Чунин додам хабари донандаи устод

چنین دادم خبر داننده استاد

Ки чун хусрав , зи тахт ва бахт шуд шод

که چون خسرو، ز تخت و بخت شد شاد

Ба тахти Комронӣ чун кӣу ҷам

به تخت کامرانی چون کی و جم

Ҳамаи малик ҷаҳонаш шуд мусаллам

همه ملک جهانش شد مسلم

Ки ногуҳи зобтҳу Ясриби баромад

که ناگه زابطح و یثرب برآمد

Ливои рояти нури Муҳамад

لوای رایت نور محمد

зи ислому зи дайни тоза ӯ

ز اسلام و ز دین تازه او

Ба шарқ ва ғарб шуд овоза ӯ

به شرق و غرب شد آوازه او

Ба ҳар ҷои нома ӯ шуд равона

به هر جا نامه او شد روانه

Ва зон пар нур шуд чашми замона

و زان پر نور شد چشم زمانه

Чу омад номааш наздики парвиз

چو آمد نامه اش نزدیک پرویز

з мағрурӣ шуд аз хашму ғазаби тез

ز مغروری شد از خشم و غضب تیز

Накард андари расӯл ӯ назора

نکرد اندر رسول او نظاره

Ситоди он номаро ва кард пора

ستاد آن نامه را و کرد پاره

Чу баргардади зи шахсеи давлат эй ёр

چو برگردد ز شخصی دولت ای یار

Кунад ҳарчаш набояд кард ночор

کند هرچش نباید کرد ناچار

Чу аз бедавлатӣ кард , он табоҳӣ

چو از بی دولتی کرد، آن تباهی

Азуи баргашти тахту малику шоҳӣ

ازو برگشت تخت و ملک و شاهی

Бибин то зон , чаҳ аш омад фарои пеш

ببین تا زان، چه اش آمد فرا پیش

Фитодаш оташӣ аз хеш бар хеш

فتادش آتشی از خویش بر خویش

Бад-ӣни халқи бадаш , нагузашт як чанд

بدین خلق بدش، نگذشت یک چند

Ки шируия гирифташ кард дар банд

که شیرویه گرفتش کرد در بند

Чаҳ гӯям ҳоли он воруна шавам

چه گویم حال آن وارونه شوم

Ки ҳол ӯ саросар ҳаст маълум

که حال او سراسر هست معلوم

Бшхтаҳ рӯйу кӯтаҳи қаду ашқр

بشخته روی و کوته قد و اشقر

зи сират , сӯраташи сад бори бадтар

ز سیرت، صورتش صد بار بدتر

Наомад зон шқии ҷузи ҷавру бедод

نیامد زان شقی جز جور و بیداد

Ки фарзанди чунон аз каси мазоёад

که فرزند چنان از کس مزایاد

Парешони рӯзгории абтарӣ буд

پریشان روزگاری ابتری بود

Агар чаҳ буд аз Марям , харӣ буд

اگر چه بود از مریم، خری بود

Магӯ шируия , номаши рӯбаҳӣ на

مگو شیرویه، نامش روبهی نه

Чаҳ шируия ки рўбоиии азу ба

چه شیرویه که روبایی ازو به

Чу хусрав шуд асири банду зиндон

چو خسرو شد اسیر بند و زندان

Азон дар банд шуд ширини ду чандон

ازان در بند شد شیرین دو چندان

Азуи як дам наме будаш ҷудоӣ

ازو یک دم نمی بودش جدایی

Ки хуш набӯд зи ёрон бе вафое

که خوش نبود ز یاران بی وفایی

Дар он зиндон , нигаҳ доряш ме кард

در آن زندان، نگه داریش می کرد

Дилаш медод ва ғмхўориш ме кард

دلش می داد و غمخواریش می کرد

Гуҳаш гуфтӣ махӯр ғам бишинав аз ман

گهش گفتی مخور غم بشنو از من

Ки бар каси ҳол фардо нест равшан

که بر کس حال فردا نیست روشن

Макун бесабрӣ ва мекун тҳошӣ

مکن بی صبری و می کن تحاشی

Ки бисёр ин мисли бишнида бошӣ

که بسیار این مثل بشنیده باشی

Басои кас бар сар бемор бигирист

بسا کس بر سر بیمار بگریست

Ки мард ӯ нохушу бемор хуш зист

که مرد او ناخوش و بیمار خوش زیست

Басии бозича ҳо карда сети айём

بسی بازیچه ها کرده ست ایام

Ки донад то чаҳ хоҳад шуд саранҷом

که داند تا چه خواهد شد سرانجام

Гуҳаш гуфтӣ машав эй шоҳи ношод

گهش گفتی مشو ای شاه ناشاد

Ба ҷои исо аз Марями харии зод

به جای عیسی از مریم خری زاد

Махонаш гавҳари хеши он бади ахтар

مخوانش گوهر خویش آن بد اختر

Ки ҳаст ӯ бе шаккии фарзанди модар

که هست او بی شکی فرزند مادر

Касе аз бдгҳр , некӣ наҷуед

کسی از بدگهر، نیکی نجوید

Замини шӯраи сунбул зу наравед

زمین شوره سنبل زو نروید

Ба банди вғсаҳи мард ар дар ҳалок аст

به بند وغصه مرد ار در هلاک است

Агар умраш буд боқӣ чаҳ бок аст

اگر عمرش بود باقی چه باک است

Вараш бар бахт набӯд Комронӣ

ورش بر بخت نبود کامرانی

Бадал гардад ба маргаши зиндагонӣ

بدل گردد به مرگش زندگانی

Машав дилтанги азин нилии давоир

مشو دلتنگ ازین نیلی دوایر

Чаҳ донад кас ки чун хоҳад шуд охир

چه داند کس که چون خواهد شد آخر

Ҷавобаш дод хусрав , гуфт ғам нест

جوابش داد خسرو، گفت غم نیست

Чу ту дорам , зи бахтами ҳеҷ кам нест

چو تو دارم، ز بختم هیچ کم نیست

Дили мард аз блокии ғами пазирад

دل مرد از بلاکی غم پذیرد

Ки рӯзӣ зояд ва як рӯз мерад

که روزی زاید و یک روز میرد

Муроди ман , ту будӣ аз ду олам

مراد من، تو بودی از دو عالم

Чу ту дорам чаҳ бошад хӯрданами ғам

چو تو دارم چه باشد خوردنم غم

Дар ин олам ки малики зиндагонӣ

در این عالم که ملک زندگانی

Ндодстнди касро ҷовдонӣ

ندادستند کس را جاودانی

Ҷавонӣ рафт ва перӣ шуд падедор

جوانی رفت و پیری شد پدیدار

Кашидам гарму сарди даҳр бисёр

کشیدم گرم و سرد دهر بسیار

Аҷал бар куштани ман , гӯ макун дайр

اجل بر کشتن من، گو مکن دیر

Ки аз даврон шудам якборагии сайр

که از دوران شدم یکبارگی سیر

Бабри гӯи боди азин сардобаи гирдам

ببر گو باد ازین سردابه گردم

Ки аз гармӣ ӯ дил сард кардам

که از گرمی او دل سرد کردم

Биҳиштами гарму сарду неку бад ро

بهشتم گرم و سرد و نیک و بد را

Ки кардам ман ба сари даврони худ ро

که کردم من به سر دوران خود را

Наранҷам зончаҳи онро куштаам пеш

نرنجم زآنچه آن را کشته ام پیش

Ки шастами оқибати бркштаҳи хеш

که شستم عاقبت برکشته خویش

Чу худ кардам , маро товон набошад

چو خود کردم، مرا تاوان نباشد

Балӣ худ кардаро дармон набошад

بلی خود کرده را درمان نباشد

Дар он банд ва дар он зиндони дилгир

در آن بند و در آن زندان دلگیر

Шунидам кон шуда бо ҳамдигар пер

شنیدم کان شده با همدگر پیر

Ба ҳам худро ҳаме доданд таскин

به هم خود را همی دادند تسکین

Гуҳӣ ӯ қисса Эй гуфтӣ , гуҳии ин

گهی او قصه ای گفتی، گهی این

Гар ин аз дарди дил ва овоз додӣ

گر این از درد دل و آواز دادی

Ба Лутфӣ ӯ дили ин боз додӣ

به لطفی او دل این باز دادی

Вар ӯ кардӣ гарони дил аз шикоят

ور او کردی گران دل از شکایت

Сабк кардӣ дили инаш аз ҳикоят

سبک کردی دل اینش از حکایت

Дарин гуфту гузориш ҳар ду дар таб

درین گفت و گزارش هر دو در تب

Ҳаме буданд то шуд рӯзашони шаб

همی بودند تا شد روزشان شب

Чу шаб , дебои кӯҳлӣ бар сар оварад

چو شب، دیبای کحلی بر سر آورد

Замонаи сар ба беМеҳрӣ баровард

زمانه سر به بی مهری برآورد

зи ширинӣ турш шуд даҳрро чеҳр

ز شیرینی ترش شد دهر را چهر

Шуд андари чоҳи мағриби хусрави меҳр

شد اندر چاه مغرب خسرو مهر

Фалак дарҳам шуд аз хашми палангӣ

فلک درهم شد از خشم پلنگی

Сияҳ шуд рӯй шаб , чун мӯии зангӣ

سیه شد روی شب، چون موی زنگی

Зчшмони рехти хусрави соъатии об

زچشمان ریخت خسرو ساعتی آب

Ваз онанда ду чашмаш рафт дар хоб

وز آن انده دو چشمش رفت در خواب

Дигар зон ранҷ ва зон тоб ва аз он дӯд

دگر زان رنج و زان تاب و از آن دود

Дили ширини замонии ҳам бар осуд

دل شیرین زمانی هم بر آسود

Фурӯд омад зи равзани носазое

فرود آمد ز روزن ناسزایی

Чунон коед фурӯи ногуҳи балое

چنان کاید فرو ناگه بلایی

Фурӯд омад равонӣ то бар ӯ

فرود آمد روانی تا بر او

Нишаст аз пой аммо бар сар ӯ

نشست از پای اما بر سر او

Чунон зад дашнае бар паҳлавии шоҳ

چنان زد دشنه ای بر پهلوی شاه

Ки гетиро баромад аз даруни оҳ

که گیتی را برآمد از درون آه

Чу хусрав чашм бикшод ва чунон дид

چو خسرو چشم بگشاد و چنان دید

Таҳаммул кард аз он захм ва наҷунбед

تحمل کرد از آن زخم و نجنبید

Назд дам зон ва дод андари замони ҷон

نزد دم زان و داد اندر زمان جان

Ки то ширин нагардад бо хабар зон

که تا شیرین نگردد با خبر زان

Мар ӯро буд азин сон , ҳолу ширин

مر او را بود ازین سان، حال و شیرین

Ба хоби андар чунин медид мискин

به خواب اندر چنین می دید مسکین

Ки шамъи давлаташ бе нури гаштӣ

که شمع دولتش بی نور گشتی

Зчшмши равшанои дарави гаштӣ

زچشمش روشنایی درو گشتی

Азин ҳайбат биҷуст аз хоб ва бар хост

ازین هیبت بجست از خواب و بر خاست

Саросема нигаҳ кард аз чапу рост

سراسیمه نگه کرد از چپ و راست

Чаҳ дид он шаб , ки онро каси мубиноад

چه دید آن شب، که آن را کس مبیناد

Бидон рӯзи бадаши душмани ншинод

بدان روز بدش دشمن نشیناد

Тиҳӣгоҳи шаҳи кишвари дарида

تهیگاه شه کشور دریده

Тамаъ аз ҷон ба сад ҳасрати бурӣда

طمع از جان به صد حسرت بریده

Таниши рангини зи хӯн аз пой то фарқ

تنش رنگین ز خون از پای تا فرق

зи сар то пой дар дарёии хӯни ғарқ

ز سر تا پای در دریای خون غرق

Чу ширин кард аз он ҳолати назора

چو شیرین کرد از آن حالت نظاره

Гиребон то ба доман кард пора

گریبان تا به دامن کرد پاره

Кашид аз соқи музеии ханҷарии тез

کشید از ساق موزه خنجری تیز

Ба худ зад хуфт дар паҳлавии парвиз

به خود زد خفت در پهلوی پرویز

Нашуд зу хотираши озурдаи як мӯӣ

نشد زو خاطرش آزرده یک موی

Лабаш бар лаби ниҳод ва рӯй бар рӯй

لبش بر لب نهاد و روی بر روی

Бидон шуд хотираши якбораи хушнӯд

بدان شد خاطرش یکباره خشنود

Дар оғӯшаш гирифту хуши бросўд

در آغوشش گرفت و خوش برآسود

Чу барзади хури зи чархи нилгуни сар

چو برزد خور ز چرخ نیلگون سر

Зхўн дида шуд рӯй замин тар

زخون دیده شد روی زمین تر

Замонаи бас ки хӯн бо хок омехт

زمانه بس که خون با خاک آمیخت

Кавокиб хӯн шуд аз чашми фалаки рехт

کواکب خون شد از چشم فلک ریخت

намегӯям аз он марг ва аз он зист

نمی گویم از آن مرگ و از آن زیست

Ки кас нишнид аз он ҳарфӣ ки нагирист

که کس نشنید از آن حرفی که نگریست

Аз он мотам казу ҷонҳост дар ҷӯш

از آن ماتم کزو جانهاست در جوش

Ҷаҳонро тоза шуд марги Сиёвуш

جهان را تازه شد مرگ سیاووش

Аз он овозаи коФтод аз чапу рост

از آن آوازه کافتاد از چپ و راست

Фиғон аз марду зан ҳар гӯша бархест

فغان از مرد و زن هر گوشه برخاست

Чу бишунид ин сухан шируия шавам

چو بشنید این سخن شیرویه شوم

Ки аз ҳалвои ширини гашти маҳрӯм

که از حلوای شیرین گشت محروم

Барошуфт ва ба худ печид чун мор

برآشفت و به خود پیچید چون مار

Бихӯрад аз он пушаймонӣ бисёр

بخورد از آن پشیمانی بسیار

Казин андеша ӯ шабҳо наме хуфт

کزین اندیشه او شبها نمی خفت

Ки бо ширин шавад баъд аз падари ҷуфт

که با شیرین شود بعد از پدر جفت

Чаҳ гӯям то мудом аз нӯки паргор

چه گویم تا مدام از نوک پرگار

Чҳо месозад ин чархи ситамкор

چها می سازد این چرخ ستمکار

Наме байнами зи таъсии ситора

نمی بینم ز تاثیر ستاره

Аҷоибҳои давронро шумора

عجایبهای دوران را شماره

Ҷаҳонро ҳаст азин бисёр дар ҷайб

جهان را هست ازین بسیار در جیب

Кашида пардае бар рӯй сад айб

کشیده پرده ای بر روی صد عیب

зи нав ҳар соъатӣ нақшӣ нагорд

ز نو هر ساعتی نقشی نگارد

Аҷоибҳо басӣ дар парда дорад

عجایبها بسی در پرده دارد

Чу лолаи кас назд зини бӯстони сар

چو لاله کس نزد زین بوستان سر

Ки сар то по накард ӯро ба хӯн тар

که سر تا پا نکرد او را به خون تر

Чаҳ донад кас ки ин худ рои ворун

چه داند کس که این خود رای وارون

Чҳо меоварад аз пардаи берун

چها می آورد از پرده بیرون

Мадори андари мадор ӯ мудоро

مدار اندر مدار او مدارا

Ки на баҳман азу монад ва на доро

که نه بهمن ازو ماند و نه دارا

Машав домоди чархи обнӯсӣ

مشو داماد چرخ آبنوسی

Ки пари дидаи сет аз ин гӯнаи арӯсӣ

که پر دیده ست از این گونه عروسی

Машав ғофили азин дарёии пари нил

مشو غافل ازین دریای پر نیل

Ки мегиряд ҳануз аз марги Њобил

که می گرید هنوز از مرگ هابیل

Мадор аз ваии тараҳҳум , чашм қатъан

مدار از وی ترحم، چشم قطعا

Ки пар хӯн кард ташт аз хӯни яҳё

که پر خون کرد طشت از خون یحیی

Аҷаби мшмргар ин гардандаи гардун

عجب مشمر گر این گردنده گردون

Сари Эраҷ наад пеши Фаридун

سر ایرج نهد پیش فریدون

Бизан обӣу зин оташ мазан ҷӯш

بزن آبی و زین آتش مزن جوش

Ки ноҳақ рафт дар хӯни Сиёвуш

که ناحق رفت در خون سیاووش

Макун ҳайрат , агар хусрав забун шуд

مکن حیرت، اگر خسرو زبون شد

Бибин аҳволи Кайхусрав ки чун шуд

ببین احوال کیخسرو که چون شد

Магарад аз куштани хусрави парешон

مگرد از کشتن خسرو پریشان

Бибин як як ҳамаи аҳволи пишон

ببین یک یک همه احوال پیشان

Ки гоҳи марг , карданд ин замини бӯс

که گاه مرگ، کردند این زمین بوس

Чаҳ ҷамшед ва чаҳ заҳҳок ва чаҳ Ковӯс

چه جمشید و چه ضحاک و چه کاووس

Фалакро нест дар гардиши ҷузи ин кор

فلک را نیست در گردش جز این کار

Ки инро бар кашад , онро кашад хор

که این را بر کشد، آن را کشد خوار

Фалаки каҷи рӯ буд , бо ӯ машав рост

فلک کج رو بود، با او مشو راست

Ки ӯро ҳеҷ по аз сар на пайдост

که او را هیچ پا از سر نه پیداست

Макун бад то тавон , аз бад биандеш

مکن بد تا توان، از بد بیندیش

Ки ҳар кӯ бад кунад бад оядаш пеш

که هر کو بد کند بد آیدش پیش

Ба бад кардан макун дили хуш , ки даврон

به بد کردن مکن دل خوش، که دوران

Ҷазоӣ бад диҳад охири ду чандон

جزای بد دهد آخر دو چندان

?герат дар зиндагӣ набӯд ҷазое

گرت در زندگی نبود جزایی

Диҳандат баъди азин мурдани сазое

دهندت بعد ازین مردن سزایی

Макун дили хуш ки бад кардӣу мардӣ

مکن دل خوش که بد کردی و مردی

Ту пиндорӣ магар хӯрдӣу барадӣ

تو پنداری مگر خوردی و بردی

Махӯр хирман , магӯ кини даҳ хароб аст

مخور خرمن، مگو کین ده خراب است

Ки бар ҳар як ҷӯй , солӣ ҳисоб аст

که بر هر یک جوی، سالی حساب است

Машав ғофил ки ҳар кӯи баради роҳӣ

مشو غافل که هر کو برد راهی

Ҷаҳон наздаш наярзад барги коҳӣ

جهان نزدش نیرزد برگ کاهی

Ту ин хирман ки барги коҳи азу ба

تو این خرمن که برگ کاه ازو به

Дарин саҳрои ҳама бар боди барда

درین صحرا همه بر باد برده

Макун аз бод ва буд даҳри дили шод

مکن از باد و بود دهر دل شاد

Ки будаш сар ба сар бодаст бар бод

که بودش سر به سر باد است بر باد

Манеҳ дил бар ҷаҳон , зеро ки айём

منه دل بر جهان، زیرا که ایام

На аз будат асар монад на аз ном

نه از بودت اثر ماند نه از نام

Ҷаҳон бо дастгоҳу лоату лӯташ

جهان با دستگاه و لات و لوتش

Хуросонӣаст ваон ҷуфтии брўтш

خراسانی است وان جفتی بروتش

Макун то ме тавон зу ҳеҷ ёдӣ

مکن تا می توان زو هیچ یادی

Ки набӯд зу брўтӣ бешу бодӣ

که نبود زو بروتی بیش و بادی

Ҷаҳони каши сад ҳазор озоди бандаи сет

جهان کش صد هزار آزاد بنده ست

Пиёзии дон ки ту бар туаш гандаи сет

پیازی دان که تو بر توش گنده ست

Ҷаҳон каз вай наме баради дилати тамаъ

جهان کز وی نمی برد دلت طمع

Буд ришӣ бирав чандини магаси ҷамъ

بود ریشی برو چندین مگس جمع

Чаҳ ҷои риши мурдории сети пурганд

چه جای ریش مرداری ست پرگند

Рӯи гирди омада ҳар сӯи сегӣ чанд

رو گرد آمده هر سو سگی چند

Набошад ин ҷаҳонро мард дар хӯрд

نباشد این جهان را مرد در خورد

Ҷавонмардии мҷуи зини ноҷавонмард

جوانمردی مجو زین ناجوانمرد

Бимони созиш ки ин носоз аз ту

بمان سازش که این ناساز از تو

Надода месетанд боз аз ту

نداده می ستاند باز از تو

Ҷаҳонро нест ғайр аз рангу бӯе

جهان را نیست غیر از رنگ و بویی

Замонро нест ҷуз гуфтӣу гӯйӣ

زمان را نیست جز گفتی و گویی

Махӯр найранги чархи лоҷувардӣ

مخور نیرنگ چرخ لاجوردی

Ки рангу бӯяши орад рӯй зардӣ

که رنگ و بویش آرد روی زردی

Ҷаҳон ва ҳар чаҳ асбоб ҷаҳон аст

جهان و هر چه اسباب جهان است

Мадони судаш ки сар то позён аст

مدان سودش که سر تا پازیان است

Дарин байғӯлаи дашт бе сарви по

درین بیغوله دشت بی سرو پا

Ки пойонаши з ҳар сӯ нест пайдо

که پایانش ز هر سو نیست پیدا

Дило хуш май нуҳуми роҳят дар пеш

دلا خوش می نهم راهیت در پیش

Ҷаҳон ва ҳар чаҳ дорад аз кам ва беш

جهان و هر چه دارد از کم و بیش

Ба бодаши даҳ ки охир гирд бошад

به بادش ده که آخر گرد باشد

Агар худ ганҷ бодоўр бошад

اگر خود گنج بادآور باشد

Ҷаҳонро давр кун аз хеш ва бигузар

جهان را دور کن از خویش و بگذر

Буд бонги дуҳул аз даври хуштар

بود بانگ دهل از دور خوشتر

Машав баҳри ҷаҳон бисёр дар банд

مشو بهر جهان بسیار در بند

Ҷаҳон бигзор ва бар риш ҷаҳон ханд

جهان بگذار و بر ریش جهان خند

Бунаи бори ҷаҳон аз дӯш ва бигзор

بنه بار جهان از دوش و بگذار

Ки хуштар меравад марди сбкбор

که خوشتر می رود مرد سبکبار

На як олам ба як зиллат наярзад

نه یک عالم به یک ذلت نیرزد

Ки сад олам ба як миннат наярзад

که صد عالم به یک منت نیرزد

Нишин бар асби тарк ва сахт кун танг

نشین بر اسب ترک و سخت کن تنگ

Макаши бори ҷаҳон , ҳамчун хари ланг

مکش بار جهان، همچون خر لنگ

Бҳли девӣу ҳамҷинси малики шӯ

بهل دیوی و همجنس ملک شو

Мсиҳоўор бар чорами фалаки шӯ

مسیحاوار بر چارم فلک شو

Машав нохуш ки оламро бақо нест

مشو ناخوش که عالم را بقا نیست

Аз онаш номи ҷузи дор фано нест

از آنش نام جز دار فنا نیست

Буруни каши рахти худ , зини дори фонӣ

برون کش رخت خود، زین دار فانی

Ки набӯд дори фонии ҷовдонӣ

که نبود دار فانی جاودانی

Бҷаҳ аз бозии ин чарх чун барқ

بجه از بازی این چرخ چون برق

Ки шуд қоруну молаш дар замини ғарқ

که شد قارون و مالش در زمین غرق

Шӯй онгаҳ зи малики ҷовдони хуш

شوی آنگه ز ملک جاودان خوش

Кисозӣ талху ширини ҷаҳони хуш

که سازی تلخ و شیرین جهان خوش

Матоъи даҳри чбўди зебу зинат

متاع دهر چبود زیب و زینت

Мхркон май барад аз даст , дайнат

مخرکان می برد از دست، دینت

Махӯр ғам , шоҳи малик беғамӣ бош

مخور غم، شاه ملک بی غمی باش

Нае ҳайвон , дар ин раҳ одамӣ бош

نه ای حیوان، در این ره آدمی باش

Тамаъи бгдору бгдри кони гадои сет

طمع بگدار و بگدر کان گدایی ست

Тамаъи иксў ниҳодани подшоиии сет

طمع یکسو نهادن پادشایی ست

Барин даҳ дил манеҳ эй равшаноӣ

برین ده دل منه ای روشنایی

Ки хўшдл бошад аз даҳ , рӯстоӣ

که خوشدل باشد از ده، روستایی

Чаро бояд ба чизе кард бардошт

چرا باید به چیزی کرد برداشت

Ки охир боядат бгдшту бгдошт

که آخر بایدت بگدشت و بگداشت

Чу охир боядат рафтан азин даҳ

چو آخر بایدت رفتن ازین ده

зи аввали бор агар бгдориш ба

ز اول بار اگر بگداریش به

Буруни шӯи зини сарои пари зи оташ

برون شو زین سرای پر ز آتش

Ки ҳаргиз , кас назд дар ваии дамии хуш

که هرگز، کس نزد در وی دمی خوش

Ҷаҳонро нест ғайр аз табъи ворун

جهان را نیست غیر از طبع وارون

Ки боради зи абри теғаши дам ба дами хӯн

که بارد ز ابر تیغش دم به دم خون

Машав меҳмони ин воруна , зинҳор

مشو مهمان این وارونه، زنهار

Ки меҳмонӣ кунад , онгаҳ кашад хор

که مهمانی کند، آنگه کشد خوار

Манеҳ дил бар ҷаҳони зин бешу асбоб

منه دل بر جهان زین بیش و اسباب

Ки инҳо нест ғайр аз нақши броб

که اینها نیست غیر از نقش برآب

Бҳли ин хокдони шоҳо ки бодии сет

بهل این خاکدان شاها که بادی ست

Ки аз шоҳони мунодӣ бар мунодии сет

که از شاهان منادی بر منادی ست

Кигар малики ҷаҳони дории мусаллам

که گر ملک جهان داری مسلم

Бибояд рафтанати охир ба сад ғам

بباید رفتنت آخر به صد غم

?герат дар сари ҳавои зиндагонии сет

گرت در سر هوای زندگانی ست

Бимир аз худ ки умри ҷовдонии сет

بمیر از خود که عمر جاودانی ست

Чаро каз ин ҷаҳон , он зиндаи ҷони барад

چرا کز این جهان، آن زنده جان برد

Ки пеш аз марги тан аз хештани мард

که پیش از مرگ تن از خویشتن مرد

Дарин олам ки ҷамшеду Фаридун

درین عالم که جمشید و فریدون

Яке зу сар наёварданд берун

یکی زو سر نیاوردند بیرون

Магӯ хусрав шуд андари хоки пайваст

مگو خسرو شد اندر خاک پیوست

Ки зер ҳар қадам Кайхусравӣ ҳаст

که زیر هر قدم کیخسروی هست