Дигар раҳи он сеӣ сарв аз сари ноз

دگر ره آن سهی سرو از سر ناز

Ба хусрав кард чашм аз дилбарии боз

به خسرو کرد چشم از دلبری باز

Ду лаб багушӯду чашм аз хоб бар кард

دو لب بگشود و چشم از خواب بر کرد

Ҷаҳони пари шукру бодом тар кард

جهان پر شکر و بادام تر کرد

Ду гесуро зпиши рӯ дар овехт

دو گیسو را زپیش رو در آویخت

Бунафша бо гули насрини бромихт

بنفشه با گل نسرین برآمیخت

Гуҳ ӯ шаби роҳ бар маҳтоб ме зад

گه او شب راه بر مهتاب می زد

зи наргис , гоҳ бар гул об ме зад

ز نرگس، گاه بر گل آب می زد

Ду бодомаши зи наргиси хоб май барад

دو بادامش ز نرگس خواب می برد

Ба ширинии зи шукри об май барад

به شیرینی ز شکر آب می برد

зи дилҷӯе чу сарвӣ , балки беҳтар

ز دلجویی چو سروی، بلکه بهتر

зи раъное , ҳазораш ноз дар сар

ز رعنایی، هزارش ناز در سر

Ба посух гуфт к-эии султони олам

به پاسخ گفت کای سلطان عالم

Ба зебоӣу хӯбӣ , ҷони олам

به زیبایی و خوبی، جان عالم

Наомад ҳамчуи ту шоҳӣ ба олам

نیامد همچو تو شاهی به عالم

Ба зебои зи одам то бад-ӣни дам

به زیبایی ز آدم تا بدین دم

Туро дар шоҳӣ ар фағфур чин аст

تو را در شاهی ار فغفور چین است

Ба даргоҳати ғулом камтарин аст

به درگاهت غلام کمترین است

Туро маншур шоҳӣ ҳаст дар мушт

تو را منشور شاهی هست در مشت

зи одам то бад-ӣни дами пушт бар пушт

ز آدم تا بدین دم پشت بر پشت

з ҳар меҳтар ки пеш омад маии ту

ز هر مهتر که پیش آمد مهی تو

зи ҷамшеду зи Кайхусрав баӣ ту

ز جمشید و ز کیخسرو بهی تو

Чаҳ Кайхусрав , чаҳ аФридўн , чаҳ ҷамшед

چه کیخسرو، چه افریدون، چه جمشید

Ки бодо то абади малики ту ҷовид

که بادا تا ابد ملک تو جاوید

Чу рӯ бо олам уқбо ниҳоданд

چو رو با عالم عقبی نهادند

Ҳамаи рафтанду давлат бо ту доданд

همه رفتند و دولت با تو دادند

Маро гуфтӣ ки то кӣ мустамандӣ

مرا گفتی که تا کی مستمندی

Кашами вази дасти ҷаврати дардмандӣ

کشم وز دست جورت دردمندی

Манеҳ зин беш боРом бар дили риш

منه زین بیش بارم بر دل ریش

Ки ҳар кас мекашад бори дили хеш

که هر کس می کشد بار دل خویش

Бибояд зи орзӯии дил , баридан

بباید ز آرزوی دل، بریدن

Вагар на боядат инҳо кашӣдан

وگر نه بایدت اینها کشیدن

Дигар гуфтӣ ки чашмат шергир аст

دگر گفتی که چشمت شیرگیر است

Камонати абрӯу мижгонат тир аст

کمانت ابرو و مژگانت تیر است

На аз ҳақ , неи зи каси андешаи дорӣ

نه از حق، نی ز کس اندیشه داری

Ҳазорон макру дастони пешаи дорӣ

هزاران مکر و دستان پیشه داری

Ду чашмати ҷодӯии мардум фиреб аст

دو چشمت جادوی مردم فریب است

Дилу ҷонами зи ишқат ношикеб аст

دل و جانم ز عشقت ناشکیب است

Накардӣ ҳеҷ дар корами нигоҳӣ

نکردی هیچ در کارم نگاهی

Наме байнами рухи хубат ба моҳӣ

نمی بینم رخ خوبت به ماهی

зи тир ғам мазан бар синаам чок

ز تیر غم مزن بر سینه ام چاک

Маяфкан бешам ва баргирам аз хок

میفکن بیشم و برگیرم از خاک

Макун , чун тир бар хоками миндоз

مکن، چون تیر بر خاکم مینداز

Бҳл то гирдам аз теғати сарафроз

بهل تا گردم از تیغت سرافراز

Нгрдидми зи теғати хастау риш

نگردیدم ز تیغت خسته و ریش

Ки ин аз толеъи хеши омадами пеш

که این از طالع خویش آمدم پیش

зи тирати ҷони худро зинда дорам

ز تیرت جان خود را زنده دارم

зи теғати сар ба бар афканда дорам

ز تیغت سر به بر افکنده دارم

Занами чандон ба зорӣ бар дарат сар

زنم چندان به زاری بر درت سر

Ки бар рӯем гушойии оқибат дар

که بر رویم گشایی عاقبت در

Балии инҳо ки гуфтӣ хуб ва зебост

بلی اینها که گفتی خوب و زیباست

Ки ҳамчун ҷомае бар қомати мост

که همچون جامه ای بر قامت ماست

Дигар гуфтӣ ба девони илоҳӣ

دگر گفتی به دیوان الهی

Яке карданд дарвешӣу шоҳӣ

یکی کردند درویشی و شاهی

Гузаштам аз сари шоҳӣ ба бӯят

گذشتم از سر شاهی به بویت

Ба мискинӣ шудам дарвеши Кувайт

به مسکینی شدم درویش کویت

Нишастам бар сари кӯии ту хомӯш

نشستم بر سر کوی تو خاموش

Шудам ҳамчун дар ту ҳалқа дар гӯш

شدم همچون در تو حلقه در گوش

Накӯ рафтӣ ва хуш кардӣ , чунин ба

نکو رفتی و خوش کردی، چنین به

Мада аз даст , ин ҳолат ки ин ба

مده از دست، این حالت که این به

Ки ҳар шоҳӣ ки ӯ дарвеш бошад

که هر شاهی که او درویش باشد

Ба қадар аз ҳар ду олам беш бошад

به قدر از هر دو عالم بیش باشد

Хушо он кӯ ба ҳастӣ мубтало нест

خوشا آن کو به هستی مبتلا نیست

Чу дарвешӣу шоҳиро бақо нест

چو درویشی و شاهی را بقا نیست

Шаҳони зини сари барин айвон кашиданд

شهان زین سر برین ایوان کشیدند

Ки сар дар пой даравишон кашиданд

که سر در پای درویشان کشیدند

Шаҳони он ба ки бо эшон паноҳанд

شهان آن به که با ایشان پناهند

Ки даравишон ба олам подшоҳанд

که درویشان به عالم پادشاهند

Хуши он шоҳӣ ки бгдшт аз сари ноз

خوش آن شاهی که بگدشت از سر ناز

Ба побӯс фақирон шуд сарафроз

به پابوس فقیران شد سرافراز

Чу шоҳиро буд рӯ дар табоҳӣ

چو شاهی را بود رو در تباهی

Хушо дарвешу малики подшоҳӣ

خوشا درویش و ملک پادشاهی

Туро карданд аз он шоҳи ҷаҳонӣ

تو را کردند از آن شاه جهانی

Ки дарвешӣ биёсоед замонӣ

که درویشی بیاساید زمانی

зи баҳри ганҷу шоҳии ҷони мФрсо

ز بهر گنج و شاهی جان مفرسا

Бирав дар кунҷ дарвешӣ биёсо

برو در کنج درویشی بیاسا

Ғами шоҳ аз паии ганҷ ва сипоҳ аст

غم شاه از پی گنج و سپاه است

Гадо дар кунҷи ваҳдат подшоҳ аст

گدا در کنج وحدت پادشاه است

Чу шоҳӣ май наад бар синаи доғат

چو شاهی می نهد بر سینه داغت

Хушо дарвешӣу кунҷи фароғат

خوشا درویشی و کنج فراغت

Дигар шоҳои тугар ин фикри дорӣ

دگر شاها تو گر این فکر داری

Ки зини сони коми худ аз ман барорӣ

که زین سان کام خود از من برآری

Макун андешаи ин , кон хаёл аст

مکن اندیشه این، کان خیال است

Хаёлии ботилу фикрӣ маҳол аст

خیالی باطل و فکری محال است

Ба яктое ки мислаши каси надидаи сет

به یکتایی که مثلش کس ندیده ست

Ба доноӣ ки моро офарӣдаи сет

به دانایی که ما را آفریده ست

Ба субҳонӣ ки сайёҳони афлок

به سبحانی که سیاحان افلاک

Бадв тасбеҳ гӯйанд аз дили пок

بدو تسبیح گویند از دل پاک

Ба меъморӣ ки бар фирӯзаи даргоҳ

به معماری که بر فیروزه درگاه

Гуҳӣ меҳр оварад гоҳе баради моҳ

گهی مهر آورد گاهی برد ماه

Ба ъломӣ ки ҳар чаҳ ӯ кард некӯаст

به علامی که هر چه او کرد نیکوست

Ҷаҳони ҳарфу калом ва нусха ӯст

جهان حرف و کلام و نسخه اوست

Ба маъбудӣ ки мо бо ҳам расонид

به معبودی که ما با هم رسانید

Ки натавонӣ чунин ком аз лабам дид

که نتوانی چنین کام از لبم دید

Магар бо ман ба покии ақди бандӣ

مگر با من به پاکی عقد بندی

Ки аз пастӣ нахезад сари баландӣ

که از پستی نخیزد سر بلندی

Пас онгаҳ рӯй аз хусрав бигардонад

پس آنگه روی از خسرو بگرداند

Ва зон хусрав ба кори хеши дармонд

و زان خسرو به کار خویش درماند