

زمین تاریکتر از موی زنگی

Фалаки зонҷми фишонда ҳар тарафи коҳ

فلک زانجم فشانده هر طرف کاه

Малик бар бода дода хирмани моҳ

ملک بر باده داده خرمن ماه

зи мотами риштаи парвини гусаста

ز ماتم رشته پروین گسسته

Мҷраҳ зон сабаб дарака нишаста

مجره زان سبب درکه نشسته

Ҳама шаб бӯда шан дар он шаби тор

همه شب بوده شان در آن شب تار

Макории фалакро ки кашии кор

مکاری فلک را که کشی کار

Фалак молидаа дасти нил дар чеҳр

فلک مالیده دست نیل در چهر

Ба як раҳ гашта бо офоқ бе меҳр

به یک ره گشته با آفاق بی مهر

Фириштаи рафта яксар зери чодар

فرشته رفته یکسر زیر چادر

Баровардаи з ҳар сӯи девҳо сар

برآورده ز هر سو دیوها سر

Фалакро бардаи шаб аз бе зёиӣ

فلک را برده شب از بی ضیایی

зи чашми равшанонаши равшаноӣ

ز چشم روشنانش روشنایی

зи ҳайрати чашми гардуни бози монда

ز حیرت چشم گردون باز مانده

Хурӯси субҳ аз овози монда

خروس صبح از آواز مانده

Аз он шаб , каси буруни номади саломат

از آن شب، کس برون نامد سلامت

Ки рӯзаш буд фардои қиёмат

که روزش بود فردای قیامت

наметобед субҳ аз шарқи ҳўрш

نمی تابید صبح از شرق هورش

Ки бад дар хоб , бахти рӯзи Кӯруш

که بد در خواب، بخت روز کورش

Дар шаби бастау зангии шаби маст

در شب بسته و زنگی شب مست

Калиди субҳро дандона бишикаст

کلید صبح را دندانه بشکست

з бе Меҳрии саҳари торики рӯйиш

ز بی مهری سحر تاریک رویش

Нафас гашта гиреҳҳо дар гулӯяш

نفس گشته گرهها در گلویش

Ба диқи афкандаи ма аз ғами ҷасад ро

به دق افکنده مه از غم جسد را

Ба қӣрандӯда шаби рухсори худ ро

به قیر اندوده شب رخسار خود را

з беМеҳрӣ намезад субҳи як дам

ز بی مهری نمی زد صبح یک دم

намеҷанбед зангии шаб аз ғам

نمی جنبید زنگی شب از غم

Фалаки саргаштаи гирди хеши пӯён

فلک سرگشته گرد خویش پویان

Чароғӣ карда ҳар сӯи субҳи ҷӯён

چراغی کرده هر سو صبح جویان

Ба марги рӯз , шаби андари сиёҳӣ

به مرگ روز، شب اندر سیاهی

На мурғи ороми азин дардаш на моҳӣ

نه مرغ آرام ازین دردش نه ماهی

Фириштаи сар ба сар бинишаста аз по

فرشته سر به سر بنشسته از پا

Гирифтаи ғӯл дар байғӯлаҳо ҷо

گرفته غول در بیغوله ها جا

Ба кори хештани шаби дидаи лоиқ

به کار خویشتن شب دیده لایق

Дурусти мағрибӣ дар чоҳи машриқ

درست مغربی در چاه مشرق

Збхти худ ҳаме гардид фирӯз

زبخت خود همی گردید فیروز

зи банди зангии шаби рӯмии рӯз

ز بند زنگی شب رومی روز

Даруни субҳи бади пар , тири андӯҳ

درون صبح بد پر، تیر اندوه

Ки теғаш сар намезад аз сари кӯҳ

که تیغش سر نمی زد از سر کوه

На ҳам гуфтанд мурғон не шунӯданд

نه هم گفتند مرغان نی شنودند

Магари кони шаб ба хоб марг буданд

مگر کان شب به خواب مرگ بودند

Яке мурғи саҳар , дам бар наёвард

یکی مرغ سحر، دم بر نیاورد

Муаззини наърае ҳам бар наёвард

موذن نعره ای هم بر نیاورد

Касе аз ҳеҷ сӯи як бонг нишнид

کسی از هیچ سو یک بانگ نشنید

Ки мурғи субҳи он шаби ҳам бхсбид

که مرغ صبح آن شب هم بخسبید

зи ҷанбнда касе нишнид бӯе

ز جنبنده کسی نشنید بویی

намеҷанбед бодии ҳам зи сӯе

نمی جنبید بادی هم ز سویی

Дар он шаби ғайри бемору назари боз

در آن شب غیر بیمار و نظر باز

Касе дигар намеомад ба овоз

کسی دیگر نمی آمد به آواز

Касе бонгии бншнидӣ ба чанде

کسی بانگی بنشنیدی به چندی

Магар аз хастае ё дардмандӣ

مگر از خسته ای یا دردمندی

Дар он шаби комдши авсофи мушкил

در آن شب کامدش اوصاف مشکل

Ҳаме нолид ширин аз ғами дил

همی نالید شیرین از غم دل

Наҳодӣ рӯ ба хок аз ғусса то дайр

نهادی رو به خاک از غصه تا دیر

зи танҳои дилаш аз ҷони худ сайр

ز تنهایی دلش از جان خود سیر

Гуҳӣ гуфтӣ шбо бо ман чаҳ кардӣ

گهی گفتی شبا با من چه کردی

Мабодои рӯзят ки рӯзи гардӣ

مبادا روزیت که روز گردی

Гуҳӣ гуфтӣ зи ғам дил рафту дайнам

گهی گفتی ز غم دل رفت و دینم

Ба марги рӯз , шаб то кӣ нишинам

به مرگ روز، شب تا کی نشینم

Шбо имшаб бамурдам аз ғмонт

شبا امشب بمردم از غمانت

Ки кам грдоди рӯзӣ аз ҷаҳонат

که کم گرداد روزی از جهانت

Диламро зиндагӣ аз мурдан туаст

دلم را زندگی از مردن توست

Ҳаёти ҷонам аз ҷон додан туаст

حیات جانم از جان دادن توست

Маро эй субҳ , чашми равшании ту

مرا ای صبح، چشم روشنی تو

Бар ои охир , агар ҷони манӣ ту

بر آی آخر، اگر جان منی تو

Нахоҳад рафт бе ту аз танами ҷон

نخواهد رفت بی تو از تنم جان

Ҳаётии бахшу ҷонами зиндаи гардон

حیاتی بخش و جانم زنده گردان

Ҳамаи шаб будаш аз ин гӯнаи гуфтор

همه شب بودش از این گونه گفتار

Ки барзади субҳи ногуҳи сари зи кҳсор

که برزد صبح ناگه سر ز کهسار