Дигар раҳи он маи ҳасан аз сари меҳр

دگر ره آن مه حسن از سر مهر

Намӯд аз авҷи бурҷи хештани чеҳр

نمود از اوج برج خویشتن چهر

Чу барқ аз зулмати шаби гашти ломъ

چو برق از ظلمت شب گشت لامع

Ба хӯбӣу саодати гашти толеъ

به خوبی و سعادت گشت طالع

Дар давлат ба рӯй шоҳ багушӯд

در دولت به روی شاه بگشود

Чу моҳи чордаҳ рухсор бинмуд

چو ماه چارده رخسار بنمود

Чашонед аз тбрзди Тифлро қӯт

چشانید از طبرزد طفل را قوت

Кушод аз дарҷи гавҳари қуфли ёқӯт

گشاد از درج گوهر قفل یاقوت

Ки шоҳо то ҷаҳонро зиндагонӣ

که شاها تا جهان را زندگانی

Буд бошӣ ба тахти Комронӣ

بود باشی به تخت کامرانی

Фалак ҳамчун замини хоки раҳати бод

فلک همچون زمین خاک رهت باد

Фалаки хошоки рўби даргаати бод

فلک خاشاک روب درگهت باد

Ҷаҳон то ҳаст бодати подшоҳӣ

جهان تا هست بادت پادشاهی

Хилоиқи бандау анҷуми сипоҳӣ

خلایق بنده و انجم سپاهی

з рӯй ман ду чашмати боди пари нур

ز روی من دو چشمت باد پر نور

Рухи хуби ту бод аз чашми бади давр

رخ خوب تو باد از چشم بد دور

Гули рӯят ҳамеша боди рангин

گل رویت همیشه باد رنگین

Даҳонат чун лабам ҳамвора ширин

دهانت چون لبم همواره شیرین

Камони давлатати пайваста бар зиҳ

کمان دولتت پیوسته بر زه

Ҳамаи рӯзати яке бодои зи як ба

همه روزت یکی بادا ز یک به

Чу зулфи ман парешоне мабодат

چو زلف من پریشانی مبادت

Буд карт чу абрӯ дар кушодат

بود کارت چو ابرو در گشادت

Чу мӯем доманати пари машки чини бод

چو مویم دامنت پر مشک چین باد

Мудомати шоҳӣ рӯй замини бод

مدامت شاهی روی زمین باد

Чу гесуу даҳонам аз ду рангӣ

چو گیسو و دهانم از دو رنگی

Мабодат худ парешонеу нанагӣ

مبادت خود پریشانی و ننگی

Маро гуфтӣ ҷавоб талх гуфтӣ

مرا گفتی جواب تلخ گفتی

Нагуфтам кончаҳ худ гуфтӣ шнФтӣ

نگفتم کانچه خود گفتی شنفتی

Дигар гуфтӣ шудӣ боло нишастӣ

دگر گفتی شدی بالا نشستی

Ба рӯй ман дар аз ҳар боби бастӣ

به روی من در از هر باب بستی

Аз он рафтам нишастам бартари ту

از آن رفتم نشستم برتر تو

Ки гирдам ҳар нафаси гирди сари ту

که گردم هر نفس گرد سر تو

Азин боло маро онаст мақсӯд

ازین بالا مرا آنست مقصود

Ки ту шамъии дарин айвони миннати дӯд

که تو شمعی درین ایوان منت دود

Марогар бар фалак даврон баровард

مرا گر بر فلک دوران برآورد

Зшбдиз ту бошад бар фалаки гирд

زشبدیز تو باشد بر فلک گرد

Аз он боло шудам чун дӯди оҳат

از آن بالا شدم چون دود آهت

Ки то ногуҳ набошам гирди роҳат

که تا ناگه نباشم گرد راهت

Ту чашмӣу миннати абрӯ , макун хашм

تو چشمی و منت ابرو، مکن خشم

Буд пайвастаи абрӯ бар сари чашм

بود پیوسته ابرو بر سر چشم

Магӯ аз зеру боло , беш бо мо

مگو از زیر و بالا، بیش با ما

Ки ошиқ худ нагӯяд зеру боло

که عاشق خود نگوید زیر و بالا

Дарин раҳ то раҳин зуду дерӣ

درین ره تا رهین زود و دیری

Чу гирди ошуфтаи болоу зерӣ

چو گرد آشفته بالا و زیری

Дигар гуфтӣ ки чашмии зери покн

دگر گفتی که چشمی زیر پاکن

Тариқи саркашӣ бо ман раҳо кун

طریق سرکشی با من رها کن

Дарин боло ки дил зон дар балоӣ аст

درین بالا که دل زان در بلای است

Ба дидорат ки чашмами зер пой аст

به دیدارت که چشمم زیر پای است

Дигар гуфтӣ шудам розӣу хушнӯд

دگر گفتی شدم راضی و خشنود

Зиҳии давлат , туро ин ҳаст беҳбуд

زهی دولت، تو را این هست بهبود

Ки гирди ғами зи роҳаш бишкӣ шуд

که گرد غم ز راهش بیشکی شد

Ҳар онкўи талху ширинаш яке шуд

هر آنکو تلخ و شیرینش یکی شد

Дигар гуфтӣ ту даврии ман на даврам

دگر گفتی تو دوری من نه دورم

Ки бо ту рӯзу шаби андари ҳузурам

که با تو روز و شب اندر حضورم

Надорам аз ту як соъати ҷудоӣ

ندارم از تو یک ساعت جدایی

На бе мое ки доими пеши мое

نه بی مایی که دایم پیش مایی

Дигар гуфтӣ ки талхӣ нест ойин

دگر گفتی که تلخی نیست آیین

Ту худ талхӣ , макун нисбат ба ширин

تو خود تلخی، مکن نسبت به شیرین

Магӯ талхам ки ин аз тараот аст

مگو تلخم که این از ترهات است

Ки талхи ман чу ҳалвоӣ набот аст

که تلخ من چو حلوای نبات است

Варат гуфтам зи шукр талх бипазир

ورت گفتم ز شکر تلخ بپذیر

Ки ҳаст он аз лаби ман чошнии гир

که هست آن از لب من چاشنی گیر

Дигар гуфтӣ ғарибам чора ҷӯям

دگر گفتی غریبم چاره جویم

Бигӯ ман ин сухани пеш ки гӯям

بگو من این سخن پیش که گویم

Ҳадисии мушкилу ҳоле аҷиб аст

حدیثی مشکل و حالی عجیب است

Магӯ дигари чунин каз ту ғариб аст

مگو دیگر چنین کز تو غریب است

Назар бар чашми ғаммозами мёўр

نظر بر چشم غمازم میاور

Бирав дигар ба овозами мёўр

برو دیگر به آوازم میاور

Ки дар олам агар бечора Эй ҳаст

که در عالم اگر بیچاره ای هست

Ғарибӣ , хастае , овора Эй ҳаст

غریبی، خسته ای، آواره ای هست

Ба зиндони уқубати мондаи маҳҷӯр

به زندان عقوبت مانده مهجور

зи хону мони хешу дӯстони давр

ز خان و مان خویش و دوستان دور

Ғаму дардаш ба рӯзи бади нишонда

غم و دردش به روز بد نشانده

зи даҳ монда ба ҷавр аз шаҳри ронда

ز ده مانده به جور از شهر رانده

На роҳи пешам аз ғами неи раҳи пас

نه راه پیشم از غم نی ره پس

Парешони ҳолу душмани ком ва бе кас

پریشان حال و دشمن کام و بی کس

Дарин зиндони меҳнати рӯ ба девор

درین زندان محنت رو به دیوار

Чу бадбахтон ба дарди дили гирифтор

چو بدبختان به درد دل گرفتار

Шабу рӯз аз хаёли ёри дилтанг

شب و روز از خیال یار دلتنگ

Нишаста чун калоғӣ бар срснг

نشسته چون کلاغی بر سرسنگ

Якояк ончӣ гуфтам неки бшмр

یکایک آنچه گفتم نیک بشمر

Манам онҳо ва сад чандон дигар

منم آنها و صد چندان دیگر

Дигар гуфтӣ ки гирами домани ту

دگر گفتی که گیرم دامن تو

Агар меРом , бимиради душмани ту

اگر میرم، بمیرد دشمن تو

Магӯ инҳо бодои зиндаи ҷонат

مگو اینها بادا زنده جانت

Равад ширин , ба қурбони даҳонат

رود شیرین، به قربان دهانت

Илоҳӣ то абад фархунда бошӣ

الهی تا ابد فرخنده باشی

Барои ман ҳамеша зинда бошӣ

برای من همیشه زنده باشی