Маи шавол чу бркўаҳи Фробсти камар

مه شوال چو برکوه فرابست کمر

Рӯза бигурехт чунон каш натавон ёфт асар

روزه بگریخت چنان که‌ش نتوان یافت اثر

Сахт буд ин рамазон суст надонистам ман

سخت بود این رمضان سست ندانستم من

Варна кӣ бстмш ингуна бртхти камар

ورنه کی بستمش اینگونه بر تخت کمر

Дидӣ он арбадаи воъизу аҷаби зоҳид

دیدی آن عربدهٔ واعظ و عُجب زاهد

Кзмаҳи нав ба яке чашм задани гашти ҳадар

کز مه نو به یکی چشم زدن گشت هدر

Мқрёнро ки гулӯ буд чу қамарии пари бод

مقریان را که گلو بود چو قُمری پر باد

Нак ҳилол омаду афшурд ба ҳнҷри ханҷар

نک هلال آمد و افشرد به حنجر خنجر

Алғрз чун ма шавол барафрошт илм

الغرض چون مه شوال برافراشت علم

Дид аз рӯзаи ҷҳонрои ҳамагии зеру зибр

دید از روزه جهان را همگی زیر و زبر

На бики ҷоми шароб ва на бики чанги рубоб

نه به یک جام شراب و نه به یک چنگ رباب

На бики маҷлиси шаҳд ва на бики кохи шукр

نه به یک مجلس شهد و نه به یک کاخ شکر

Хастаи ҷони шайху навони тафтаи равони шӯхи ҷавон

خسته جان شیخ و نوان تفته روان شوخ جوان

Хўнҷгри хираду калони сӯхтаи дили модау нар

خون جگر خرد و کلان سوخته دل ماده و نر

Мутрибони омадаи хомӯш чу пари бастаи ҳазор

مطربان آمده خاموش چو پر بسته هزار

Шоҳидон гашта сияҳи пӯш чу бигрифта қамар

شاهدان گشته سیه پوش چو بگرفته قمر

Неки бад дил шуд ва бар ҳолати гетии афсарад

نیک، بد دل شد و بر حالت گیتی افسرد

Ки магари умри басари барад ва бпо шуд маҳшар

که مگر عمر به سر برد و به پا شد محشر

Варна кӯи мғбчгонӣ ки змн монад бпор

ورنه کو مغبچگانی که ز من ماند به پار

Ҳама дар меҳри биҳишту ҳама дар кӣнаи сқр

همه در مِهر بهشت و همه در کینه سقر

Чу нашуд он қасри броФрохтаҳ ҳамчун фирдавс

چون شد آن قصر برافراخته همچون فردوس

Чун шуд он бодаи афрӯхта ҳамчун кавсар

چون شد آن بادهٔ افروخته همچون کوثر

Пас сафирӣ талабед ва бФлк дод паём

پس سفیری طلبید و به فلک داد پیام

К-эии даруни пари змъонӣу буруни пари зсўр

که‌ای درون پر ز معانی و برون پر ز صُوَر

Чист ин фитна ки байнами зтў дар малики падед

چیست این فتنه که بینم ز تو در مُلک پدید

Ки худ аз сояи фарзанди гурезади модар

که خود از سایهٔ فرزند گریزد مادر

Магар аз кавкаба ам нест турои огоҳӣ

مگر از کوکبه‌ام نیست ترا آگاهی

Ки бртиғ ман андохта хуршеди сипар

که برِ تیغ من انداخته خورشید سپر

Фавҷҳо дорам кӯшндаи мисоли зрғом

فوجها دارم کوشنده مثال ضرغام

Тӯбҳо дорам ғуррандаи мисоли аждар

توپها دارم غرنده مثال اژدر

Фалак аз бим билразед ва чунин дод ҷавоб

فلک از بیم بلرزید و چنین داد جواب

К-эии бхдоми ту ризвони ҷинони Фрмонбр

که‌ای به خُدام تو رضوان جنان فرمانبر

Млктиро ки тўош пор наҳодӣ боман

ملکتی را که تواش پار نهادی با من

Доштам ҳар дамаш аз хулди барин некӯтар

داشتم هر دمش از خلد برین نیکوتر

Ҳам нишондами бчмни брлб ҳар чашмаи дарахт

هم نشاندم به چمن بر لب هر چشمه درخت

Ҳам фишондам бдмн бар сар ҳар лолаи мтр

هم فشاندم به دمن بر سر هر لاله مطر

Лек моҳ рамазон дид чу мулкии аинсон

لیک ماه رمضان دید چو ملکی اینسان

Рағбат оварад ва тамаъ карду буруни тохти ҳашар

رغبت آورد و طمع کرد و برون تاخت حشر

Пас бихонад азуи зроиши раҷабу шъбонро

پس بخواند ازو ز رایش رجب و شعبان را

Гуфт ҷосус вааш оред барӣни хиттаи гузар

گفت جاسوس‌وش آرید بر این خطه گذر

Ҳар ки байнед фиребед змн ӯро дил

هر که بینید فریبید ز من او را دل

Чаҳ бъқл ва чаҳ бнқл ва чаҳ бзўр ва чаҳ бзр

چه به عقل و چه به نقل و چه به زور و چه به زر

Он дутан низ пас аз ҳам брсиднди бмлк

آن دو تن نیز پس از هم برسیدند به ملک

Ба буруни толиби хайру бдрўни соҳиби шар

به برون طالب خیر و به درون صاحب شر

Ҳркҷо аз киу маи ҷашнӣу ҷӯшии диданд

هرکجا از کِه و مِه جشنی و جوشی دیدند

Хайрхоҳона намуданд дар он хайли мақар

خیرخواهانه نمودند در آن خیل مقر

Авло гуфтанд эй қавми ҳазар аз шавол

اولا گفتند ای قوم حذر از شوال

Ки варо нест зднёўзи дайни ҳеҷ хабар

که ورا نیست ز دنیا و ز دین هیچ خبر

Гуҳи дарин фикр ки кӣ сода расад аз хлх

گه درین فکر که کی ساده رسد از خُلُخ

Гуҳи дарин зикр ки кӣ бода расад аз хлр

گه درین ذکر که کی باده رسد از خُلر

Лек аз онҷоӣ ки бдбори худои ёри шумо

لیک از آنجای که بُد بار خدا یار شما

Рамазон зад бшҳии табл ва расад бо лашкар

رمضان زد به شهی طبل و رسد با لشکر

Файзи уқбо будаш ғолияи со бар эмин

فیض عقبیٰ بُوَدش غالیه‌سا بر اَیْمَن

Айши дунё будаш нофаи гшои броиср

عیش دنیا بوَدش نافه گشا بر اَیْسر

Халқи нодида ва нашинохта гуфтанд баҳам

خلق نادیده و نشناخته گفتند به هم

Офарини зини малики роди раият парвар

آفرین زین ملک راد رعیت پرور

Рамазон низ шабонгоҳ даромад дар малик

رمضان نیز شبانگاه درآمد در ملک

Мӯҳтасиб хонд ва асас ронад баҳри роҳгзр

محتسب خواند و عسس راند به هر راهگذر

Гуфт ҳаркас ки барад сода бибаредаш пай

گفت هر کس که برد ساده ببُرّیدش پی

Гуфт ҳаркас ки хӯрд бодаи бкўбидши сар

گفت هر کس که خورَد باده بکوبیدش سر

Нон агар хост касе гуфт ки бар хон халил

نان اگر خواست کسی گفت که بر خوان خلیل

Об агар ҷуст танӣ гуфт ки дар ҷоми Хизр

آب اگر جست تنی گفت که در جام خِضَر

Ҳар чаҳ гуфтам рмзонои бҳрос аз шавол

هر چه گفتم رمضانا بهراس از شوال

Ҷон макун ҷавр макун ганҷ манеҳ ранҷ мабар

جان مکن جور مکن گنج منه رنج مبر

Нишнид аз ман вазади оташии онсон дар малик

نشنید از من و زد آتشی آنسان در ملک

Ки зи дӯдаши бчкиди ашки зчшми ахтар

که ز دودش بچکید اشک ز چشم اختر

Гуфт шавол махӯр ғам ки бҷону срмир

گفت شوال مخور غم که بجان و سرمیر

Ба маи рӯзаи ҳамин гоҳи намоями кайфар

به مه روزه همین گاه نمایم کیفر

Пас зҷои ҷусту миёни баст ва баранд асби вкшид

پس ز جا جست و میان بست و براند اسب و کشید

Теғ аз моҳи нав ва зад бадали рӯзаи шарар

تیغ از ماه نو و زد به دلِ روزه شرر

Рост гуфтӣ ки амираст ва ба пайкори аду

راست گفتی که امیر است و به پیکار عدو

Тохта иктнаҳи шамшери зану ҷанг овар

تاخته یک‌تنه شمشیر زن و جنگ آور

Бути шикани додгари аҳд бар аҳем халил

بت شکن دادگر عهد براهیم خلیل

Ки боиўони ҳама баҳрасту бмидони озар

که به ایوان همه بحر است و به میدان آذر

Дар вғо барканд аз тани здлирии ҷавшан

در وغا برکنَد از تن ز دلیری جوشن

Гоҳ кин бификанад аз сари зшҷоъти мғФр

گاهِ کین بفکنَد از سر ز شجاعت مغفر

Стўт омӯхта аз барқи прндши оташ

سطوت آموخته از برقِ پرندش آتش

Суръати андӯхта аз сайри самандаши сарсар

سرعت اندوخته از سیر سمندش صرصر

Моҳ бе Авни ливояши нФрўзд ба уфуқ

ماه بی عون لوایش نفروزد به افق

Меҳр бе ёрии теғаши ндмд аз ховар

مهر بی یاری تیغش ندمد از خاور

Наниҳад ваҳши биҷузи дркнФи хайлаши гом

ننهد وحش بجز در کنف خیلش گام

Назанад тайри биҷузи бартарафи майлаши пар

نزند طیر بجز بر طرف میلش پر

Ҷишҳо дода ҳазимат ки зи анҷуми афзӯн

جیشها داده هزیمت که ز انجم افزون

Ҳснҳо карда мусаххар ки зи гардуни бартар

حصنها کرده مسخر که ز گردون برتر

Пои пайк обила зад дасти дабир офат ёфт

پای پیک آبله زد دست دبیر آفت یافت

Бскаҳи баради он ва навишт ин хабар аз фатҳ дигар

بس که برد آن و نوشت این خبر از فتح دگر

Ончӣ ман дидам аз ӯ сад якаш аз бар шимурам

آنچه من دیدم از او صد یکش از بر شمرم

Дар ҳазорон каси даҳ тан нанамояд бовар

در هزاران کس ده تن ننماید باور

Ҳама бигзор чу шуд язди пар аз шӯриши ом

همه بگذار چو شد یزد پر از شورش عام

Хосса вақте ки тиҳӣ буд злшкри кишвар

خاصه وقتی که تهی بود ز لشکر کشور

Лаби арзол каз оромии гетии бдхшк

لب ارذال کز آرامی گیتی بُد خشک

Фитна карданд ки созанди магари комӣ тар

فتنه کردند که سازند مگر کامی تر

Сӯй ҳар хона давиданд бсмсоми вснон

سوی هر خانه دویدند به صمصام و سنان

Дар ҳар дакка кушоданд бкўполу табар

در هر دکه گشادند به کوپال و تبر

Ин давон то ки заниро кашад аз домани шӯй

این دوان تا که زنی را کشد از دامن شوی

Ва он равон то писариро ситад аз чанги падар

وآن روان تا پسری را ستد از چنگ پدر

Ин бФрёд ки баси шоҳи ҷҳонро ӯ ранг

این به فریاد که بس شاه جهان را اورنگ

Он ба бедод ки баси мейри змонрои афсар

آن به بیداد که بس میر زمان را افسر

Аз ғубори раҳашони чашм кавокиб шуд кӯр

از غبار رهشان چشم کواکب شد کور

Аз ғўи наъраашон гӯш млоик шуд кар

از غو نعرهٔ‌شان گوش ملایک شد کر

Ончии ашроф балад дод задандӣ коиқўм

آنچه اشرافِ بلد داد زدندی که‌ای قوم

Тухм дар шӯра макоред набахшид самар

تخم در شوره مکارید نبخشید ثمر

Хоҳишӣ чанд намуданд ки таҳсин ба язид

خواهشی چند نمودند که تحسین به یزید

Матлабӣ чанд сурӯданд ки раҳмат ба умр

مطلبی چند سرودند که رحمت به عمر

Борӣ аз ин шағабу шӯр чу лухтӣ бигузашт

باری از این شغب و شور چو لختی بگذشت

Дили огоҳ амир омад аз он мустаҳзар

دل آگاه امیر آمد از آن مستحضر

Ончунон шуд ғазаби олӯда ки мижгон нигор

آنچنان شد غضب آلوده که مژگان نگار

Ончунон гашт бар ошуфта ки зулфи дилбар

آنچنان گشت بر آشفته که زلف دلبر

Гуфт пайдо нашуд ин бади магар аз некии ман

گفت پیدا نشد این بد مگر از نیکی من

Шохи некии мншонид ки бади орад бар

شاخ نیکی منشانید که بد آرد بر

Пас баромади басманд ва бкФ оварад каманд

پس برآمد به سمند و به کف آورد کمند

Худ наниҳода басар хуфтон нанамудаи бабр

خود ننهاده به سر خفتان ننْموده به بر

Чарх бигирифт анонаш ки бигӯ бо миррӣх

چرخ بگرفت عنانش که بگو با مریخ

Фатҳ бӯсед рикобаш ки бифармо ба зафар

فتح بوسید رکابش که بفرما به ظفر

Ҳам қадар гуфт бимони миннати худ на бқзо

هم قدر گفت بمان منت خود نِه به قضا

Ҳам қазо гуфт Марви хизмати худ даҳ бақадр

هم قضا گفت مرو خدمت خود ده به قدر

ӯ напазируфт зкси бархе ва фармуд бхсм

او نپذیرفت ز کس برخی و فرمود به خصم

Ончиро савлати ҳайдар ба яҳуди хайбар

آنچه را صولت حیدر به یهود خیبر

Нури чеҳраш чу дурахшид бар он тираи дилон

نور چهرش چو درخشید بر آن تیره دلان

Онҳамаи оташ афрӯхта шуд хокистар

آنهمه آتش افروخته شد خاکستر

Он як аз хўобгаҳи мӯши ҳамеи ҷусти мнос

آن یک از خوابگه موش همی جُست مَناص

Ва он як аз кулбаи харгӯши ҳамеи хости мФр

وآن یک از کلبه خرگوش همی خواست مَفر

Доўро банда дияем ту тох алшър аст

داورا بنده دیهیم تو تاج الشعراست

Ки чунуи банда кам оварда бкиҳони довар

که چنو بنده کم آورده به کیهان داور

Вале азкид Хизр бошудам он қадари малол

ولی از کید خضر باشدم آن قدر ملال

Ки агар бори диҳии рахти кашами сӯии сафар

که اگر بار دهی رخت کشم سوی سفر

Ман дар ин марзи чунонам ки бмъдни ёқӯт

من در این مرز چنانم که به معدن یاقوت

Ман дар ин буми чунонам ки бдрёи гавҳар

من در این بوم چنانم که به دریا گوهر

Шеъри дилкаш чаҳ фазояд чу лӣомти бФҳўл

شعر دلکش چه فزاید چو لئامت به فحول

Духтар бкрчаҳ зояд чу ънн дар шавҳар

دختر بکر چه زاید چو عنن در شوهر

Меҳри тўтстаҳи бқлодаҳи маро ҳамчун шер

مهر تو بسته به قلاده مرا همچون شیر

Варна дар беша афлок фикандам ахгар

ورنه در بیشه افلاک فکندم اخگر

Тодмди оинаи меҳру чамади соғари моҳ

تا دمد آینهٔ مهر و چمد ساغر ماه

Умри Хизрат буду тантанаи Искандар

عمر خضرت بود و طنطنه اسکندر