То ки чун тир аз камон рафт он бути раънои ман

تا که چون تیر از کمان رفت آن بت رعنای من

Давр аз абрӯяш камон шуд қади тири осои ман

دور از ابرویش کمان شد قدّ تیرآسای من

Чашми ман дарёу зулфаши анбари Соро ва лек

چشم من دریا و زلفش عنبر سارا و لیک

Ғоиб аз дарёӣ ман шуд анбари Сорои ман

غایب از دریای من شد عنبر سارای من

То чаҳ кардам ман бойени гирдӯии миноӣӣ ки боз

تا چه کردم من به این گردوی مینایی که باز

Санг зад дар кохи минӯи фом бар минои ман

سنگ زد در کاخ مینوفام بر مینای من

Кбги шоҳини гир ман зад сӯии дигари буми пар

کبک شاهین‌گیر من زد سوی دیگر بوم پر

Бесабаб дар қофи ғами неи азлати анқои ман

بی‌سبب در قاف غم نی عزلت عنقای من

Додам аз девонагии занҷири зулф ӯ задаст

دادم از دیوانگی زنجیر زلف او ز دست

Оқилии кўто ки бар занҷири бандади пои ман

عاقلی کو تا که بر زنجیر بندد پای من

Чун бичишам андар фитад мӯи ашк аз ӯ резад валек

چون به چشم اندر فتد مو اشک از او ریزد ولیک

Давр аз он мӯи ашки резади чашми хӯни полои ман

دور از آن مو اشک ریزد چشم خون‌پالای من

Зери ин чархи мшъбд рӯй ин иқлӣми хок

زیر این چرخ مشعبد روی این اقلیم خاک

Бо чаҳ паҳлу бор шуд ӣнқадар бар болои ман

با چه پهلو بار شد این قدر بر بالای من

Кард чун зибқи фирори он сими танов каз сипеҳр

کرد چون زیبق فرار آن سیم‌تن اف کز سپهر

Шуд бадали броҳтёҷи сарфи истиғнои ман

شد بدل بر احتیاج صرف استغنای من

Нест савдоем биҷузи зони тори олами гири зулф

نیست سودایم به جز زآن تار عالم‌گیر زلف

Бахт бад бингар ки олам гир шуд савдои ман

بخت بد بنگر که عالم‌گیر شد سودای من

Бе ду пастонаш ки дар бустони хӯбии ҷони Фзост

بی دو پستانش که در بستان خوبی جان‌فزاست

Баъд аз ин сад боғ лиму нашканад сафрои ман

بعد از این صد باغ لیمو نشکند صفرای من

эй хуши он шабҳо ки Мӯсо вааш чу арнии гўшдм

ای خوش آن شب‌ها که موسی‌وَش چو ارنی‌گو شدم

Базми гашт аз нури чеҳраши синаи синои ман

بزم گشت از نور چهرش سینهٔ سینای من

Офтоб аз ховаронгар рух найафурӯзад чаҳ бок

آفتاب از خاوران گر رخ نیفروزد چه باک

Аз назар чун гашти ғорби Зуҳраи Заҳрои ман

از نظر چون گشت غارب زهرهٔ زهرای من

Осиёи осмонгар пайкарам сояд чаҳ ғам

آسیای آسمان گر پیکرم ساید چه غم

Чун бхок афтод тоҷи фарқи фарқади сои ман

چون به خاک افتاد تاج فرق فرقدسای من

Бо ки хоҳад хӯрд оё ҷоми саҳбои зин сипас

با که خواهد خورد آیا جام صهبا زین سپس

Кошкӣ зини чархи мино хӯн шудӣ саҳбои ман

کاشکی زین چرخ مینا خون شدی صهبای من

ё куҷои риндии чшди ҳалвои васлашро бком

یا کجا رندی چشد حلوای وصلش را به کام

Кошкӣ зини даври гардун сам шудӣ ҳалвои ман

کاشکی زین دور گردون سم شدی حلوای من

Гар бақадр сӯзиши дил наъраам гаштии баланд

گر به قدر سوزش دل نعره‌ام گشتی بلند

Пардаи гӯши млоикро дарид овои ман

پردهٔ گوش ملایک را درید آوای من

На фалак бо ҳафт ахтршши ҷиҳат бо чорркн

نه فلک با هفت اختر شش جهت با چار رکن

Кӣна варзанд аз чаҳ рӯ бо як тани танҳои ман

کینه ورزند از چه رو با یک تن تنهای من

Ҳам магари зоин вожгӯн афлокам ояд дастгир

هم مگر زاین واژگون افلاکم آید دستگیر

Ҳиммати наввоби роди ашрафи волои ман

همت نواب راد اشرف والای من

Пӯри Аҳмади мирзои султони Муҳамади мирзо

پور احمد میرزا سلطان محمد میرزا

Космон аз Ямани мадҳ ӯ буд мавлои ман

کآسمان از یمن مدح او بود مولای من

Онкии андари васфаши ин зебои чакомаи дилпазир

آنکه اندر وصفش این زیبا چکامه دلپذیر

Аз забон ӯаст зеби дафтари шевои ман

از زبان اوست زیب دفتر شیوای من