Чу дид аз даври қасри он смнбр
چو دید از دور قصر آن سمنبر
Ҳавои бода аш афтод дар сар
هوای باده اش افتاد در سر
Зхўни дили шароб ноб ме хӯрд
زخون دل شراب ناب می خورد
Ба мастии хӯни биҷой об ме хӯрд
به مستی خون بجای آب می خورد
Ҳар он ашкӣ ки бар рӯйиш гдр кард
هر آن اشکی که بر رویش گدر کرد
Шароби лаълро дар ҷом зар кард
شراب لعل را در جام زر کرد
Ғазал хонону дасти афшон ва май хор
غزل خوانان و دست افشان و می خوار
Ба ҳар гомӣ ки рафтӣ дар раҳи ёр
به هر گامی که رفتی در ره یار
Сами аспаши абиру машк май бехат
سم اسپش عبیر و مشک می بیخت
Сиришкаши лаълу марворид май рехт
سرشکش لعل و مروارید می ریخت
Ҳаво ҳар чанд гирди роҳ ӯ буд
هوا هر چند گرد راه او بود
Зошкш ҳар замони сад обрӯ буд
زاشکش هر زمان صد آبرو بود
Ҳавояш чун абиромез гаштӣ
هوایش چون عبیر آمیز گشتی
Сиришкаш дар давидани тези гаштӣ
سرشکش در دویدن تیز گشتی
Ҳавои ҳргрд аз роҳаш ки рафтӣ
هوا هرگرد از راهش که رفتی
Сиришкаши рӯбаҳ рӯ кардӣ ва гуфтӣ
سرشکش روبه رو کردی و گفتی
Ғубор ангехтан ҳар кас тавонад
غبار انگیختن هر کس تواند
Хуши он мардӣ ки ӯ гардии нишонд
خوش آن مردی که او گردی نشاند
Чу хусрав дид қасри дилбар аз давр
چو خسرو دید قصر دلبر از دور
Бидид он дам ба чашми хештани нур
بدید آن دم به چشم خویشتن نور
Бар ӯу қаср ӯ сад офарин зад
بر او و قصر او صد آفرین زد
Бад-ӣни шукронаи сарҳо бар замин зад
بدین شکرانه سرها بر زمین زد
Талаб кард аз надимони ҷоми заррин
طلب کرد از ندیمان جام زرین
Ки май нӯшам ба ёди лаъли ширин
که می نوشم به یاد لعل شیرین
Чу ҷомӣ чанд кард аз ёд ӯ нӯш
چو جامی چند کرد از یاد او نوش
Ҷаҳонро кард аз шодии фаромӯш
جهان را کرد از شادی فراموش
Танӣ беҷон ба сӯии ҷон ҳаме шуд
تنی بی جان به سوی جان همی شد
Замини бӯсон , замини бӯсон ҳаме шуд
زمین بوسان، زمین بوسان همی شد
Хабари бурданди ширинро ки хусрав
خبر بردند شیرین را که خسرو
Расед аз давр , инак чун маи нав
رسید از دور، اینک چون مه نو
Чу зулфи худ парешони гашти он моҳ
چو زلف خود پریشان گشت آن ماه
Ки беҳангом омад сӯй ӯ шоҳ
که بی هنگام آمد سوی او شاه
Ба ҳоҷиб гуфт , то бастанд дар раст
به حاجب گفت، تا بستند در رست
Ки натавон доштани ин корро суст
که نتوان داشتن این کار را سست
Парешон шуд ба кори хеши дармонд
پریشان شد به کار خویش درماند
Рақибӣ чанд дар он роҳ бинишонад
رقیبی چند در آن راه بنشاند
Пас онгаҳ дод дар ҳар раҳгузорӣ
پس آنگه داد در هر رهگذاری
Ба даст ҳар як аз навъе нисорӣ
به دست هر یک از نوعی نثاری
Ки чун хусрави бад-ӣн манзилгаҳ ояд
که چون خسرو بدین منزلگه آید
Ба давлат , муштарии сӯй ма ояд
به دولت، مشتری سوی مه آید
Якаш резад дару ёқӯти пайваст
یکش ریزد در و یاقوت پیوست
Якаш соғар диҳад аз лаъл бар даст
یکش ساغر دهد از لعل بر دست
Якаш ҳар сӯи гулоб афшон кунад роҳ
یکش هر سو گلاب افشان کند راه
Яке шодӣ кунад бар мақдами шоҳ
یکی شادی کند بر مقدم شاه
Чу инҳо кард , шуд бар бом ва аз давр
چو اینها کرد، شد بر بام و از دور
Ба моҳи худ назар мекард мастур
به ماه خود نظر می کرد مستور
зи шодии гашт зон сон , он длором
ز شادی گشت زان سان، آن دلارام
Ки худро бар замин андозад аз бом
که خود را بر زمین اندازد از بام
Ва зон сӯй дигар , хусрави савора
و زان سوی دگر، خسرو سواره
Ба сӯии қаср ӯ будаш назора
به سوی قصر او بودش نظاره
Ба худ мегуфтгар рӯйиши бубинам
به خود می گفت گر رویش ببینم
Чу мурғӣ бар пурм бомаш нишинам
چو مرغی بر پرم بامش نشینم
Аз он сӯи монда ӯ дар оташу об
از آن سو مانده او در آتش و آب
Ва зини сӯи ин дигар дар печ ва дар тоб
و زین سو این دگر در پیچ و در تاب
Аз он сӯ ӯ сиришки ноб май рехт
از آن سو او سرشک ناب می ریخت
Ва зини сӯи ин ҳамаи сайлоб май рехт
و زین سو این همه سیلاب می ریخت
Бад-ӣни минволи хусрав бар сари зин
بدین منوال خسرو بر سر زین
Биёмад то ба сӯии қасри ширин
بیامد تا به سوی قصر شیرین
Чу сӯии қасри ширин чашм бикшод
چو سوی قصر شیرین چشم بگشاد
з бод омад фурӯ дар хок афтод
ز باد آمد فرو در خاک افتاد
Ба дар зад даст , дарро дид баста
به در زد دست، در را دید بسته
Ва зон дар бастагӣ , шуд дили шикаста
و زان در بستگی، شد دل شکسته
Ба кори хеш , ҳайрони гашту музтар
به کار خویش، حیران گشت و مضطر
зи ғам чун ҳалқа Эй шуд монад бар дар
ز غم چون حلقه ای شد ماند بر در
Бигуфт оўх ки ғами ҷони марои кост
بگفت آوخ که غم جان مرا کاست
Задам фолӣ ва он фолам нашуд рост
زدم فالی و آن فالم نشد راست
Ғалат кардам пушаймонами азин кор
غلط کردم پشیمانم ازین کار
Дариғо роҳи давру ранҷ бисёр
دریغا راه دور و رنج بسیار
. . . Бахт худ барошуфт
...بخت خود برآشفت
Замонии гашт бе худ баъд аз он гуфт
زمانی گشت بی خود بعد از آن گفت
Ки эй ҷонам фидоят бингар охир
که ای جانم فدایت بنگر آخر
Чаро бар рӯй ман бастӣ дар охир
چرا بر روی من بستی در آخر
Дирам бигушоӣ то рӯяти бубинам
درم بگشای تا رویت ببینم
Даройами як замон пешат нишинам
درآیم یک زمان پیشت نشینم
Кунам . . . Лати мушкили хеш
کنم...لت مشکل خویش
Бигӯям бо ту ин дарди дили хеш
بگویم با تو این درد دل خویش
Ба як . . . эй хеш кун шод
به یک... ای خویش کن شاد
Мурувват аз ҷаҳони охир бар афтод
مروت از جهان آخر بر افتاد
Дар ои як лаҳза бо ман дар такаллум
در آ یک لحظه با من در تکلم
Макун беҳурматам дар пеши мардум
مکن بی حرمتم در پیش مردم
Барин дрчнди гирдами ҳамчуи даврон
برین درچند گردم همچو دوران
Биё биншин дамии вена гирд бинишон
بیا بنشین دمی وین گرد بنشان
Магардон рух змн бишинав сухан ро
مگردان رخ زمن بشنو سخن را
намедонам гуноҳи хештан ро
نمی دانم گناه خویشتن را
Гуноҳамро ки май донеи ту эй моҳ
گناهم را که می دانی تو ای ماه
Бигӯ то бар гуноҳи худ барам роҳ
بگو تا بر گناه خود برم راه
Чаҳ бад кардам ? намедонам гуноҳам
چه بد کردم؟ نمی دانم گناهم
Ба марги хеши охири подшоҳам
به مرگ خویش آخر پادشاهم
Бисмии пеши касони ин рӯй зардӣ
بسم پیش کسان این روی زردی
Ки беқадарам чу хок кӯй кардӣ
که بی قدرم چو خاک کوی کردی
Чу барадии обрӯӣу эътиборам
چو بردی آبروی و اعتبارم
Дигар пеши касони сар чун барорам
دگر پیش کسان سر چون برآرم
Ту худ гӯи кандарин бе эътиборӣ
تو خود گو کاندرین بی اعتباری
Чаҳ кор ояд марои ин шаҳриёрӣ
چه کار آید مرا این شهریاری
Ту султонӣу раҳмат бар карона
تو سلطانی و رحمت بر کرانه
Гадоро бар дарат қадару маро , на
گدا را بر درت قدر و مرا، نه
Дарин ҳолат ки ман ҳастам кмоҳӣ
درین حالت که من هستم کماهی
Гадоӣ беҳтараст аз подшоҳӣ
گدایی بهتر است از پادشاهی
Гарми зин омадан шуд мушкили ту
گرم زین آمدن شد مشکل تو
Ва зин беҷон ба танг омад дили ту
و زین بی جان به تنگ آمد دل تو
Рӯми вопас ки дар ин роҳи борӣк
روم واپس که در این راه باریک
Ҳанузам неи хари афтодаи сету неи хиг
هنوزم نی خر افتاده ست و نی خیگ
Рӯми венаи довариро дар навардам
روم وین داوری را در نوردم
Ба роҳии комдстми бози гирдам
به راهی کامدستم باز گردم
Чаҳ навъи сети ин никуӣ дар чаҳ корӣ
چه نوع ست این نکویی در چه کاری
Зиҳӣ беномӣ , оҳи ин шармсорӣ !
زهی بی نامی، آه این شرمساری!
Бидон медорадам ҳар лаҳзаи андӯҳ
بدان می داردم هر لحظه اندوه
Ки гирами ҳамчуи Фарҳод , аз ғамати кӯҳ
که گیرم همچو فرهاد، از غمت کوه
Рӯм ҳар ҷо ва аз ҷаврат бинолам
روم هر جا و از جورت بنالم
Кунам фарёду рӯ дар хоки молам
کنم فریاد و رو در خاک مالم
Чаҳ мегӯям ки судам нест фарёд
چه می گویم که سودم نیست فریاد
Ки хоҳии куштанами охир чу Фарҳод
که خواهی کشتنم آخر چو فرهاد
Марои ин ҷавр ва ин бе ҳурматии бас
مرا این جور و این بی حرمتی بس
Рӯми сангӣ ба дили бандами азин пас
روم سنگی به دل بندم ازین پس
Бад-ӣн дар , ман нагӯям подшоҳам
بدین در، من نگویم پادشاهم
Ки як ҳиндӯии он холи сиёҳам
که یک هندوی آن خال سیاهم
зи рӯят гарчи натавонам з ғам раст
ز رویت گرچه نتوانم ز غم رست
Бҳли кохр ба гесуяти занами даст
بهل کاخر به گیسویت زنم دست
Чаҳ дорӣ бо ман бемор дар сар
چه داری با من بیمار در سر
Макун таъҷил бо ман , зонка зин дар
مکن تعجیل با من، زانکه زین در
Ба мискинӣу зорӣ ҳар чаҳ гуфтам
به مسکینی و زاری هر چه گفتم
Рӯми кохри ҷавоби худ шнФтм
روم کاخر جواب خود شنفتم
Нагӯйӣ ин чаҳ бедодаст бо ман
نگویی این چه بیداد است با من
Ҳанузат қаҳр Фарҳодаст бо ман
هنوزت قهر فرهاد است با من
Макун бад зонка бад кардан нишоед
مکن بد زانکه بد کردن نشاید
Ки ҳар кӯ бад кунад , бад пешаш ояд
که هر کو بد کند، بد پیشش آید
Дарин манзил ки ки пас коҳ бешем
درین منزل که که پس کاه بیشیم
Ба неку бади ҳамон меҳмон хешем
به نیک و بد همان مهمان خویشیم
Бимони бад , кин мисли дар рӯзгор аст
بمان بد، کین مثل در روزگار است
Кигар неки сет вагар бад дар гадор аст
که گر نیک ست و گر بد در گدار است