Чу бишунид ин сухан аз шоҳ , шопӯр
چو بشنید این سخن از شاه، شاپور
Бидон хизмат замин бӯсед аз давр
بدان خدمت زمین بوسید از دور
Ки шоҳо то фалакро зиндагонӣ
که شاها تا فلک را زندگانی
Буд , бодӣ ба тахтати Комронӣ
بود، بادی به تختت کامرانی
Фалакро сояи чатри ту ҷои бод
فلک را سایه چتر تو جا باد
Ҳазорат сол дар шоҳии бақои бод
هزارت سال در شاهی بقا باد
Мабодои даври ҳаргизи тоҷат аз сар
مبادا دور هرگز تاجت از سر
Ҳамаи кому мардоти бод дар бар
همه کام و مردات باد در بر
Пас аз тҳмид гуфт эй дидаро нур
پس از تحمید گفت ای دیده را نور
Ғуломи камтарат яъне ки шопӯр
غلام کمترت یعنی که شاپور
Басӣ гардид гирди олами гул
بسی گردید گرد عالم گل
Бпимўди ин ҷаҳони манзил ба манзил
بپیمود این جهان منزل به منزل
Аҷоибҳои оламро басӣ дид
عجایبهای عالم را بسی دید
Аҷабтар ҳеҷ зин на дид ва нишнид
عجبتر هیچ زین نه دید و نشنید
Ки ин раҳи комдм ҷое расидам
که این ره کامدم جایی رسیدم
Ки мислаши дар ҳама олам надидам
که مثلش در همه عالم ندیدم
Ҷаҳони обод , ҷое хуштар аз ҷон
جهان آباد، جایی خوشتر از جان
Заминии хубтар аз боғи ризвон
زمینی خوبتر از باغ رضوان
Ба ҳар саҳроӣ ӯ сад гӯна аз вирд
به هر صحرای او صد گونه از ورد
Ҳавои муътадил на гарм ва на сард
هوایی معتدل نه گرم و نه سرد
Ҳамаи саҳроӣ ӯ чун боғу бустон
همه صحرای او چون باغ و بستان
Фалаки номаши ниҳодаи Арманистон
فلک نامش نهاده ارمنستان
Ба ҳар водии азуи сад чашмаи ҷорӣ
به هر وادی ازو صد چشمه جاری
Ба ҳар чашмаи иморӣ дар иморӣ
به هر چشمه عماری در عماری
Дар онҷои умр , моно ҷовдонаст
در آنجا عمر، مانا جاودانست
Ту гӯйии обаши оби зндгонст
تو گویی آبش آب زندگانست
Занӣ аз тухмаи ҷам дайргоҳ аст
زنی از تخمه جم دیرگاه است
Ки бар марду зани онҷо подшоҳ аст
که بر مرد و زن آنجا پادشاه است
Ба ҳар размӣ ки ӯ май оради оҳанг
به هر رزمی که او می آرد آهنگ
Занаст аммо ки сад мардаст дар ҷанг
زن است اما که صد مرد است در جنگ
Ба шаби баҳром аз размаш шудаи рӯз
به شب بهرام از رزمش شده روز
зи базмаш низ Зуҳра ъушрат омӯз
ز بزمش نیز زهره عشرت آموز
Кунад дар васф ӯ андешаи раҳи гум
کند در وصف او اندیشه ره گم
Маин бонӯаш мехонанд мардум
مهین بانوش می خوانند مردم
зи ганҷу мол чизе несташ кам
ز گنج و مال چیزی نیستش کم
Бродрзодаҳ Эй дорад ба олам
برادرزاده ای دارد به عالم
Парии пайкари танӣ , хуршеди рӯе
پری پیکر تنی، خورشید رویی
Смнбри кофарӣ , зуннори мӯе
سمنبر کافری، زنار مویی
Длоромии зи дили ороми барда
دلارامی ز دل آرام برده
Масеҳои пеш ӯ сад бори мурда
مسیحا پیش او صد بار مرده
Аз он лабҳо ки гуфтан зон буд айб
از آن لبها که گفتن زان بود عیب
Даҳонаш нукта ҳо мегуяд аз ғайб
دهانش نکته ها می گوید از غیب
Хизр , зўдидаҳи умри ҷовдонӣ
خضر، زودیده عمر جاودانی
Хаҷал зу мондаи оби зиндагонӣ
خجل زو مانده آب زندگانی
Бигӯям васфи сар то поши як чанд
بگویم وصف سر تا پاش یک چند
Қадаши сарв ( ва ) Рахши моҳу лабаши қанд
قدش سرو (و) رخش ماه و لبش قند
Ду чашмаши ҷодӯонро хоби барда
دو چشمش جادوان را خواب برده
Лабаш аз оби ҳайвони оби барда
لبش از آب حیوان آب برده
Руху зулфаш ки он машкаст ва он гул
رخ و زلفش که آن مشک است و آن گل
Далеланд он ду , бар давру тасалсул
دلیل اند آن دو، بر دور و تسلسل
Дигар сарви сеӣ ҳар ҷои ситода
دگر سرو سهی هر جا ستاده
Ба пеши қоматаш аз қдФтодаҳ
به پیش قامتش از قدفتاده
Надидам кас ба зибоииши валлоҳ
ندیدم کس به زیباییش والله
Фиришта на парӣ на ҳур на моҳ
فرشته نه پری نه حور نه ماه
Ҳар он нақшӣ каз он гесу кашидам
هر آن نقشی کز آن گیسو کشیدم
На дар чин балки дар Мочӣн надидам
نه در چین بلکه در ماچین ندیدم
Шуда аз саҳар ӯ Њорут аз раҳ
شده از سحر او هاروت از ره
Ба чоҳи ғабғабаши афтода дар чаҳ
به چاه غبغبش افتاده در چه
Камони абрувон ӯ зи мижгон
کمان ابروان او ز مژگان
Ба мардум карда ҳар сӯ , тири борон
به مردم کرده هر سو، تیر باران
Шукр аз қанди лаълаши чошнии гир
شکر از قند لعلش چاشنی گیر
Дили халқии зи гесуяш ба занҷир
دل خلقی ز گیسویش به زنجیر
зи тир ӯ дили аҳли назари хуш
ز تیر او دل اهل نظر خوش
Димоғи ақл , аз зулфаши мушавваш
دماغ عقل، از زلفش مشوش
Буд ширинаши ном ва дар каломаш
بود شیرینش نام و در کلامش
Даҳони садбори ширинтар зномш
دهان صدبار شیرین تر زنامش
Баровардаи лабаши биҷодаҳ бар ҳеҷ
برآورده لبش بیجاده بر هیچ
Ба зулфаши ҷодӯони афтода дар печ
به زلفش جادوان افتاده در پیچ
Занхдонаш ки гӯй аз моҳи брбўд
زنخدانش که گوی از ماه بربود
намехонам туранҷаш зонка ба буд
نمی خوانم ترنجش زانکه به بود
Буриши хур гарчи хати бандагии барад
برش خور گرچه خط بندگی برد
Дар охир аз Рахши шармандагии барад
در آخر از رخش شرمندگی برد
Хаданги ғамзаҳояш бе тараҳҳум
خدنگ غمزه هایش بی ترحم
Шуда ҳар як балои ҷони мардум
شده هر یک بلای جان مردم
Чу қибла ҳар кас оварда бирав рӯ
چو قبله هر کس آورده برو رو
Ҷаҳонӣ дар такопуяши заҳри сӯ
جهانی در تکاپویش زهر سو
зи шафтолуии он лаби хаста бисёр
ز شفتالوی آن لب خسته بسیار
зи пистон дар зада дар синаҳо нор
ز پستان در زده در سینه ها نار
зи ҷодуии он чашмони фаттон
ز جادویی آن چشمان فتان
Ниҳодаи оҳӯёни рӯ дар биёбон
نهاده آهویان رو در بیابان
Чаҳ гӯям шарҳи ҳасан бе назираш
چه گویم شرح حسن بی نظیرش
Магари оради хаёли андари замираш
مگر آرد خیال اندر ضمیرش
Чаҳ нақшаст он ба умри хеш эй кош
چه نقش است آن به عمر خویش ای کاش
Тавонистӣ кашидаш калаки наққош
توانستی کشیدش کلک نقاش
Лабаши бардаи гарав аз соғари мл
لبش برده گرو از ساغر مل
Таниш ҳамчун ҳарири оғндаҳ аз гул
تنش همچون حریر آغنده از گل
Чаҳ гӯям васф ӯро нест ғоят
چه گویم وصف او را نیست غایت
Ки чун зулфаш дарозаст ин ҳикоят
که چون زلفش دراز است این حکایت
Маин бонӯ ба рӯйиш мекашад ҷом
مهین بانو به رویش می کشد جام
Надорад берух ӯ хобу ором
ندارد بی رخ او خواب و آرام
Дигар дар хизматаши ҳафтод духтар
دگر در خدمتش هفتاد دختر
Камарҳо бастаи пешаши ҷумла яксар
کمرها بسته پیشش جمله یکسر
зи чашму лаб чу май дар ҷом резанд
ز چشم و لب چو می در جام ریزند
Ба маҷлиси шукр ва бодом резанд
به مجلس شکر و بادام ریزند
Ҳамаи сайёд , вази он ногузиранд
همه صیاد، وز آن ناگزیرند
Ҳазорон сайд аз як ғамза гиранд
هزاران صید از یک غمزه گیرند
Ҳамаи танашони магар аз дил сириштанд
همه تنشان مگر از دل سرشتند
Наянд аз гул ки ҳурон биҳиштанд
نیند از گل که حوران بهشتند
Ба рух ҳар як ҳаме аз моҳи беҳтар
به رخ هر یک همی از ماه بهتر
Ба қади сарвии саросари моҳ бар сар
به قد سروی سراسر ماه بر سر
Ду гесуашони саросари печ дар печ
دو گیسوشان سراسر پیچ در پیچ
Даҳонишон чун майонишон ҳеҷ дар ҳеҷ
دهانشان چون میانشان هیچ در هیچ
Хароби ғамзаҳоашон бодаи навашон
خراب غمزه هاشان باده نوشان
Ғуломи лаъли шани шукри фурӯашон
غلام لعل شان شکر فروشان
Дар он ҷо ва ончунон мисатони мастур
در آن جا و آنچنان مستان مستور
Ба чашм хеш дидам ҷинату ҳур
به چشم خویش دیدم جنت و حور
Ба кӯҳу дашт дар болоу пастӣ
به کوه و دشت در بالا و پستی
Хиромонтар зи Кебекон , гоҳи мастӣ
خرامان تر ز کبکان، گاه مستی
Ба гоҳи сайдашон дил гашта бе хеш
به گاه صیدشان دل گشته بی خویش
Ҳазор оҳӯи шикори чашми шан беш
هزار آهو شکار چشم شان بیش
зи гирди он ҳиўнон чу пӯлод
ز گرد آن هیونان چو پولاد
Абиру машк , ҳар сӯ май баради бод ?
عبیر و مشک، هر سو می برد باد؟
Ту гӯйии гоҳи ҷавлон кардану тохт
تو گویی گاه جولان کردن و تاخت
Ҳазор оҳӯ ба саҳрои нофаи андохт
هزار آهو به صحرا نافه انداخت
Ҳама бо ҳамдигар ҳамвора ёранд
همه با همدگر همواره یارند
Ҳамаи тироФкн ва ханҷар гузоранд
همه تیرافکن و خنجر گذارند
Чу оташи гоҳи ҳамлаи брФрўзнд
چو آتش گاه حمله برفروزند
Ба новаки дидаҳои мӯр дузанд
به ناوک دیده های مور دوزند
Яқини зодрок эшон ҳаст дар шак
یقین زادراک ایشان هست در شک
Таъолии аллоҳ чаҳ гӯям васфи як як
تعالی الله چه گویم وصف یک یک
Хирад донад ки ҳангоми назора
خرد داند که هنگام نظاره
Буд ширини ма ва эшон ситора
بود شیرین مه و ایشان ستاره
Маин бонӯ ки умрӣ май гадорад
مهین بانو که عمری می گدارد
Ба ӯ дорад ҳар он фахрӣ ки дорад
به او دارد هر آن فخری که دارد
Дигар дорад ҳиўнии боди рафтор
دگر دارد هیونی باد رفتار
Ки натавон кард нақшашро ба девор
که نتوان کرد نقشش را به دیوار
Буд дар сайр , гардунро так омӯз
بود در سیر، گردون را تک آموز
Маӣ пеш уфтад аз даври шубони рӯз
مهی پیش افتد از دور شبان روز
Бунафша парчамасту хайзарон , дам
بنفشه پرچم است و خیزران، دم
Буд пӯлоди наълу оҳанӣни сам
بود پولاد نعل و آهنین سم
Равад ҳангоми суръати рост бе шак
رود هنگام سرعت راست بی شک
зи машриқи ҷониби мағриб ба як так
ز مشرق جانب مغرب به یک تک
зи бас каз шбрўӣ чун ма буд тез
ز بس کز شبروی چون مه بود تیز
Замонаи ном ӯ карда сети шабдиз
زمانه نام او کرده ست شبدیز
Надидам ҳамчуи ширини дилрабое
ندیدم همچو شیرین دلربایی
На чун шабдизи ҳам як бодпоиӣ
نه چون شبدیز هم یک بادپایی
Чу бархонад ин сухани шопӯр бо шоҳ
چو برخواند این سخن شاپور با شاه
Баромад аз дил хӯн гаштааш оҳ
برآمد از دل خون گشته اش آه
Чунон шуд зотши савдоӣ ӯ гарм
چنان شد زآتش سودای او گرم
Каз он гармяши наъл асб шуд нарм
کز آن گرمیش نعل اسب شد نرم
Чу зулф дилбарон афтод дар тоб
چو زلف دلبران افتاد در تاب
На рӯзи ором будаш не ба шаби хоб
نه روز آرام بودش نی به شب خواب
Ба худ печиду ғам дар дил фурӯ хӯрд
به خود پیچید و غم در دل فرو خورد
зи дил оҳӣ баровард аз сари дард
ز دل آهی برآورد از سر درد
Ки аз ғурбат надидам ҳеҷ бадтар
که از غربت ندیدم هیچ بدتر
Дигар ранҷу балои ишқ бар сар
دگر رنج و بلای عشق بر سر
Танӣ бояд диламро сахт чун кӯҳ
تنی باید دلم را سخت چون کوه
Ки бартобад ба ғурбати бори андӯҳ
که برتابد به غربت بار اندوه
Пас онгаҳ кард хилвати шоҳу шопӯр
پس آنگه کرد خلوت شاه و شاپور
Ба хилват хонд ва гуфт эй дидаро нур
به خلوت خواند و گفت ای دیده را نور
Туе чашму диламро равшаноӣ
تویی چشم و دلم را روشنایی
Ки дидам аз ту ранги ошноӣ
که دیدم از تو رنگ آشنایی
зи пои манишину беруни рӯи ҳам имрӯз
ز پا منشین و بیرون رو هم امروز
Биор обӣ ки май сӯзами азин сӯз
بیار آبی که می سوزم ازین سوز
Бирав бо сӯии армни чора Эй кун
برو با سوی ارمن چاره ای کن
Алоҷи чораи бечора Эй кун
علاج چاره بیچاره ای کن
Ки ман ҳам ҷониби армни равонам
که من هم جانب ارمن روانم
Буд давлат диҳад аз ту нишонам
بود دولت دهد از تو نشانم
Чу бар дасти ту ин давлат барояд
چو بر دست تو این دولت برآید
Ба рӯй ман саодат дар кушояд
به روی من سعادت در گشاید
Агар дидеми ҳамро андарин роҳ
اگر دیدیم هم را اندرین راه
Вагар на бишинав эй шопӯр ва он моҳ
وگر نه بشنو ای شاپور و آن ماه
Сӯии шаҳри мдоин ҷоаш кун ҷо
سوی شهر مداین جاش کن جا
Ки омад ваъдаи мо ва ту онҷо
که آمد وعده ما و تو آنجا