Чу хусрав кард азин бисёр зорӣ

چو خسرو کرد ازین بسیار زاری

Ҷавобаш дод он моҳи ҳисорӣ

جوابش داد آن ماه حصاری

Ки доими шод ва дўлтёр бошӣ

که دایم شاد و دولتیار باشی

Зтоҷу тахт , бархӯрдор бошӣ

زتاج و تخت، برخوردار باشی

зи банд ҳар ҳаводиси бодии озод

ز بند هر حوادث بادی آزاد

Сарати сабзу лабати хандону дили шод

سرت سبز و لبت خندان و دل شاد

Бад-ӣни давлати Бамонеи ҷовдона

بدین دولت بمانی جاودانه

Мабодат ҳеҷ осеб аз замона

مبادت هیچ آسیب از زمانه

Ба ҳар карт , саодати раҳнамои бод

به هر کارت، سعادت رهنما باد

Ба фирӯзии ҳамаи комати равои бод

به فیروزی همه کامت روا باد

Ҳадиси талх , ширин кӣ пазирад

حدیث تلخ، شیرین کی پذیرد

Макун талхӣ ки бо ман дар нагирад

مکن تلخی که با من در نگیرد

зи мангар талхи гардӣ миннатӣ нест

ز من گر تلخ گردی منتی نیست

Ки ширинро ба талхӣ нисбатӣ нест

که شیرین را به تلخی نسبتی نیست

Бадии бгдори к-эйинро насозад

بدی بگدار کایین را نسازد

Ҳадиси талх , ширинро насозад

حدیث تلخ، شیرین را نسازد

Ба дайни ишқ , худ дидан гуноҳ аст

به دین عشق، خود دیدن گناه است

зи ту то ишқи сад фарсанг роҳ аст

ز تو تا عشق صد فرسنگ راه است

Ту гарчи бо манӣ вондри ҳузурӣ

تو گرچه با منی واندر حضوری

зи наздикӣ ки ҳастӣ даври даврӣ

ز نزدیکی که هستی دور دوری

Дирами гӯйии биё бар рӯй бигушоӣ

درم گویی بیا بر روی بگشای

Дамӣ аз пардаам рухсор бинмоӣ

دمی از پرده ام رخسار بنمای

Намоями ман худат аз пардаи рухсор

نمایم من خودت از پرده رخسار

Вале тарсам наёрӣ тоби дидор

ولی ترسم نیاری تاب دیدار

Дигар гуфтӣ гуноҳам чист , ҳастӣ

دگر گفتی گناهم چیست، هستی

Буд ҳастӣ бтар аз бути парастӣ

بود هستی بتر از بت پرستی

з ҳастӣ дараҷаони чизе бтар нест

ز هستی درجهان چیزی بتر نیست

Бикаш пои зин ки ғайр аз дардисар нест

بکش پا زین که غیر از دردسر نیست

Тугар бо ишқи ман бо завқу ҳоле

تو گر با عشق من با ذوق و حالی

Чаро ошуфтаи ин зулфу холӣ

چرا آشفته این زلف و خالی

Чу зулфи ман дили худ беш машкан

چو زلف من دل خود بیش مشکن

зи худ ҷӯ ҳар чаҳ май ҷӯӣ на аз ман

ز خود جو هر چه می جویی نه از من

Ту бе худ шӯ ки ҳушёрӣу мастӣ

تو بی خود شو که هشیاری و مستی

Ҷудо аз ман нае ҳар ҷо ки ҳастӣ

جدا از من نه ای هر جا که هستی

Дигар гуфтӣ ки охири шаҳриёрам

دگر گفتی که آخر شهریارم

Макун пеши касон бе эътиборам

مکن پیش کسان بی اعتبارم

Бидон конҷо ки бошад шарти ёрӣ

بدان کانجا که باشد شرط یاری

На шоҳӣ гунҷад ва на шаҳриёрӣ

نه شاهی گنجد و نه شهریاری

Ба кӯии ишқ , шоҳӣ дар нагунҷад

به کوی عشق، شاهی در نگنجد

Ғами малику сипоҳӣ дар нагунҷад

غم ملک و سپاهی در نگنجد

Агар бошад тамаъ , шоҳии гадои сет

اگر باشد طمع، شاهی گدایی ست

Тамаъи як сӯ ниҳодани подшоиии сет

طمع یک سو نهادن پادشایی ست

Ба ишқ аз маъсият , шоҳӣ чаҳ хоҳӣ

به عشق از معصیت، شاهی چه خواهی

Чаҳ лофӣ ҳар замон аз подшоҳӣ

چه لافی هر زمان از پادشاهی

Дарин ҳолат ки мо ҳастем ҳар ду

درین حالت که ما هستیم هر دو

На ту аз ман камӣ на ман кам аз ту

نه تو از من کمی نه من کم از تو

На ту аз мо камӣ , мо наз ту бешем

نه تو از ما کمی، ما نز تو بیشیم

Ки ҳар як подшоҳ вақт хешем

که هر یک پادشاه وقت خویشیم

зи худ то дами занӣ , давр аз худоӣ

ز خود تا دم زنی، دور از خدایی

зи худгар пеши оеи пеши мое

ز خود گر پیش آیی پیش مایی

Фанои махлуқро бошад , на холиқ

فنا مخلوق را باشد، نه خالق

Манӣ маъшӯқро бошад , на ошиқ

منی معشوق را باشد، نه عاشق

Шамотат бошад эй ҷони кори душман

شماتت باشد ای جان کار دشمن

Чу мо бошем ҳар ду санги даҳ ман

چو ما باشیم هر دو سنگ ده من

Дигар гуфтӣ ки гирами тарки ин кор

دگر گفتی که گیرم ترک این کار

Ки дидам заҳмати ин кор , бисёр

که دیدم زحمت این کار، بسیار

Тариқи ъшқбозӣ дар навардам

طریق عشقبازی در نوردم

Рӯми зинҷо ,у зин дар бози гирдам

روم زینجا، و زین در باز گردم

Шинав чун бозам оварадӣ ба овоз

شنو چون بازم آوردی به آواز

Касе дидаи сети ҳаргизи ошиқу ноз

کسی دیده ست هرگز عاشق و ناز

Фсони бгдору бгдр аз фусуни ҳам

فسان بگدار و بگدر از فسون هم

Ки пешат нестам чандини забуни ҳам

که پیشت نیستم چندین زبون هم

На он поем , ки пурсим аз сари пой

نه آن پایم، که پرسیم از سر پای

Ба дстонм магар баргирӣ аз ҷой

به دستانم مگر برگیری از جای

Туро аз қанд ширин нест ёрӣ

تو را از قند شیرین نیست یاری

Ки ҳалвои шукр дар хонаи дорӣ

که حلوای شکر در خانه داری

Агар дорӣ ба шукри иҳтимомӣ

اگر داری به شکر اهتمامی

Шукрро ҳам ба ширинии сети номӣ

شکر را هم به شیرینی ست نامی

Ту доне май рӯй инаст раҳи пеш

تو دانی می روی این است ره پیش

Шукр , ширин макун бо ман азин беш

شکر، شیرین مکن با من ازین بیش

Дигар гуфтӣ ба ғояти мустамандам

دگر گفتی به غایت مستمندم

Рӯми зинҷо ва бар дили санги бандам

روم زینجا و بر دل سنگ بندم

Макун бо ман азин рӯи сахти рӯе

مکن با من ازین رو سخت رویی

Ки худ ин аз забони бандаи гӯйӣ

که خود این از زبان بنده گویی

Ту дар парвозӣ ва ман бо дили танг

تو در پروازی و من با دل تنگ

Нишаста ҳамчуи мурғӣ бар сари санг

نشسته همچو مرغی بر سر سنگ

Диламро нарм кардан ҳаст мушкил

دلم را نرم کردن هست مشکل

Ки бастами дил ба сангу санг бар дил

که بستم دل به سنگ و سنگ بر دل

Буруни норад ба хашми ман палангӣ

برون نارد به خشم من پلنگی

Замона то наад сангӣ ба сангӣ

زمانه تا نهد سنگی به سنگی

Дигар гуфтӣ зи Фарҳодами ҳикоят

دگر گفتی ز فرهادم حکایت

Ҳикоят нест ин , ҳаст ин шикоят

حکایت نیست این، هست این شکایت

Магӯ бо ман дигар зини дарди дилсӯз

مگو با من دگر زین درد دلسوز

Бирав ту ъшқбозӣ зу биомуз

برو تو عشقبازی زو بیاموز

Ки андари кӯҳи ҳиҷрон бо дили танг

که اندر کوه هجران با دل تنگ

Ҳамаи роз дилам мехонд аз санг

همه راز دلم می خواند از سنگ

Ҳавасро сӯии васлам дастрас нест

هوس را سوی وصلم دسترس نیست

Бадв гуфтам марои пурвой кас нест

بدو گفتم مرا پروای کس نیست

Дар он Машҳад ки бошад бе ниёзӣ

در آن مشهد که باشد بی نیازی

Ҳўсбозӣ набошад ъшқбозӣ

هوسبازی نباشد عشقبازی

Туро Фарҳод агарчӣ нонакӯ буд

تو را فرهاد اگرچه نانکو بود

Дарин раҳи ъшқбозии кор ӯ буд

درین ره عشقبازی کار او بود

Ки аз андӯҳи ишқами санг бе мар

که از اندوه عشقم سنگ بی مر

Гуҳӣ бар дил задӣу гоҳ бар сар

گهی بر دل زدی و گاه بر سر

Шавам қурбони хок бе гуноҳӣ

شوم قربان خاک بی گناهی

Ки ҷуз некаш набад дар ман нигоҳӣ

که جز نیکش نبد در من نگاهی

Ба дороӣ ки гардон кард афлок

به دارایی که گردان کرد افلاک

Ки ӯро буд чашмӣ бар рухами пок

که او را بود چشمی بر رخم پاک

Ба маъбудӣ ки то кардам назари боз

به معبودی که تا کردم نظر باز

Надидам мисли ӯ дигари назари боз

ندیدم مثل او دیگر نظر باز

Ба даврони ҳамчу ӯ мардӣ надидам

به دوران همچو او مردی ندیدم

Ки шуд хоку азу гардӣ надидам

که شد خاک و ازو گردی ندیدم

зи ту ғайр аз ҳўснокӣ наомад

ز تو غیر از هوسناکی نیامد

Биҷузи мастӣ ва бе бокӣ наомад

بجز مستی و بی باکی نیامد

Туу андешаи васлам , куҷое

تو و اندیشه وصلم، کجایی

Ту ошиқи нестӣ , аҳли ҳавоӣ

تو عاشق نیستی، اهل هوایی

Ҳавои гардии сети муҳкам дар раҳи мард

هوا گردی ست محکم در ره مرد

Ҳаво ҳаргиз нахоҳад буд бе гирд

هوا هرگز نخواهد بود بی گرد

Ту ағёрии дарин маънӣ на ёрӣ

تو اغیاری درین معنی نه یاری

Ки бо ман ҷузи ҳаво дар сари надорӣ

که با من جز هوا در سر نداری

Фитад дар ҳар назари сад гӯнаи шаҳват

فتد در هر نظر صد گونه شهوت

Агар на кӯрсозӣ чашми шаҳват

اگر نه کور سازی چشم شهوت

Бигуфтӣ ҳар чаҳ бо ман , зон бтар нест

بگفتی هر چه با من، زان بتر نیست

Ту мастӣ , қавли мисатон муътабар нест

تو مستی، قول مستان معتبر نیست

Дар он мастӣ ҳар ончӣ он нест некӯ

در آن مستی هر آنچه آن نیست نیکو

Ту май гӯйӣ ва мегӯям ки май гӯ

تو می گویی و می گویم که می گو

Макун бо ман дигар зини нукта дар кор

مکن با من دگر زین نکته در کار

Макун беҳурматӣ , ҳурмати нигаҳи дор

مکن بی حرمتی، حرمت نگه دار

Ту гарчи лашкари хунхори дорӣ

تو گرچه لشکر خونخوار داری

з ҳар сӯи кушта бисёр дорӣ

ز هر سو کشته بسیار داری

Маро ҳам ҳаст , мижгонҳои чун неш

مرا هم هست، مژگانهای چون نیش

Ки ҳар як зу ба сад хӯн нест дарвеш

که هر یک زو به صد خون نیست درویش

Маранҷ аз ман агар кардам хитобӣ

مرنج از من اگر کردم خطابی

Буд ҳар як саволиро ҷавобӣ

بود هر یک سؤالی را جوابی

Китобу ҳарф ман хондӣ ва дидӣ

کتاب و حرف من خواندی و دیدی

Ба ман ҳар чиз кон гуфтӣ , шунидӣ

به من هر چیز کان گفتی، شنیدی

Парасторати манам ширини дилбанд

پرستارت منم شیرین دلبند

Ту махдуму хдиўӣу худованд

تو مخدوم و خدیوی و خداوند

Шуд инҳо ҷумла акнӯн рӯбаҳ рӯем

شد اینها جمله اکنون روبه رویم

Магӯ дигари чунинҳо то нагӯям

مگو دیگر چنین ها تا نگویم