Чу бар зад нури хуршед аз фалаки сар

چو بر زد نور خورشید از فلک سر

Саҳари рӯ тоза кард аз чашмаи хур

سحر رو تازه کرد از چشمه خور

Даҳон бар басти мурғи шаби зи афғон

دهان بر بست مرغ شب ز افغان

Забон бикшод аз он мурғ саҳар хон

زبان بگشاد از آن مرغ سحر خوان

Ҷавонии чархи пер аз сар дигар боз

جوانی چرخ پیر از سر دگر باز

Гирифт ва кард айшу ъушрати оғоз

گرفت و کرد عیش و عشرت آغاز

Надидаи каси ҷуз аз зулф батон тоб

ندیده کس جز از زلف بتان تاب

Шудаи якбораи чашми фитна дар хоб

شده یکباره چشم فتنه در خواب

Фалак каз зангӣ шаб ме ҳаросид

فلک کز زنگی شب می هراسید

Ба чашми меҳр дар олам дигар дид

به چشم مهر در عالم دگر دید

Шаҳ аз хоб саҳар бархест аз ҷой

شه از خواب سحر برخاست از جای

Ба давлат шуд дигар раҳи маҷлиси орой

به دولت شد دگر ره مجلس آرای

Надимони ҷумла чун насрину наргис

ندیمان جمله چون نسرین و نرگس

Ҳама карданд созу барги маҷлис

همه کردند ساز و برگ مجلس

Ки аввали борбад , омад ба овоз

که اول باربد، آمد به آواز

Навоҳо кард аз ушшоқи оғоз

نواها کرد از عشاق آغاز

Ба нағмаи шамъи ҷонҳоро ме афрӯхт

به نغمه شمع جانها را می افروخت

Дили ушшоқро чун авд май сӯхт

دل عشاق را چون عود می سوخت

Ба барбати нолаҳои зор ме кард

به بربط ناله های زار می کرد

Дарунҳоро аз он аФгор ме кард

درونها را از آن افگار می کرد

Гуҳӣ каз сӯз ҳамчун авди гаштӣ

گهی کز سوز همچون عود گشتی

Хаҷал зу нағмаи Довӯди гаштӣ

خجل زو نغمه داود گشتی

Навоҳое казу тоза шудӣ ҷон

نواهایی کزو تازه شدی جان

Азуи омухтии мурғ саҳар хон

ازو آموختی مرغ سحر خوان

ШкФтӣ аз ҳавоӣ ӯ дили гул

شکفتی از هوای او دل گل

Ва зу омухтии мрғўл , булбул

و زو آموختی مرغول، بلبل

Нкисои номи ҳам хонандае буд

نکیسا نام هم خواننده ای بود

Ки рангӣ дошт аз ваии савти Довӯд

که رنگی داشت از وی صوت داوود

Гуҳии кӯи чангро дар бар гирифтӣ

گهی کو چنگ را در بر گرفتی

Ҷавонӣ , чархи пер аз сар гирифтӣ

جوانی، چرخ پیر از سر گرفتی

Чу кардӣ дар навои оҳанги наврӯз

چو کردی در نوا آهنگ نوروز

Фитодӣ авди азу дар оташу сӯз

فتادی عود ازو در آتش و سوز

Зании бардаи дамаши якборагии ҳуш

زنی برده دمش یکبارگی هوش

Ба маҷлис карда дафро ҳалқа дар гӯш

به مجلس کرده دف را حلقه در گوش

Азу булбул нишаста шох бар шох

ازو بلبل نشسته شاخ بر شاخ

Дил не гашта зу сӯрохи сӯрох

دل نی گشته زو سوراخ سوراخ

Тпончаҳи сад агар бар даф задӣ беш

طپانچه صد اگر بر دف زدی بیش

Сад ва як бори даф рӯ доштӣ пеш

صد و یک بار دف رو داشتی پیش

Агар барбат шудӣ зи овози неи кар

اگر بربط شدی ز آواز نی کر

Бикунадии ҳам ба маҷлис , гӯшаш аз сар

بکندی هم به مجلس، گوشش از سر

Ба негар нола Эй фармудӣ аз хашм

به نی گر ناله ای فرمودی از خشم

Наҳодӣ не аз он ангушт бар чашм

نهادی نی از آن انگشت بر چشم

зи дасташи чанг агар сад захма хӯрдӣ

ز دستش چنگ اگر صد زخمه خوردی

Ба болои сари зпшт по накардӣ

به بالا سر زپشت پا نکردی

Дар он маҷлис ки он ҳар ду ҳам овоз

در آن مجلس که آن هر دو هم آواز

Ба ҳам гуҳ сӯз мекарданду гуҳи соз

به هم گه سوز می کردند و گه ساز

Дар омад маст дар харгоҳи шопӯр

در آمد مست در خرگاه شاپور

зи маҷлис ҳар ки бади носоз , шуд давр

ز مجلس هر که بد ناساز، شد دور

Дар он маҷлис назд дигар касе дам

در آن مجلس نزد دیگر کسی دم

Ба ғайр аз як ду хоси алхоси муҳаррам

به غیر از یک دو خاص الخاص محرم

Чу шопӯри ончунон маҷлис бипардохт

چو شاپور آنچنان مجلس بپرداخت

Бибин то баъд аз он дигар чаҳ бар сохт

ببین تا بعد از آن دیگر چه بر ساخت

Ба харгоҳӣ дигар бинишонад ширин

به خرگاهی دگر بنشاند شیرین

Забон бар мдҳтш бикшоду таҳсин

زبان بر مدحتش بگشاد و تحسین

Ба хусрав гуфт к-эии шоҳи сарафроз

به خسرو گفت کای شاه سرافراز

Шунидам борҳо , зон сарви танноз

شنیدم بارها، زان سرو طناز

Ки бе ковин нигарадам бо малики ҷуфт

که بی کاوین نگردم با ملک جفت

Агар сад соли онҷо боядам хуфт

اگر صد سال آنجا بایدم خفت

Малик фармуд бо худ аҳд кардам

ملک فرمود با خود عهد کردم

Ки бекобӣн ба гирд ӯ нигарадам

که بی کابین به گرد او نگردم

Пас онгаҳ гуфт , дигари бори шопӯр

پس آنگه گفت، دیگر بار شاپور

Ки эй аз рӯй хубати чашми бади давр

که ای از روی خوبت چشم بد دور

Ҳаме хоҳам бад-ӣни шукронаи имрӯз

همی خواهم بدین شکرانه امروز

Ки гӯйанд ин ду мутриб аз сари сӯз

که گویند این دو مطرب از سر سوز

Ғазалҳои равон дар пардаи роз

غزلهای روان در پرده راز

Ҳама ҳар як ба савту нақшу овоз

همه هر یک به صوت و نقش و آواز

Яке аз қавли шоҳи даҳр , хусрав

یکی از قول شاه دهر، خسرو

Яке дигари зи қавли он маи нав

یکی دیگر ز قول آن مه نو

Ки то зин беш нанишинанд ғамнок

که تا زین بیش ننشینند غمناک

Кунанд он ҳар ду маи ойӣнаҳо пок

کنند آن هر دو مه آیینه ها پاک

Ки олами сар ба сари як ғам наярзад

که عالم سر به سر یک غم نیرزد

Ҳамаи олами ғам олам наярзад

همه عالم غم عالم نیرزد

Чу аз олам нашуд кас бо дили шод

چو از عالم نشد کس با دل شاد

Махӯр ғам ,гар ҳамаи олами баради бод

مخور غم، گر همه عالم برد باد

Чу олами ғайри бод ва дмдмаҳ нест

چو عالم غیر باد و دمدمه نیست

Машав нохуш ки олами ин ҳама нест

مشو ناخوش که عالم این همه نیست

Буд олами дамӣ ва он дамии ту

بود عالم دمی و آن دمی تو

Бидон инро ки ҷони олимии ту

بدان این را که جان عالمی تو

Ҷузи ин як дам ки ҳастӣ олимӣ нест

جز این یک دم که هستی عالمی نیست

Ғанимати дон ки олами ҷуз дамӣ нест

غنیمت دان که عالم جز دمی نیست

Ду олам гар равад як дам махӯр ғам

دو عالم گر رود یک دم مخور غم

Ки ду олам набошад ғайри як дам

که دو عالم نباشد غیر یک دم

Ҷаҳону кор ӯ бе эътибории сет

جهان و کار او بی اعتباری ست

Баннои даҳр бар ноустувории сет

بنای دهر بر نااستواری ست

Чу гуфт инҳоу маҷлисро биёрост

چو گفت اینها و مجلس را بیاراست

Мғнӣ аз мухолиф зад раҳи рост

مغنی از مخالف زد ره راست

Ба нағмаи борбад аз қавли хусрав

به نغمه باربد از قول خسرو

Ғазал гуфту нкисо зон маи нав

غزل گفت و نکیسا زان مه نو