Сухани пардози маҷлиси ин чунин гуфт

سخن پرداز مجلس این چنین گفت

Ки чун парвиз аз ширин барошуфт

که چون پرویز از شیرین برآشفت

Шуд андари хашм ва аз вай рӯй бартофт

شد اندر خشم و از وی روی برتافت

Чаро каз ваии ҳама беиззатӣ ёфт

چرا کز وی همه بی عزتی یافت

Гирифт аз пои қаср ӯ , сари хеш

گرفت از پای قصر او، سر خویش

Равон омад ба сӯии лашкари хеш

روان آمد به سوی لشکر خویش

Ва зон ғам шуд дили ширини пар аз дард

و زان غم شد دل شیرین پر از درد

Ба ашк сурх бинишасту рухи зард

به اشک سرخ بنشست و رخ زرد

Ба ҳар як дами з ҷон мезад ду сад оҳ

به هر یک دم ز جان می زد دو صد آه

Вази оҳи ҷон дилаш мешуд ба сад роҳ

وز آه جان دلش می شد به صد راه

Бидон гарчи сабурӣ пеша ме кард

بدان گرچه صبوری پیشه می کرد

Дилаш бо худ ҳазор андеша ме кард

دلش با خود هزار اندیشه می کرد

Гуҳӣ гуфтӣ ки чун узраш бихоҳам

گهی گفتی که چون عذرش بخواهم

Ки бошад хиҷлат ар бахшад гуноҳам

که باشد خجلت ار بخشد گناهم

Гуҳӣ гуфтӣ худ ин осон набошад

گهی گفتی خود این آسان نباشد

Вале худ кардаро дармон набошад

ولی خود کرده را درمان نباشد

Чу лухтӣ гуфт азинҳо бо дили хеш

چو لختی گفت ازینها با دل خویش

Ба худ осон гирифт он мушкили хеш

به خود آسان گرفت آن مشکل خویش

Фурӯд омад зи қаср ва аз паии шоҳ

فرود آمد ز قصر و از پی شاه

Равон бо ашк рӯй оварад бар роҳ

روان با اشک روی آورد بر راه

Ба оҳи дил дар онраҳ рафт чун бод

به آه دل در آنره رفت چون باد

Ба ашки хештани як дам на устод

به اشک خویشتن یک دم نه استاد

Чу бодаш гарчи гулгун дар гузар буд

چو بادش گرچه گلگون در گذر بود

Вале гулгуни ашкаши тезтар буд

ولی گلگون اشکش تیزتر بود

Бадаши гулгун чу бод ва шод ме рафт

بدش گلگون چو باد و شاد می رفت

Ки он шаби умр ӯ бар бод ме рафт

که آن شب عمر او بر باد می رفت

Ҳаме борид ашк ва оҳ ме кард

همی بارید اشک و آه می کرد

Ситора май шимурд ва роҳ ме кард

ستاره می شمرد و راه می کرد

Ҳаме бурид дашту кӯҳ бе фикр

همی برید دشت و کوه بی فکر

Дар он раҳ бо худои хеш дар зикр

در آن ره با خدای خویش در ذکر

Ба ҳар ҷо дар раҳаш ва ҳаме раседӣ

به هر جا در رهش و همی رسیدی

Бхўондии ҳрзӣ ва бар худ дамидӣ

بخواندی حرزی و بر خود دمیدی

Дар он шаби кӯи сияҳ чун мӯӣ ӯ буд

در آن شب کو سیه چون موی او بود

Парӣ бо деви шаби дргФтгў буд

پری با دیو شب درگفتگو بود

зи баҳр онкӣ бинад субҳи фирӯз

ز بهر آنکه بیند صبح فیروز

Ҳамаи шаб волзҳӣ мехонд то рӯз

همه شب والضحی می خواند تا روز

Чунон афтону хезони он маи нав

چنان افتان و خیزان آن مه نو

Шуд алқсаҳи сӯии даргоҳи хусрав

شد القصه سوی درگاه خسرو

Нашуд наздик ва шуд назора аз давр

نشد نزدیک و شد نظاره از دور

Ки аз тақдир бар дар буд шопӯр

که از تقدیر بر در بود شاپور

Ҳар он каси кӯ мадад шуд рӯзгораш

هر آن کس کو مدد شد روزگارش

Наме бояд дигар чизе ба кораш

نمی باید دگر چیزی به کارش

Дигар , ҳар коркони ҳақи новирди рост

دگر، هر کارکان حق ناورد راست

Макун андешааш кони номҳёст

مکن اندیشه اش کان نامهیاست

Чу бахшад ёрати андари кори ёрӣ

چو بخشد یارت اندر کار یاری

Барӣ аз пеш , рӯ дар ҳар чаҳ оре

بری از پیش، رو در هر چه آری

Чаҳ хуш зад ин мисли марди сухани санҷ

چه خوش زد این مثل مرد سخن سنج

Нигаҳи дораш ки май арзад ба сад ганҷ

نگه دارش که می ارزد به صد گنج

Чу шуд тадбир бо тақдири содиқ

چو شد تدبیر با تقدیر صادق

Занӣ дар ҳар чаҳ даст ояд мувофиқ

زنی در هر چه دست آید موافق

Пас онгаҳ чун назар шопӯр бикшод

پس آنگه چون نظر شاپور بگشاد

Ду чашмаш бар ҷамоли он ма афтод

دو چشمش بر جمال آن مه افتاد

Шуд ва гуфт эй парии рӯи ин чаҳ ҳол аст

شد و گفت ای پری رو این چه حال است

Парӣ гуфташ на вақти ин савол аст

پری گفتش نه وقت این سؤال است

Чаҳ ҳоҷати гуфтанами роз наоне

چه حاجت گفتنم راز نهانی

Ки ҳоли моу хусрав ҳар ду доне

که حال ما و خسرو هر دو دانی

Пас онгаҳ гуфт шопӯраш ки эй моҳ

پس آنگه گفت شاپورش که ای ماه

Биё то ман туро дар хонаи шоҳ

بیا تا من تو را در خانه شاه

Барам пинҳону андари он ҳаволӣ

برم پنهان و اندر آن حوالی

Кунам аз баҳри ту , як гӯшаи холӣ

کنم از بهر تو، یک گوشه خالی

Пас онгоҳӣ ба он навъе ки донам

پس آنگاهی به آن نوعی که دانم

Ҳикоятҳои ту бо шаҳи расонам

حکایتهای تو با شه رسانم

Чу гуфт , он моҳ гуфташ ин чунин кун

چو گفت، آن ماه گفتش این چنین کن

Салоҳи кор дар инаст , ин кун

صلاح کار در این است، این کن

Бишуд ҳамроҳи шопӯри он замони моҳ

بشد همراه شاپور آن زمان ماه

Чу давлат кард ҷо дар хонаи шоҳ

چو دولت کرد جا در خانه شاه

Чу бишунид он парӣ рӯй ва бар осуд

چو بشنید آن پری روی و بر آسود

Дигар раҳ , лаб бидон гуфтор багушӯд

دگر ره، لب بدان گفتار بگشود

Чунин гуфташ ки эй шопӯри ҳамдам

چنین گفتش که ای شاپور همدم

Ки аз даврон мабодат ҳичгаҳи ғам

که از دوران مبادت هیچگه غم

Чу фардои шоҳи маҷлисро кунад соз

چو فردا شاه مجلس را کند ساز

براردи борбад дар маҷлиси овоз

برآرد باربد در مجلس آواز

Буд хусрави зи ҷоми ишқи сархуш

بود خسرو ز جام عشق سرخوش

Шавад маҷлиси згрмии ҳамчуи оташ

شود مجلس زگرمی همچو آتش

Ба тақрибии ҳадиси ман дар овар

به تقریبی حدیث من در آور

Дили хусрави зи банди ғами баровар

دل خسرو ز بند غم برآور

Бигӯ шоҳои ту ширинро шукри гир

بگو شاها تو شیرین را شکر گیر

Ба меҳраши хоҳ ва аз вай ком баргир

به مهرش خواه و از وی کام برگیر

Бабандаш ақд то карти кушояд

ببندش عقد تا کارت گشاید

Ки ӯ беақд бо ту дар наёяд

که او بی عقد با تو در نیاید

Бигӯ ин ва азин гуфтори мҳрос

بگو این و ازین گفتار مهراس

Бигуфто хуш буд болъину алрос

بگفتا خوش بود بالعین و الراس