Бастам чу зии кушодаи равоқи малики камар

بستم چو زی گشاده رواق ملک کمر

Шуд осмонами абрашу хуршеди зини зар

شد آسمانم ابرش و خورشید زین زر

Гардун ба ҳадя ахтарам ифшоанд бар кулоҳ

گردون به هدیه اخترم افشاند بر کلاه

Дарё ба ришва гавҳарам овехт бар камар

دریا به رشوه گوهرم آویخت بر کمر

Бар кафи ман ниҳода шуд аз моҳи нави ҳисом

بر کف من نهاده شد از ماه نو حسام

Бар китф ман фиканда шуд аз қурси хури сипар

بر کتف من فکنده شد از قرص خور سپر

Даҳрам ба гиря гуфт маро аз ?бирти марон

دهرم به گریه گفت مرا از برت مران

Чархам ба лоба гуфт марои ҳмрҳмти бабр

چرخم به لابه گفت مرا همرهمت ببر

Гардид ҳам Аннани ман аз рӯй ҷони қазо

گردید هم‌عنان من از روی جان قضا

Омад рикоби гири ман аз сидқи дили қадар

آمد رکاب‌گیر من از صدق دل قدر

Об ҳаёт дод паёмам ки баҳри шоҳ

آب حیات داد پیامم که بهر شاه

Ҷон додам ва накард марои чораи Хизр

جان دادم و نکرد مرا چارهٔ خضر

Боғ биҳишт гуфт ки бар ёди базми вай

باغ بهشت گفت که بر یاد بزم وی

Пжмрдм ва наёфт кас аз ман буриши гузар

پژمردم و نیافت کس از من برش گذر

Зарроти мумкинот ба гирди андарами дахил

ذرات ممکنات به گرد اندرم دخیل

Комди зи роҳи тарки ман он сарви симбр

کآمد ز راه ترک من آن سرو سیمبر

Қадаши зи ғуссаи ҳамчуи яке хам шудаи ниҳол

قدش ز غصه همچو یکی خم شده نهال

Хдши зи латмаи ҳамчуи яке мнхсФи қамар

خدش ز لطمه همچو یکی منخسف قمر

Бас бар ҳарири перҳан аз мӯя чок зад

بس بر حریر پیرهن از مویه چاک زد

Гуфтӣ ки кохи ман шудаи бозори шӯштар

گفتی که کاخ من شده بازار شوشتر

Баси сарви қади хеш занда ба хоки кӯфт

بس سرو قد خویش ز اَندُه به خاک کوفت

Гуфтӣ ки базми ман шудаи саҳрои Кошмар

گفتی که بزم من شده صحرای کاشمر

Ҳай кунад зулф ва гуфт ки эй ҷуста аз каманд

هی کَند زلف و گفت که ای جسته از کمند

Чун шуд ки бе миннати сафари афзуд бар ҳзр

چون شد که بی‌مَنَت سفر افزود بر حضر

Хоссаи чунин сафар ки зи ишқи ҳузури шоҳ

خاصه چنین سفر که ز عشق حضور شاه

Арвоҳи коиноти туро гашта паии сипар

ارواح کاینات تو را گشته پی سپر

Ман каз ҳамаи нкўтрм аз баҳри армағон

من کز همه نکوترم از بهر ارمغان

Ҳангоми базму разми зи асбоби хайру шар

هنگام بزم و رزم ز اسباب خیر و شر

Дар базми талъатам ба яке ҷилваи сохтан

در بزم طلعتم به یکی جلوه ساختن

Монанди рӯй шоҳ фурӯзад ду сад басар

مانند روی شاه فروزد دو صد بصر

Дар разм мижаам ба яке чашми брздн

در رزم مژه‌ام به یکی چشم برزدن

Чун носирии хаданги шикофади ду сад ҷигар

چون ناصری خدنگ شکافد دو صد جگر

Аз гуфт ман ба даргаи шаҳи рез дар ноб

از گفتِ من به درگهِ شه ریز دُرّ ناب

Вази зулфи ман ба пои малики рези машк тар

وز زلف من به پای ملک ریز مشک تر

Гуфтам бета дар ончии шимурдии зи ҳасани хеш

گفتم بتا در آنچه شمردی ز حسن خویش

Ман дидаам ба чашми худ албата бештар

من دیده‌ام به چشم خود البتّه بیشتر

Лекин чаҳ боядам ки туро зулфи дили фиреб

لیکن چه بایدم که تو را زلف دل‌فریب

Дуздасту дузди рост ба малики малики хатар

دزد است و دزد راست به ملک ملک خطر

Назмии чунон ба кишвар шоҳаст кандар ӯ

نظمی چنان به کشور شاه است کاندر او

Майро ба табъ кас набӯд Зуҳраи асар

مِی را به طبعِ کس نَبُوَد زَهرهٔ اثر

Ин нест он балад ки ғизолони чашми ту

این نیست آن بلد که غزالان چشم تو

Ҳар лаҳза раҳ зананд зи мастӣ ба шери нар

هر لحظه ره زنند ز مستی به شیر نر

Ин нест он замин ки хур аз трктози ту

این نیست آن زمین که خور از ترکتاز تو

Ларзони зи ховарони супурди роҳи бохтар

لرزان ز خاوران سپرد راه باختر

Кайҳон дар ин диёр нагӯяд ба каси дурушт

کیهان در این دیار نگوید به کس درشت

Кайвон дар ин ҳисор наёрад ба каси назар

کیوان در این حصار نیارد به کس نظر

Шуд он замон ки аз ситами зоғи зулфи ту

شد آن زمان که از ستم زاغ زلف تو

Шоҳин занад ба сони магаси дасти ғам ба сар

شاهین زند به سان مگس دست غم به سر

Рафт он авон ки аз фазаъи абрувони ту

رفت آن اوان که از فزع ابروان تو

Монад мисоли ҳалқаи ҳилолат ба пушт дар

ماند مثال حلقه هلالت به پشت در

Савганд агар хурӣ ки ба бедоди негроӣ

سوگند اگر خوری که به بیداد نگروی

Бо ман бчм ба даргаи дорои додгар

با من بچم به درگه دارای دادگر

Султони ҳамиди Носири давлати насири дайн

سلطان حمید ناصر دولت نصیر دین

Комрўзи дайну давлат аз ӯ ҳаст муфтахар

کامروز دین و دولت از او هست مفتخر

Шоҳӣ ки дасти бахти ҷамол ва ҷалол ӯст

شاهی که دست بخت جمال و جلال اوست

Ҳарч он шавад падед ба гетии зи нафъу зр

هرچ آن شود پدید به گیتی ز نفع و ضر

Қадараши варои сӯрату маънии фишурдаи пай

قدرش ورای صورت و معنی فشرده پی

Зони пештар ки зарф маъонӣ шавад сувар

زآن پیشتر که ظرف معانی شود صُوَر

Бе сайри осмонӣ ва бе ҷаҳди рӯзгор

بی‌سِیرِ آسمانی و بی‌جَهدِ روزگار

Ҳрдми ҳазор нусрат аз ӯ гашта ҷилва гар

هردم هزار نصرت از او گشته جلوه‌گر

Худ кист осмон ки аз ӯ оядаш навид

خود کیست آسمان که از او آیدش نوید

Худ чист рӯзгор каз ӯ бошадаш хабар

خود چیست روزگار کز او باشدش خبر

Бо Авн ӯ наҳанг шавад комҷу ба баҳр

با عون او نهنگ شود کامجو به بحر

Дар зилл ӯ ҳзбр буд гоми зан ба бар

در ظِلّ او هِزَبْر بُوَد گام‌زن به بر

Рӯзӣ на онкии хасми нёўизд ӯ ба дор

روزی نه آنکه خصم نیاویزد او به دار

Вақте на онкии дӯсти нёромдш ба дар

وقتی نه آنکه دوست نیارامدش به در

Барҷои сари магар ба калла бошадаш хирад

برجای سر مگر به کله باشدش خرد

Бар ҷои тани магар ба зира бошадаш зафар

بر جای تن مگر به زره باشدش ظفر

Ҳар субҳи ҷузияи гир хсимаст то ба шом

هر صبح جزیه‌گیر خصیم است تا به شام

Ҳршби ътиаҳи бахш ятемаст то саҳар

هرشب عطیه‌بخش یتیم است تا سحر

Аз шаҳр сохтан нашавад ҳимматаши гусал

از شهر ساختن نشود همتش گسل

Вази қалъа кӯфтан нашавад хотираши кидир

وز قلعه کوفتن نشود خاطرش کدر

Абрии сет чун ба гӯша айвон шавад муқӣм

ابری‌ست چون به گوشهٔ ایوان شود مقیم

Барқии сет чун ба арса майдон кунад мақар

برقی‌ست چون به عرصهٔ میدان کند مقر

Дар ҳар камоли ҷони ваии андоми он камол

در هر کمال جان وی اندام آن کمال

Дар ҳар ҳунари вуҷӯди ваии устоди он ҳунар

در هر هنر وجود وی استاد آن هنر

Хартуми пелро гуҳ кин барканд зи бен

خرطوم پیل را گه کین برکند ز بُن

Бозуии шерро ба вғои бишиканад ба бар

بازوی شیر را به وَغا بشکند به بر

Кўшиднш ба пел буд лаъиби сайдгоҳ

کوشیدنش به پیل بود لعب صیدگاه

Ҷӯшиданаш ба шер буд кори мухтасар

جوشیدنش به شیر بود کار مختصر

Харгоҳи гарм ӯ ба ба ҳамаи ҳол бар саманд

خرگاه گرم او به به همه حال بر سمند

Болини нарм ӯ ба ҳамаи вақт аз ҳаҷар

بالین نرم او به همه وقت از حجر

Гӯйӣ ба тани зира будаш хобгоҳ хаз

گویی به تن زره بودش خوابگاه خز

Моно ба сари сипар будаш муттакои пар

مانا به سر سپر بودش متکای پر

эй шоҳи шаҳи нажод бар тахти адл ва дод

ای شاه شه‌نژاد بر تخت عدل و داد

Ғам аз ту мояи сӯзу нишот аз ту баҳраи вар

غم از تو مایه‌سوز و نشاط از تو بهره‌ور

Бар қомати ту фахри қабоеи сети комдаҳи сет

بر قامت تو فخر قبایی‌ست کآمده‌ست

Мрдонгиши абраи далераши остар

مردانگیش ابره دلیرش آستر

Эзад накарда халқи бад-ӣни фаррухии малик

ایزد نکرده خلق بدین فرخی ملک

Яздон наёфарида бад-ӣни зиракии башар

یزدان نیافریده بدین زیرکی بشر

Биниҳода манзари ту басират ба чашми кӯр

بنهاده منظر تو بصیرت به چشم کور

Бахшудаи мантиқи ту шунидан ба гӯши кар

بخشوده منطق تو شنودن به گوش کر

Шоҳо агар набад ба ту Ҷайҳуни умедвор

شاها اگر نَبُد به تو جیحون امیدوار

Золом гашта буд кунун камтар аз шимур

زآلام گشته بود کنون کمتر از شمر

Чанде чу Ҷабраил бидам заиф бар халил

چندی چو جبرئیل بدم ضیف بر خلیل

Кӯро ҳамеи зи аҷҷали самин боди мо ҳзр

کو را همی ز عجل سمین باد ما حضر

Гӯйии фириштае сети гунаҳи кори коиздш

گویی فرشته‌ای‌ست گنه‌کار کایزدش

Дорад муаззаб аз рухи девони бдсир

دارد معذب از رخ دیوان بدسِیَر

ё неи гумони барӣ ки зи куфрон бар нъм

یا نی گمان بری که ز کفران بر نعم

Ризвонӣ аз биҳишти дарафтода дар сафар

رضوانی از بهشت درافتاده در سفر

То хок аз диранг ба пастӣ буд шаҳир

تا خاک از درنگ به پستی بود شهیر

То осмони зи сайр ба рифъат буд смр

تا آسمان ز سیر به رفعت بود سمر

Нозад ҳамеи зи авҷи сарири ту ъзу ҷоҳ

نازد همی ز اوج سریر تو عز و جاه

Болад ҳаме ба шеби ливои ту фолу фар

بالد همی به شیب لوای تو فال و فر