Набояд маст шуд дар кӯии маҳбӯб

نباید مست شد در کوی محبوب

Ки мисатонро буд бади пеши худ хуб

که مستان را بود بد پیش خود خوب

Набояд ошиқонро ҳеҷ ҳастӣ

نباید عاشقان را هیچ هستی

Ки ҳастӣ нест ғайр аз бути парастӣ

که هستی نیست غیر از بت پرستی

Агар хоҳад касе кӯ нашканад ҷом

اگر خواهد کسی کو نشکند جام

Бигӯ дар ҷом кун , фикри саранҷом

بگو در جام کن، فکر سرانجام

Ба кӯҳистон макун дар мастии оҳанг

به کوهستان مکن در مستی آهنگ

Ки ояд оқибати қробаҳ бар санг

که آید عاقبت قرابه بر سنگ

Макун эй дилбар аз ошиқи шикоят

مکن ای دلبر از عاشق شکایت

Ки дорад ҳар чаҳ бинии ҳаду ғоят

که دارد هر چه بینی حد و غایت

Ба кӯии ошиқӣ аз шоҳу дарвеш

به کوی عاشقی از شاه و درویش

Ки пое май наад аз ҳади худ беш ?

که پایی می نهد از حد خود بیش؟

Ба банди худ буд ҳар як гирифтор

به بند خود بود هر یک گرفتار

Ки тақсирӣ дар онҷо ҳаст бисёр

که تقصیری در آنجا هست بسیار

Яқин каз баъд дай бошад баҳорӣ

یقین کز بعد دی باشد بهاری

Набошад ҳеҷ гул бе захми хорӣ

نباشد هیچ گل بی زخم خاری

Дарахтии дони тамаъро шох бисёр

درختی دان طمع را شاخ بسیار

Ки май оради ҳамаи номардумии бор

که می آرد همه نامردمی بار

Мазан то май туоне дар тамаъи даст

مزن تا می توانی در طمع دست

Ки доноро дар ӣнҷои як мисл ҳаст

که دانا را در اینجا یک مثل هست

Машав бар хон каси нохондае ҷон

مشو بر خوان کس ناخوانده ای جان

Ки беиззат шавад нохондаи меҳмон

که بی عزت شود ناخوانده مهمان

Чу додандат ба кӯии ишқи тавфиқ

چو دادندت به کوی عشق توفیق

Макун сарриштаи худ гум , ки таҳқиқ

مکن سررشته خود گم، که تحقیق

Ба кӯии ишқ чаҳ шоҳ ва чаҳ дарвеш

به کوی عشق چه شاه و چه درویش

Кашад дар ошиқии бори дили хеш

کشد در عاشقی بار دل خویش

Марогар қад чун сарв равон ҳаст

مرا گر قد چون سرو روان هست

Дигаргар ориз чун арғавон ҳаст

دگر گر عارض چون ارغوان هست

Лабамгар шарбат унноб дорад

لبم گر شربت عناب دارد

Вагар гесуии ман сад тоб дорад

وگر گیسوی من صد تاب دارد

Агар тоқ ду абрӯем баланд аст

اگر طاق دو ابرویم بلند است

Вагар мӯем зи сар то по каманд аст

وگر مویم ز سر تا پا کمند است

зи дандонам агар лؤлؤи баради рашк

ز دندانم اگر لؤلؤ برد رشک

з болоем агар гардад хаҷали бшк

ز بالایم اگر گردد خجل بشک

Вагар аз ғабғабам дар бӯстони себ

وگر از غبغبم در بوستان سیب

Ба ҷон дорад ҳазорон ранҷу осеб

به جان دارد هزاران رنج و آسیب

Вар аз лабҳои ман лаъласт бе об

ور از لبهای من لعل است بی آب

Вар аз рӯем буд маҳтоб бе тоб

ور از رویم بود مهتاب بی تاب

Ман инҳоро ки башмурдам саросар

من اینها را که بشمردم سراسر

Ба соидҳо ва сад дастони дигар

به ساعدها و صد دستان دیگر

Ҳама дорам ва зинҳо беш дорам

همه دارم و زینها بیش دارم

Вале аз баҳри ёр хеш дорам

ولی از بهر یار خویش دارم

Ба ӯ ман зини муҳақарҳо чаҳ гӯям

به او من زین محقرها چه گویم

Ки ман худ пой то сар зон ӯем

که من خود پای تا سر زان اویم

Магӯ эй дили сухан аз ҳиҷру бгдр

مگو ای دل سخن از هجر و بگدر

Ки рафт онҳо ва бар онам ки дигар

که رفت آنها و بر آنم که دیگر

Даҳонам бар даҳонаш рӯй бар рӯй

دهانم بر دهانش روی بر روی

Нуҳум конҷо нагунҷад дар миён , мӯӣ

نهم کانجا نگنجد در میان، موی