Дигар раҳи хусрав аз навъе ки доне

دگر ره خسرو از نوعی که دانی

Ба ширин гуфт аз ширини забонӣ

به شیرین گفت از شیرین زبانی

Ки эй сад ҳамчуи хусрави бандаи ту

که ای صد همچو خسرو بنده تو

зи эҳсони туами шармандаи ту

ز احسان توام شرمنده تو

Лаби лаълат ки ҷонҳо зинда дорад

لب لعلت که جانها زنده دارد

Ҳазорон банда ҳамчун банда дорад

هزاران بنده همچون بنده دارد

Хами абрӯии ту кон нест ҳамвор

خم ابروی تو کان نیست هموار

Чу ман куштаи сет дар ҳар гӯша бисёр

چو من کشته ست در هر گوشه بسیار

Сари зулфат ки рашки машк чин аст

سر زلفت که رشک مشک چین است

Бидон рухи фитна рӯй замин аст

بدان رخ فتنه روی زمین است

Ҳадисӣ зон даҳон , кони ғунчаи ранги сет

حدیثی زان دهان، کان غنچه رنگ ست

намегӯям ки ҳолои вақти танги сет

نمی گویم که حالا وقت تنگ ست

Қадати кони рифъаташ аз арш беш аст

قدت کان رفعتش از عرش بیش است

Агар боло буд бар ҷой хеш аст

اگر بالا بود بر جای خویش است

намегӯям рахти моҳ ҷаҳон аст

نمی گویم رخت ماه جهان است

Ки он фарқ аз замин то осмон аст

که آن فرق از زمین تا آسمان است

Суханҳое ки гуфтам бо ту эй ма

سخنهایی که گفتم با تو ای مه

Накӯ гуфтӣ ҷавобами боруки аллоҳ

نکو گفتی جوابم بارک الله

Ҷавоби талх аз лаълат набот аст

جواب تلخ از لعلت نبات است

Ғалат гуфтам ки ба зоб ҳаёт аст

غلط گفتم که به زاب حیات است

Ҳар он талхӣ ки кардӣ аз сари кин

هر آن تلخی که کردی از سر کین

На талхӣаст он ки ҳамчун туаст ширин

نه تلخی است آن که همچون توست شیرین

Шудам бар талхяти розӣ ва хурсанд

شدم بر تلخیت راضی و خرسند

Ки он пешам бааст аз шарбати қанд

که آن پیشم به است از شربت قند

зи ёқӯти лаби он дарҳо ки сифтӣ

ز یاقوت لب آن درها که سفتی

Ба рӯй бандаи он бадҳо ки гуфтӣ

به روی بنده آن بدها که گفتی

Нагӯям бад ки бад гуфтан нишоед

نگویم بد که بد گفتن نشاید

Ки ҳаргизи бади з некӯён наёяд

که هرگز بد ز نیکویان نیاید

Нагӯям каз ту ҷонам дар хурӯш аст

نگویم کز تو جانم در خروش است

Ки гар заҳраст , аз лаъли ту нӯш аст

که گر زهرست، از لعل تو نوش است

Надорам эй аз ту як мӯеи шикоят

ندارم ای از تو یک مویی شکایت

Вале бишинав ки мегӯям ҳикоят

ولی بشنو که می گویم حکایت

Маро чун дар раҳи афкандӣ ба пастӣ

مرا چون در ره افکندی به پستی

Ту аз хуршед болотар нишастӣ

تو از خورشید بالاتر نشستی

Ту онҷоеу ӣнҷои гуҳ ки моием

تو آنجایی و اینجا گه که ماییم

Ту эй дилбари куҷо ва мо кҷоиим

تو ای دلبر کجا و ما کجاییم

Маро гуфтӣ , марои пеши ту ҷон аст

مرا گفتی، مرا پیش تو جان است

Вале раҳ аз замин то осмон аст

ولی ره از زمین تا آسمان است

Дилиро маънӣ бисёр бошад

دلی را معنی بسیار باشد

Дилиро ҳам дилӣ дар кор бошад

دلی را هم دلی در کار باشد

Агар чаҳ дили зи гуфторат ба ком аст

اگر چه دل ز گفتارت به کام است

Дилиро ҳам дар он дахлӣ тамом аст

دلی را هم در آن دخلی تمام است

Наёрад мурғ дар бомат паридан

نیارد مرغ در بامت پریدن

Ки натавонади хиради онҷо расӣдан

که نتواند خرد آنجا رسیدن

Туро қасрии сет эй хуршеди тобон

تو را قصری ست ای خورشید تابان

Ки паҳлу мезанад бо арши раҳмон

که پهلو می زند با عرش رحمان

Ҳамеи тарсам ки бар болои броиӣ

همی ترسم که بر بالا برآیی

Кунӣ як рӯзи даъвии худоӣ

کنی یک روز دعوی خدایی

На чашми ман бар он бомасту манзар

نه چشم من بر آن بام است و منظر

Ки чархи онҷо кулоҳаш уфтад аз сар

که چرخ آنجا کلاهش افتد از سر

Туро кӣ чашми ма бенур бинад

تو را کی چشم مه بی نور بیند

Ки ҳам онҷои туро аз давр бибинад

که هم آنجا تو را از دور ببیند

намегӯям ки коми ман раво кун

نمی گویم که کام من روا کن

Вале як бори чашмии зери покн

ولی یک بار چشمی زیر پاکن

Ту сарвӣ кӣ ба ман зин дар даройӣ

تو سروی کی به من زین در درآیی

Ки май байнам ки хуши сар дар ҳавоӣ

که می بینم که خوش سر در هوایی

Манам ҷое ки пастиро макон нест

منم جایی که پستی را مکان نیست

Ту дар ҷое ки болотар аз он ( нест )

تو در جایی که بالاتر از آن (نیست)

Аҷабгар худ буд роҳи ман онҷо

عجب گر خود بود راه من آنجا

Ки солӣ мерасад оҳи ман онҷо

که سالی می رسد آه من آنجا

з на гардун нагӯям бартарии ту

ز نه گردون نگویم برتری تو

Ки медонам каз он болотрӣ ( ту )

که می دانم کز آن بالاتری(تو)

намегӯям ки хуршеди ҷаҳонӣ

نمی گویم که خورشید جهانی

Каз он рўшнтрӣ ва беш аз онӣ

کز آن روشنتری و بیش از آنی

Накӯён каз никуӣ ном доранд

نکویان کز نکویی نام دارند

зи ту рангӣу бӯе вом доранд

ز تو رنگی و بویی وام دارند

Туранҷи маи зи себ ғабғаб туаст

ترنج مه ز سیب غبغب توست

Шукрро чошнӣ эй аз лаб туаст

شکر را چاشنی ای از لب توست

Тршрўиӣ макун охир биандеш

ترشرویی مکن آخر بیندیش

Ту ширинӣ , макун талхии азин беш

تو شیرینی، مکن تلخی ازین بیش

Барои шукрат бо ман чаҳ қаҳр аст

برای شکرت با من چه قهر است

Ки шукр бе ту дар комам чу заҳраст

که شکر بی تو در کامم چو زهرست

Итоб , он ба ки бо ман дарнавардӣ

عتاب، آن به که با من درنوردی

Ки шукр дар даҳонам заҳр кардӣ

که شکر در دهانم زهر کردی

зи ширинӣ қандат конаст дар хур

ز شیرینی قندت کانست در خور

Дилам бигирифт аз ҳалвои шукр

دلم بگرفت از حلوای شکر

зи талхӣ каз ту дидам вази ҷаҳони ҳам

ز تلخی کز تو دیدم وز جهان هم

На аз шукр ки безорами зи ҷони ҳам

نه از شکر که بیزارم ز جان هم

Биёи бозами хар аз ин хорӣу зл

بیا بازم خر از این خواری و ذل

Ки кӯҳи санги норади ин таҳаммул

که کوه سنگ نارد این تحمل

Шудам беморати охир эй табибам

شدم بیمارت آخر ای طبیبم

Алоҷам кун ки дар Кувайти ғарибам

علاجم کن که در کویت غریبم

Нигоҳии ҷониби овора Эй кун

نگاهی جانب آواره ای کن

Ба раҳмати чораи бечора Эй кун

به رحمت چاره بیچاره ای کن

Ба Кувайтгар аҷал ояд ба пешам

به کویت گر اجل آید به پیشم

Ҳам ӣнҷо хок кун дар кӯии хешам

هم اینجا خاک کن در کوی خویشم

Биҷӯ , зон пештари сомони баргам

بجو، زان پیشتر سامان برگم

Ки зироиӣ ва биншинӣ ба маргам

که زیرآیی و بنشینی به مرگم

Азин савдо ки доим дар сари мост

ازین سودا که دایم در سر ماست

Аҷаб дорам ки на хок ман ӣнҷост

عجب دارم که نه خاک من اینجاست

Ғамами хур зонкагар аз ғами бимирам

غمم خور زانکه گر از غم بمیرم

Ба рӯзи ҳашар домонат бигирам

به روز حشر دامانت بگیرم

Ба марг ва зист ӣнҷо хоҳам афтод

به مرگ و زیست اینجا خواهم افتاد

Магари зинҷои баради хоки марои бод

مگر زینجا برد خاک مرا باد