Шнидстм ки як бории ҷавонӣ

شنیدستم که یک باری جوانی

Дил худ дода бад бо длстонӣ

دل خود داده بد با دلستانی

Дилаш чун гесуяш ҳамвора дар тоб

دلش چون گیسویش همواره در تاب

На рӯзи ором будаш не ба шаби хоб

نه روز آرام بودش نی به شب خواب

Басӣ кушед то ман баъди даҳ сол

بسی کوشید تا من بعد ده سال

Ба васлаш раҳнамӯнӣ кард иқбол

به وصلش رهنمونی کرد اقبال

Чу хилват кард ва бо маҳбӯб бинишаст

چو خلوت کرد و با محبوب بنشست

Тамаъ май хост то сӯяш кашад даст

طمع می خواست تا سویش کشد دست

Ки ногуҳи он парӣ дар ларза афтод

که ناگه آن پری در لرزه افتاد

Дил ошиқ шуд аз ин ғуссаи ношод

دل عاشق شد از این غصه ناشاد

Бадв гуфт аз ки май тарсӣ ғамӣ нест

بدو گفت از که می ترسی غمی نیست

Ки ӣнҷои ҳеҷ кас номаҳрамӣ нест

که اینجا هیچ کس نامحرمی نیست

Ҷавобаш дод он маъшӯқи оқил

جوابش داد آن معشوق عاقل

Ки эй ошиқи Марви пар аз паии дил

که ای عاشق مرو پر از پی دل

Ки махлуқ ар чаҳ ӣнҷо нест зоҳир

که مخلوق ار چه اینجا نیست ظاهر

Надорам шак ки холиқ ҳаст ҳозир

ندارم شک که خالق هست حاضر

Чу гуфт ин ошиқ аз ғайрат барафрӯхт

چو گفت این عاشق از غیرت برافروخت

Ва зон оташи ҳавои хештани сӯхт

و زان آتش هوای خویشتن سوخت

Ки то доне ки ҳар кӯ ҳаст бо дӯст

که تا دانی که هر کو هست با دوست

Набошад шак ки лошки дӯст бо ӯст

نباشد شک که لاشک دوست با اوست

МиФт аз раҳ махӯр бозӣ ба шобош

میفت از ره مخور بازی به شاباش

Ба ҳар ҳоле ки ҳастӣ бо худо бош

به هر حالی که هستی با خدا باش