зи қавл шоҳ кард ин нағмаи оҳанг

ز قول شاه کرد این نغمه آهنگ

Ки Зуҳра аз фалак зад бар замини чанг

که زهره از فلک زد بر زمین چنگ

Се тоӣ зад зи барбати ин чунин зор

سه تایی زد ز بربط این چنین زار

Ки шуд чанги ду то зон нағмаи аФгор

که شد چنگ دو تا زان نغمه افگار

Чу андар парда бинмуд ин амал ро

چو اندر پرده بنمود این عمل را

Ба овозӣ ҳазин хонд ин ғазал ро

به آوازی حزین خواند این غزل را

Ки эй дилбар ба умедӣ ки дорӣ

که ای دلبر به امیدی که داری

Комед ноумедиро барорӣ

کامید ناامیدی را برآری

Макун зин беш бо ман тундхуе

مکن زین بیش با من تندخویی

Ки инҳо нек набӯд дар никуӣ

که اینها نیک نبود در نکویی

Намой аз меҳр чун ойӣнаам рӯ

نمای از مهر چون آیینه ام رو

Ва зин бешам макаш дар по чу гесу

و زین بیشم مکش در پا چو گیسو

Гшои кори дилам зон зулфи мишкӣн

گشا کار دلم زان زلف مشکین

Ки бар умр эътимодӣ нест чандин

که بر عمر اعتمادی نیست چندین

Гиреҳ дар кори мФкни зини зиёда

گره در کار مفکن زین زیاده

Ки хубонро буд абрӯи кушода

که خوبان را بود ابرو گشاده

зи ҳиҷрон беш азин дар косаам ош

ز هجران بیش ازین در کاسه ام آش

Макун , фурсати ғанимати дон ва хуш бош

مکن، فرصت غنیمت دان و خوش باش

Бибояд доварӣҳо дар навиштан

بباید داوریها در نوشتن

Ки неку бад ҳама хоҳад гузаштан

که نیک و بد همه خواهد گذشتن

Мабош имрӯзи ғофил аз дили ман

مباش امروز غافل از دل من

Ки бар кас нест фардои ҳоли равшан

که بر کس نیست فردا حال روشن

Биёи имрӯз бо фардоами мгдор

بیا امروز با فردام مگدار

Ки хоҳад буд фардоҳои бисёр

که خواهد بود فرداهای بسیار

Биёи имрӯз то танҳо набошем

بیا امروز تا تنها نباشیم

Ки пари фардо буд ки мо набошем

که پر فردا بود که ما نباشیم

Туро имрӯз то фардо буд кӣ

تو را امروز تا فردا بود کی

Ки ҳар фардоаши фардоеи сет дар пай

که هر فرداش فردایی ست در پی

Мҷу аз гардиши даврони вафое

مجو از گردش دوران وفایی

Ки даврон несташ чандон Бақоӣ

که دوران نیستش چندان بقایی

Хаёли дай ва фардо чист ? мастӣ

خیال دی و فردا چیست؟ مستی

Ғанимати дони дарин як дам ки ҳастӣ

غنیمت دان درین یک دم که هستی

Дар онҷо дам мазан аз беш ва аз кам

در آنجا دم مزن از بیش و از کم

Ки набӯд ҳар ду олами ғайри як дам

که نبود هر دو عالم غیر یک دم

Биёи ин дами маро аз васл бинавоз

بیا این دم مرا از وصل بنواز

Дамамро бо дамии дигари миндоз

دمم را با دمی دیگر مینداز

Маяфкан дар дили ман хӯни азин беш

میفکن در دل من خون ازین بیش

Диламро зиндаи гардон аз дами хеш

دلم را زنده گردان از دم خویش

Чу диягӣ пухта созад даври айём

چو دیگی پخته سازد دور ایام

Набояд кард деги пухтаро хом

نباید کرد دیگ پخته را خام

Чу дории луқмаи гирд сар магардон

چو داری لقمه گرد سر مگردان

Ки роҳӣ нест аз лаб то ба дандон

که راهی نیست از لب تا به دندان

Бикун бар хеши сахтии ҷаҳони суст

بکن بر خویش سختی جهان سست

Ки хуш гуфта сети ин , он раҳрави чуст

که خوش گفته ست این، آن رهرو چست

Ки зини дунё ?герат гардад муяссар

که زین دنیا گرت گردد میسر

Бирав мақсӯд худ бурдору бгдр

برو مقصود خود بردار و بگدر

Набӯдӣ дар ҷаҳонгар васли ҷонон

نبودی در جهان گر وصل جانان

Нирзидии ҷаҳони андешаи он

نیرزیدی جهان اندیشه آن

Чу гуфт ин борбад аз қавли парвиз

چو گفت این باربد از قول پرویز

Нкисоро зи ширин нағма шуд тез

نکیسا را ز شیرین نغمه شد تیز

Ба по бар ҷусту даст хуш барафшонад

به پا بر جست و دست خوش برافشاند

Ба овозии ҳазини ин шеър бархонад

به آوازی حزین این شعر برخواند