Ид омад ва моро зи ғами рӯза раҳо кард

عید آمد و ما را ز غم روزه رها کرد

Ин марҳамат аз ид наёяд ки худо кард

این مرحمت از عید نیاید که خدا کرد

Зини ид ба ҳарҷо ки азо буд тараб шуд

زین عید به هرجا که عزا بود طرب شد

Гар рӯза ба ҳарҷо ки тараб буд азо кард

گر روزه به هرجا که طرب بود عزا کرد

Аз рӯзаи бтар муаззини гулдастаи ҷомеъ

از روزه بتر موذن گلدستهٔ جامع

Кӯи хеш ба булбул мисли аз ҳасан садо кард

کو خویش به بلبل مثل از حسن صدا کرد

Гуҳ шуд ба ншобўру Фрўхўонд ба кобул

گه شد به نشابور و فروخواند به کابل

Гуҳ рафт ба мансӯрӣу оҳанг наво кард

گه رفت به منصوری و آهنگ نوا کرد

Зини қисса ки ҷуз ғусса назояд ҳама бигузар

زین قصه که جز غصه نزاید همه بگذر

Ин рӯзаи ситам ки бар дилбар мо кард

این روزه ستم که بر دلبر ما کرد

Он тарк ки бар ҷониби кас рӯй наёвард

آن ترک که بر جانب کس روی نیاورد

Дар сафи ҷамоат ба ҳамаи халқ қафо кард

در صف جماعت به همه خلق قفا کرد

Ҳар зикр ки андари рамазон бояду шаъбон

هر ذکر که اندر رمضان باید و شعبان

Инро ба адо хонду мари онро ба қазо кард

این را به ادا خواند و مر آن را به قضا کرد

Ёқӯти лабиро ки ба аз хотами ҷам буд

یاقوت لبی را که به از خاتم جم بود

Аз рӯза гирифтан бтар аз коҳрбо кард

از روزه گرفتن بتر از کاهربا کرد

Лекини зи шаби ғарра чу шуд ғарра дигар бор

لیکن ز شب غره چو شد غره دگر بار

Бунёди сафои тарки ҷафои дарак вафо кард

بنیاد صفا ترک جفا درک وفا کرد

Он тарк ки бар ҳастӣ мо даст барафшонад

آن ترک که بر هستی ما دست برافشاند

Бозомад ва аз мастии худ фитна ба по кард

بازآمد و از مستی خود فتنه به پا کرد

Бории сухан аз рӯза хурон монад абас монад

باری سخن از روزه‌خوران ماند عبث ماند

Кин тайифаро феъли бади аввалӣ ба ҳиҷо кард

کاین طایفه را فعل بد اولی به هجا کرد

Ҳар масҷидӣ аз рӯзаи хури он қадри кидир буд

هر مسجدی از روزه‌خور آنقدر کدر بود

Каз нисбат ӯ каъбаи зи худ салб сафо кард

کز نسبت او کعبه ز خود سلب صفا کرد

Ин гуфт ба таъна ки марои ҷўъи бақои барад

این گفت به طعنه که مرا جوع بقا برد

Он гуфт ба тсхр ки марои рӯза фано кард

آن گفت به تسخر که مرا روزه فنا کرد

Ин бадара бидон шоҳиди бишкаста калла дод

این بدره بدان شاهد بشکسته کله داد

Он худъаи бад-ӣни зоҳиди нобаста қабо кард

آن خدعه بدین زاهد نابسته قبا کرد

Ин зад ба саҳари не ки ҳакимем чунин гуфт

این زد به سحر نی که حکیمیم چنین گفت

Он хӯрд ба шаб меки табибем даво кард

آن خورد به شب می که طبیبیم دوا کرد

Мардӯди тавоифи ман бадном барандӣ

مردود طوایف من بدنام برندی

КоФлокм аз ин ҷумла ҷудо дид сўо кард

کافلاکم از این جمله جدا دید سوا کرد

На шайх диҳад пандам ва на шӯх наад банд

نه شیخ دهد پندم و نه شوخ نهد بند

Гӯйанд ки боист ҳазар аз шуъаро кард

گویند که بایست حذر از شعرا کرد

Зин марҳала давранд ки шуд бо ҳамаи наздик

زین مرحله دورند که شد با همه نزدیک

Ҳаркас ба шаҳаншоҳ дуо гуфт ва сано кард

هرکس به شهنشاه دعا گفت و ثنا کرد

Ҳам поя хулдаст ҳар он малик ки орост

هم‌پایهٔ خلد است هر آن ملک که آراست

Ҳамсоя чархаст ҳар он диж ки банно кард

همسایهٔ چرخ است هر آن دژ که بنا کرد

Ҳар ҷо ки ҷаҳони бех ситам дошт з ҷо кунад

هر جا که جهان بیخ ستم داشت ز جا کند

Яъне ба ҷаҳони ончӣ ки ӯ кард ба ҷо кард

یعنی به جهان آنچه که او کرد به‌جا کرد

Гирди раҳ ӯро фалакаши серумаи хури сохт

گرد ره او را فلکش سرمهٔ خور ساخت

Хок дар ӯро маликаши қибла намо кард

خاک در او را ملکش قبله‌نما کرد

Ҳам миннати теғаш ба гуҳи разми қадари барад

هم منت تیغش به گه رزم قدر برد

Ҳам хизмати калакаш ба гуҳи базм қазо кард

هم خدمت کلکش به گه بزم قضا کرد

Гуфтӣ дами исоу кафи Мӯсавиаш буд

گفتی دم عیسی و کف موسوی‌اش بود

Бо ҳар ки сухан гуфт ва ба ҳарҷо ки сахо кард

با هر که سخن گفت و به هرجا که سخا کرد