Заминро бӯса зад шопӯр ва бархест
زمین را بوسه زد شاپور و برخاست
Ки боди ин кор ҳамчун қоматати рост
که باد این کار همچون قامتت راست
Мефато дар дилати ҳаргизи малолӣ
میفتا در دلت هرگز ملالی
Мабодои офтобатро заволӣ
مبادا آفتابت را زوالی
На аз бегонаи рӯзии неи зхўишон
نه از بیگانه روزی نی زخویشان
Мгрдо , хотири ҷамъати парешон
مگردا، خاطر جمعت پریشان
Пас онгаҳ як ҳарири нағзи бардошт
پس آنگه یک حریر نغز برداشت
Ба хӯбии сӯрати парвизи бнгошт
به خوبی صورت پرویز بنگاشت
Бидон дебои чунон нақш аз қалам зад
بدان دیبا چنان نقش از قلم زد
Ки рӯҳи алқудс аз он , сад бор дам зад
که روح القدس از آن، صد بار دم زد
Чу бар дебо кашид он сӯрати шоҳ
چو بر دیبا کشید آن صورت شاه
Равон бурҷаст ва рӯй оварад бар роҳ
روان برجست و روی آورد بر راه
Дар он бозӣ чу нақш хештан дид
در آن بازی چو نقش خویشتن دید
Ду манзилро ба як манзил бибаред
دو منزل را به یک منزل ببرید
Чу оташ гарм шуд дар роҳ ва чун бод
چو آتش گرم شد در راه و چون باد
Ба кӯҳистони армн рахт биниҳод
به کوهستان ارمن رخت بنهاد
Чаро кони длстон бо мутриб ва май
چرا کان دلستان با مطرب و می
Ба расми хусравон ҳамчун ҷам ва кӣ
به رسم خسروان همچون جم و کی
Чу тобистон раседӣ аз паии гашт
چو تابستان رسیدی از پی گشت
Ба кӯҳистон армн рафтӣ аз дашт
به کوهستان ارمن رفتی از دشت
Ба ҳар сарчашма ҷом ме кашидӣ
به هر سرچشمه جام می کشیدی
Ба ҳар боғӣ замонӣ орамидӣ
به هر باغی زمانی آرمیدی
Дигар конҷои яке дайри куҳан буд
دگر کانجا یکی دیر کهن بود
Ки меоварад аз рашкаши фалаки дӯд
که می آورد از رشکش فلک دود
Кишӣшоне дар он дайри куҳани сол
کشیشانی در آن دیر کهن سال
Фитодаи рӯзу шаб бар расми абдол
فتاده روز و شب بر رسم ابدال
Мсиҳосон дар онҷо карда маъво
مسیحاسان در آنجا کرده ماوا
Ҳама ҳар як ба хӯбии сад масеҳо
همه هر یک به خوبی صد مسیحا
Дар он дайр , ҳар зоир ки багушӯд
در آن دیر، هر زایر که بگشود
Масеҳое ба чархи чорумин буд
مسیحایی به چرخ چارمین بود
Дар онҷои он парии рух рӯ наҳодӣ
در آنجا آن پری رخ رو نهادی
Чу Марям дар пай исо фитодӣ
چو مریم در پی عیسی فتادی
Чу кардӣ гӯшаи он дайри манзил
چو کردی گوشه آن دیر منزل
Шудӣ хуршед бо исои муқобил
شدی خورشید با عیسی مقابل
Дигар зонҷо чу рафтӣ шоду хуррам
دگر زانجا چو رفتی شاد و خرم
Надидӣ ҳеҷ вақте сӯрати ғам
ندیدی هیچ وقتی صورت غم
Ба ъшртгоҳҳо ъушрат намӯдӣ
به عشرتگاهها عشرت نمودی
Ба даф гуфтӣ сухан , аз неи шунӯдӣ
به دف گفتی سخن، از نی شنودی
Чу медонист шопӯри ин чунин ҳол
چو می دانست شاپور این چنین حال
Шуд он хуршедро чун сояи дунбол
شد آن خورشید را چون سایه دنبال
Ба сӯии кӯҳ армн кард оҳанг
به سوی کوه ارمن کرد آهنگ
Магари кон лаъл ёбад дар дили санг
مگر کان لعل یابد در دل سنگ
зи роҳи дайр агар чаҳ бас ситам дид
ز راه دیر اگر چه بس ستم دید
Дар охири исоу Марям ба ҳам дид
در آخر عیسی و مریم به هم دید