Саҳаргоҳӣ чу чашми дилбарони маст

سحرگاهی چو چشم دلبران مست

Ва зон мастӣ ба як раҳи рафта аз даст

و زان مستی به یک ره رفته از دست

Гдштм бар сари кӯии длором

گدشتم بر سر کوی دلارام

Ба дастии шишау дастӣ дигар ҷом

به دستی شیشه و دستی دگر جام

Ки ногуҳ бар дараш роҳам бибастанд

که ناگه بر درش راهم ببستند

Задандам сангӣу ҷомами шикастанд

زدندم سنگی و جامم شکستند

Шудам рӯзӣ ба тўФии сӯии боғӣ

شدم روزی به طوفی سوی باغی

Ки то ҷӯям дамӣ аз ғами фироқӣ

که تا جویم دمی از غم فراغی

Гулии хуш ранг дидам ногуҳи онҷо

گلی خوش رنگ دیدم ناگه آنجا

Ҳазорон булбулаш гардӣда шайдо

هزاران بلبلش گردیده شیدا

Шудам сӯяш ба чидани дасти барадам

شدم سویش به چیدن دست بردم

Начедам он гул ва сад хор хӯрдам

نچیدم آن گل و صد خار خوردم

Дилам аз ҷой худ бигирифт борӣ

دلم از جای خود بگرفت باری

Ба меҳмонӣ шудам наздики ёрӣ

به مهمانی شدم نزدیک یاری

Ниҳодаи ёр , хон вази тозаи рӯе

نهاده یار، خوان وز تازه رویی

Бадаш дар хон зи неъмат ҳар чаҳ гӯйӣ

بدش در خوان ز نعمت هر چه گویی

Фарои барадам чу сӯии неъматаши даст

فرا بردم چو سوی نعمتش دست

Бурунам кард ва дар , бар рӯй ман баст

برونم کرد و در، بر روی من بست

Агар бо ман ситамҳо кард он ёр

اگر با من ستمها کرد آن یار

Ба ҷони ман ниҳод аз ғуссаҳо бор

به جان من نهاد از غصه ها بار

Чаҳ ғами ман бор ӯ бар худ бисанҷам

چه غم من بار او بر خود بسنجم

Вагар сад зини бтар байнам наранҷам

وگر صد زین بتر بینم نرنجم

Зёри андӯҳу ғам , кӣ дар шумор аст

زیار اندوه و غم، کی در شمار است

Ки аз инҳо наранҷад ҳар ки ёр аст

که از اینها نرنجد هر که یار است

Дигар савганд бар сарви баландаш

دگر سوگند بر سرو بلندش

Ба гесуҳои сар то пои камандаш

به گیسوهای سر تا پا کمندش

Бар он абрӯ , ки ҳаст аз дилбарии тоқ

بر آن ابرو، که هست از دلبری طاق

Бидон захма , ки равшан зуаст офоқ

بدان زخمه، که روشن زوست آفاق

Бидон дандон ҳамчун руста дар

بدان دندان همچون رسته در

Ки аз ваии ҳалқа ёқӯт шуд пар

که از وی حلقه یاقوت شد پر

Ба себи ғабғабаши кобии сет алҳақ

به سیب غبغبش کآبی ست الحق

Ки ҳаст аз чашмаи меҳраши муъаллақ

که هست از چشمه مهرش معلق

Бидон лабҳо ки шуд зу , лаълро об

بدان لبها که شد زو، لعل را آب

Бидон ориз казу шуд оби маҳтоб

بدان عارض کزو شد آب مهتاب

Бидон мӯии миён , каз олами ғайб

بدان موی میان، کز عالم غیب

Падед омад чунин борӣк ва бе айб

پدید آمد چنین باریک و بی عیب

Бидон соид казу бархест дастон

بدان ساعد کزو برخاست دستان

Бидон чашмон ки шуд бодоми мисатон

بدان چشمان که شد بادام مستان

Бидон сари даҳани колҳқ на пайдост

بدان سر دهن کالحق نه پیداست

Бад-ӣни савгандҳои чун қадати рост

بدین سوگندهای چون قدت راست

Ки то ноРом ба дасти он сарви озод

که تا نارم به دست آن سرو آزاد

Нагардад хотири ғамгини ман шод

نگردد خاطر غمگین من شاد

Чу ин дарҳо саросари борбади сифт

چو این درها سراسر باربد سفت

Нкисо аз забони ширин ин гуфт

نکیسا از زبان شیرین این گفت