Дигар бора ба сад найранг , парвиз

دگر باره به صد نیرنگ، پرویز

Ба посух кард шамшери забони тез

به پاسخ کرد شمشیر زبان تیز

Ки эй сад ҳамчуи ман аз роҳи барда

که ای صد همچو من از راه برده

Ба зебои гарав аз моҳи барда

به زیبایی گرو از ماه برده

Кашам то чанд аз ту мустамандӣ

کشم تا چند از تو مستمندی

Чу саг , бар остонам чанд бандӣ

چو سگ، بر آستانم چند بندی

Агар чаҳ малики ҷон , сар беша туаст

اگر چه ملک جان، سر بیشه توست

Ҷафоу ҷавр кардан пеша туаст

جفا و جور کردن پیشه توست

Нагӯйӣ чанд охир бо далерон

نگویی چند آخر با دلیران

Ба найрангу фусун бо нараҳ шерон

به نیرنگ و فسون با نره شیران

Намояди тарки ҳиндӯяти далерӣ

نماید ترک هندویت دلیری

Кунад оҳӯии чашмати ширгирӣ

کند آهوی چشمت شیرگیری

Туе он дилбари макори раъно

تویی آن دلبر مکار رعنا

Ки дар дастон ва макрат нест ҳамто

که در دستان و مکرت نیست همتا

Ба ҳар як ғамзаи сад ҷодӯи нишонда

به هر یک غمزه صد جادو نشانده

Пас онро наргису бодоми хонда

پس آن را نرگس و بادام خوانده

Ба ҳар як мӯи ҳазорон дом карда

به هر یک مو هزاران دام کرده

Пас онро зулфи мишкӣн ном карда

پس آن را زلف مشکین نام کرده

Намакро ошноӣ дода бо қанд

نمک را آشنایی داده با قند

Ба ҳар афсун дилӣ оварда дар банд

به هر افسون دلی آورده در بند

Манам он содаи дил дар ин замона

منم آن ساده دل در این زمانه

Ки афсунро надонам аз фасона

که افسون را ندانم از فسانه

Ба дастони ту ақлам кӣ баради пай

به دستان تو عقلم کی برد پی

зи ғами мардум наме гӯйӣ ки то кӣ

ز غم مردم نمی گویی که تا کی

Гуҳами хуонеу гоҳами ронӣ аз дар

گهم خوانی و گاهم رانی از در

Ба қайдами ореу бозами диҳии сар

به قیدم آری و بازم دهی سر

Чаҳ бади кон бо ман мискин накардӣ

چه بد کان با من مسکین نکردی

Ғамамро ҳичгаҳ таскин накардӣ

غمم را هیچگه تسکین نکردی

Нагӯям бад ба рухсорат ки зишт аст

نگویم بد به رخسارت که زشت است

Наме ранҷам ки инам сарнавишт аст

نمی رنجم که اینم سرنوشت است

Машав зин беш дар қасди ҳалокам

مشو زین بیش در قصد هلاکم

Гар охир бар намегирӣ зи хокам

گر آخر بر نمی گیری ز خاکم

Ба чашми раҳми як боРом назар кун

به چشم رحم یک بارم نظر کن

Ба теғи хешами охири сар ба сар кун

به تیغ خویشم آخر سر به سر کن

Ба як тирии диламро шоди гардон

به یک تیری دلم را شاد گردان

Маро кун бандау озоди гардон

مرا کن بنده و آزاد گردان

Дилами имшаб ба зулф хеш кун ҷо

دلم امشب به زلف خویش کن جا

Дигар то чун шавад аллили ҳаблӣ

دگر تا چون شود اللیل حبلی

Гар аз Кувайт шавам маҳҷӯру маҳрӯм

گر از کویت شوم مهجور و محروم

Зиҳии бахти сиёҳ ва толеъ шавам

زهی بخت سیاه و طالع شوم

Зсўдои ту бо бегонау хеш

زسودای تو با بیگانه و خویش

Муқарар кардаам бо ин дили риш

مقرر کرده ام با این دل ریش

Ки низат ҳамчуи ҷон хеш дорам

که نیزت همچو جان خویش دارم

Вагар теғами зании сар пеш дорам

و گر تیغم زنی سر پیش دارم

Чу зулфатгар фурӯи норай ба ман сар

چو زلفت گر فرو ناری به من سر

Занами чандон зи ишқати сари барин дар

زنم چندان ز عشقت سر برین در

Ки раҳми оре ва бо ман сар дар оре

که رحم آری و با من سر در آری

Муроди ман ба коми ман бар оре

مراد من به کام من بر آری

Аҷаби роҳии сет , роҳи ишқ эй моҳ

عجب راهی ست، راه عشق ای ماه

Кигар онҷо расад дарвеш агар шоҳ

که گر آنجا رسد درویش اگر شاه

На он як пас тавонад шуд на ин пеш

نه آن یک پس تواند شد نه این پیش

Набошад ҳеҷ фарқ аз шоҳу дарвеш

نباشد هیچ فرق از شاه و درویش

Марои он дами зи худ бехеш карданд

مرا آن دم ز خود بی خویش کردند

Ки номи ман шаҳ дарвеш карданд

که نام من شه درویش کردند

Дарони олам ки номи ишқи бурданд

درآن عالم که نام عشق بردند

Ба даст ҳар яке корӣ супурданд

به دست هر یکی کاری سپردند

Муқарар шуд ба девони илоҳӣ

مقرر شد به دیوان الهی

Ки як чизаст дарвешӣу шоҳӣ

که یک چیز است درویشی و شاهی

Кунун икраҳи маро дар пеш худ хон

کنون یکره مرا در پیش خود خوان

Тавонгари созаму дарвеш худ хон

توانگر سازم و درویش خود خوان

?герат гуфтам ки шоҳам афв фармо

گرت گفتم که شاهم عفو فرما

зи дарвешии мгири ин нукта бар мо

ز درویشی مگیر این نکته بر ما

Ки шаби конҷои миён хок хуфтам

که شب کانجا میان خاک خفتم

Надонистам ки аз мастӣ чаҳ гуфтам

ندانستم که از مستی چه گفتم

Чу шуд маълумати ин бе хешии мо

چو شد معلومت این بی خویشی ما

Буд маъзӯри нодарвешии мо

بود معذور نادرویشی ما

Маро гуфтӣ зи хон ва мон шудам давр

مرا گفتی ز خان و مان شدم دور

Бимонадам дар ғарибии зору маҳҷӯр

بماندم در غریبی زار و مهجور

з даҳ карда буруни вази шаҳри ронда

ز ده کرده برون وز شهر رانده

Дарин зиндон ба танҳоӣ бимонада

درین زندان به تنهایی بمانده

зи дасти ҷавр гардун гашта пои мол

ز دست جور گردون گشته پا مال

Парешони рӯзу саргардону бади ҳол

پریشان روز و سرگردان و بد حال

Дарӣ бар рӯй хеш аз ғайри баста

دری بر روی خویش از غیر بسته

Чу мурғӣ бар сар сангӣ нишаста

چو مرغی بر سر سنگی نشسته

Балӣ ҳаст ин ҳамае ёри хорӣ

بلی هست این همه ای یار خواری

Вале донам хабар аз ман надорӣ

ولی دانم خبر از من نداری

Туро бо хештан омад сару кор

تو را با خویشتن آمد سر و کار

Маро аз неку бади ташвиш бисёр

مرا از نیک و بد تشویش بسیار

Ҳамаи ҷавру ҳамаи меҳнат , ҳамаи ранҷ

همه جور و همه محنت، همه رنج

Ғами малику ғами лашкар , ғами ганҷ

غم ملک و غم لشکر، غم گنج

Дигар он ғам , ки набум ҳамдами ту

دگر آن غم، که نبوم همدم تو

Ва зинҳо ҷумлаам бадтари ғами ту

و زینها جمله ام بدتر غم تو

Махӯр ғам зонка дар тимори олам

مخور غم زانکه در تیمار عالم

Ту бо як ғами нишинии ман ба сад ғам

تو با یک غم نشینی من به صد غم

Чаҳ дарвеш ва чаҳ султон то дамӣ ҳаст

چه درویش و چه سلطان تا دمی هست

Ба қадари хеш ҳар якро ғамӣ ҳаст

به قدر خویش هر یک را غمی هست

Ҳар он комад ба олам меҳнатӣ дид

هر آن کامد به عالم محنتی دید

Хушо он кас ки аз модари нзоиид

خوشا آن کس که از مادر نزایید

Аз он соъат ки ин олам ниҳоданд

از آن ساعت که این عالم نهادند

Ба рӯй халқи олам , дар кушоданд

به روی خلق عالم، در گشادند

Ҷаҳони дидем ва бо ҳар кас нишастем

جهان دیدیم و با هر کس نشستیم

зи одами гир то ин дам ки ҳастем

ز آدم گیر تا این دم که هستیم

Касеро бар муродаш дастрас нест

کسی را بر مرادش دسترس نیست

Бароти хўшдлӣ дар даст кас нест

برات خوشدلی در دست کس نیست

Ҷаҳонро ғам фузун омад зшодӣ

جهان را غم فزون آمد زشادی

Мурод ӯст , айни номрдоӣ

مراد اوست، عین نامردای

намегӯям ки олам пойдор аст

نمی گویم که عالم پایدار است

Дар ӯ аҳволи мардум барқарор аст

در او احوال مردم برقرار است

Балии онро ки бахшиш кард ёрӣ

بلی آن را که بخشش کرد یاری

Буд аз дигараш кам бе қарорӣ

بود از دیگرش کم بی قراری

Азин тундии Фрўдо , кандарин дашт

ازین تندی فرودآ، کاندرین دشت

Ба гуфтани гуфтан аз мо умри бгдшт

به گفتن گفتن از ما عمر بگدشت

Насиҳат бишинаву тарк ҷафо кун

نصیحت بشنو و ترک جفا کن

Бимони ин тавсанӣ , тундӣ раҳо кун

بمان این توسنی، تندی رها کن

Биё то бар қадати як дам шавам рост

بیا تا بر قدت یک دم شوم راست

Ки корам чун даҳони ту на пайдост

که کارم چون دهان تو نه پیداست

Биё каз чашми ту хусрави бимирад

بیا کز چشم تو خسرو بمیرد

Аз он пешаш ки хоб марг гирад

از آن پیشش که خواب مرگ گیرد

Ба абрӯят кигар умрами сроид

به ابرویت که گر عمرم سرآید

Ба гесуят кигар ҷонам бар ояд

به گیسویت که گر جانم بر آید

Нишинам бар дарат чндонкаҳ меРом

نشینم بر درت چندانکه میرم

Буд каз ҷоми лаълат ком гирад

بود کز جام لعلت کام گیرد