Зиҳии нури рахти шамъи дили ман

زهی نور رخت شمع دل من

Висолат аз ду олами ҳосили ман

وصالت از دو عالم حاصل من

Басӣ бе моҳи рӯят , сабр кардам

بسی بی ماه رویت، صبر کردم

Басӣ аз интизорат ғусса хӯрдам

بسی از انتظارت غصه خوردم

Басии шабҳо сиришк аз чашми пурхӯн

بسی شبها سرشک از چشم پرخون

Дўонидм ба ҳар ҷониб чу гулгун

دوانیدم به هر جانب چو گلگون

Ки инак сӯии шабдизати расидам

که اینک سوی شبدیزت رسیدم

Ғалат буд онкии худ гирдат надидам

غلط بود آنکه خود گردت ندیدم

Марои мақсӯд аз олами ту будӣ

مرا مقصود از عالم تو بودی

Вагар шодӣ вагар ғами ҳам ту будӣ

وگر شادی و گر غم هم تو بودی

Агар дар каъба рафтамгар сӯии дайр

اگر در کعبه رفتم گر سوی دیر

Ба ҳар ҷониб ки кардам дар ҷаҳони сайр

به هر جانب که کردم در جهان سیر

Ба болои баландат эй худованд

به بالای بلندت ای خداوند

Ба рухсорат ки ба зон нест савганд

به رخسارت که به زان نیست سوگند

Ки ҳар ҷониб ки рӯзу шаби расидам

که هر جانب که روز و شب رسیدم

Надидам ҷузи рахт дар ҳар чаҳ дидам

ندیدم جز رخت در هر چه دیدم

Ту эй дилгар ғамӣ дидӣ магӯ ҳеҷ

تو ای دل گر غمی دیدی مگو هیچ

Ки зойеъ нест дар даргоҳ ӯ ҳеҷ

که ضایع نیست در درگاه او هیچ

з рӯй зарду ашк ар ёфтам ранҷ

ز روی زرد و اشک ار یافتم رنج

Шудам зон сим ва зон зари соҳиби ганҷ

شدم زان سیم و زان زر صاحب گنج

Нагӯям дили зи ҳиҷрон беқарор аст

نگویم دل ز هجران بی قرار است

Ки гулҳои ман аз он хорхор аст

که گلهای من از آن خارخار است

Дилами кӯ буд аз ҳиҷрон ба сад шох

دلم کو بود از هجران به صد شاخ

зи захми тири ғами сӯрохи сӯрох

ز زخم تیر غم سوراخ سوراخ

Кунун шодӣ ба ҷои ғами ниҳодам

کنون شادی به جای غم نهادم

Ба ҳаряки захм , сад марҳами ниҳодам

به هریک زخم، صد مرهم نهادم

зи ҳиҷрон гарчи дили бади пораи пора

ز هجران گرچه دل بد پاره پاره

Наме нолам ки васлаш кард чора

نمی نالم که وصلش کرد چاره

Агарчӣ умрӣ аз ҳиҷрон бисёр

اگرچه عمری از هجران بسیار

Ба кунҷ ғам нишастам рӯ ба девор

به کنج غم نشستم رو به دیوار

Кунун алҳмдллаҳ эй длором

کنون الحمدلله ای دلارام

Ки май байнами рахт бар беҳтарини ком

که می بینم رخت بر بهترین کام

Хами зулфати зи корам банд багушӯд

خم زلفت ز کارم بند بگشود

Даромад некӣ ва шуд ҳар чаҳ бад буд

درآمد نیکی و شد هر چه بد بود

Шаби ҳиҷрон ман гардид кӯтоҳ

شب هجران من گردید کوتاه

Баромади Юсуфи васли ман аз чоҳ

برآمد یوسف وصل من از چاه

Брстм аз шаби ҳиҷрону меҳнат

برستم از شب هجران و محنت

Ба бахти ман баромади субҳи давлат

به بخت من برآمد صبح دولت

Қадами иқбол , дар кӯй ман оварад

قدم اقبال، در کوی من آورد

Саодат рӯй бо рӯй ман оварад

سعادت روی با روی من آورد

Замони ҳиҷру нокомӣ ба сар шуд

زمان هجر و ناکامی به سر شد

Ғамигар буд аз хотир ба дар шуд

غمی گر بود از خاطر به در شد

Нкисо чун фурӯ хонд ин ғазали боз

نکیسا چون فرو خواند این غزل باز

Даромад борбади дигар ба овоз

درآمد باربد دیگر به آواز