Чу шоҳ занг ронад аблақи змкмн

چو شاه زنگ راند ابلق ز مکمن

Зарӣ омад бути рӯмии рухи ман

زِ ری آمد بت رومی رخ من

Збихўобии нигоҳаши нотавони дузд

ز بیخوابی نگاهش ناتوان دزد

Збии обии Рахши пажмурдаи гулшан

ز بی آبی رخش پژمرده گلشن

Ҳамаш чашми ринуади раии бадунбол

همش چشم رُنود ری به دنبال

Ҳамаш хӯни рӯси Қуми бгрдн

همش خون رؤس قم به گردن

Зкокли як хтоиши машк дар худ

ز کاکل یک ختایش مشک در خود

Зпикри як баҳораши гули бдомн

ز پیکر یک بهارش گل به دامن

Мусалсали гесувони занҷири касрӣ

مسلسل گیسوان زنجیر کسری

Мавсими абрувони шамшери Қоран

مُوَسَّم ابروان شمشیر قارَن

Ҳазораш ҷони злби дробу оташ

هزارش جان زلب در آب و آتش

Ҳазораш дили бгисўи дасту доман

هزارش دل به گیسو دست و دامن

Занхдонаши бмшкини мӯи мҳозӣ

زنخدانش به مشکین مو محاذی

Чу симяши гӯи бчўгони Таҳамтан

چو سیمین گو به چوگان تهمتن

ТўгФтии брзқни зошФтаҳи зулфаш

تو گفتی بر ذقن زآشفته زلفش

Манижа дошт поси чоҳи бежан

منیژه داشت پاس چاه بیژن

Хиради маҳв аз даҳонаш гашт чун дид

خرد محو از دهانش گشت چون دید

Адамро зон лабони шаклии муайян

عدم را زان لبان شکلی معین

Дили ушшоқи саргардони бгисўш

دل عشاق سرگردان به گیسوش

Чу ларзони шиша дар печони фалохан

چو لرزان شیشه در پیچان فلاخن

Вурудаши сахти шодами сохт оре

ورودش سخت شادم ساخت آری

Чаҳ хўоҳдкўри ҷузи ду чашми равшан

چه خواهد کور جز دو چشم روشن

Зҷо ҷустам надониста сар аз пой

ز جا جستم ندانسته سر از پای

Ки бисмии аллоҳи бунаи пои барсари ман

که بسم‌الله بنه پا برسر من

Чу бадарии коид аз афлоки брхок

چو بدری کآید از افلاک بر خاک

Фурӯд омад вай аз болои тавсан

فرود آمد وی از بالای توسن

Ҳамоно бад бар асбаши шуълаи тавр

همانا بد بر اسبش شعله طور

Ки базмами гашт ҳамчун воади эмин

که بزمم گشت همچون واد ایمن

Хиромон омад ва бинишаст бркох

خرامان آمد و بنشست بر کاخ

Взоӣинш зҷон бархест шеван

وز آئینش زجان برخاست شیون

Худ аз поиш кашидам музей ва аз шавқ

خود از پایش کشیدم موزه از شوق

Ду дастам шуд ба ҳастӣ пушти позн

دو دستم شد به هستی پشت پا زن

Чу худ аз сар гирифт ва гстўон кунад

چو خود از سر گرفت و گستوان کند

Муҷаррад фитна шуд хонимон кун

مجرد فتنه‌ای شد خانمان کن

Чу он фарсӯдаи маи лухтии бросўд

چو آن فرسوده مه لختی برآسود

Таманно кард ратл ва раваду арғн

تمنا کرد رطل و رود و ارغن

Бпосх гуфтам эй Маҳмӯди хуят

به پاسخ گفتم ای محمود خویت

Ҳарами ромшгаҳу қудсии брҳмн

حرم رامشگه و قدسی برهمن

Диёри язди вгФтор аз мева равад

دیار یزد و گفتار از می و رود

Сарои тӯрау ангури оўн

سرای توره و انگور آون

Ндонӣ чун равад брмни шабу рӯз

ندانی چون رود بر من شب و روز

Дарин кишвари змштии гӯли вкўдн

درین کشور ز مشتی گول و کودن

БФрқми санги ғами тоҷи муъаррақ

به فرقم سنگ غم تاج معرق

Бадушам бор меҳнат хаз адкн

به دوشم بار محنت خز ادکن

Дарин байғӯла бо ғӯлони инсӣ

درین بیغوله با غولان انسی

Марои азсбҳ то шомаст маскан

مرا از صبح تا شام است مسکن

Бигуфто пас ту чунӣ зинда гуфтам

بگفتا پس تو چونی زنده، گفتم

БлтФи осифи зўолтўли волмн

به لطف آصف ذوالطول والمن

Вазирии матлаъи алонвори аиқон

وزیری مطلع‌الانوار ایقان

Сафии алоътқоду соиби алзн

صفی‌الاعتقاد و صائب‌الظن

Бихон фазл ӯ хуршеди қурса

به خوان فضل او خورشید قرصه

Бдиги базли аўгрдўни нҳнбн

به دیگ بذل او گردون نهنبن

Бакори давлату миллати мудомаш

به کار دولت و ملت مدامش

Мшмри дасти бост то борн

مشمر دست باسط تا به آرن

Зиҳии осиф ки бигурезад бФрснг

زهی آصف که بگریزد به فرسنگ

Зҷми осои нигинати оҳримн

زجم آسا نگینت آهِریمن

Чунин хондам ки Искандар набишта аст

چنین خواندم که اسکندر نبشته است

Бҳкмти номааш аз рои мутқан

به حکمت نامه‌اش از رای متقن

Каз эҳсони душманонро сохтам дӯст

کز احسان دشمنان را ساختم دوست

Аҳборо накардам низ душман

احبا را نکردم نیز دشمن

Ту низ Эй ҳастят поянда чун Хизр

تو نیز ای هستی‌ات پاینده چون خضر

Фузӯнӣ гарчи зоскндри баҳри фан

فزونی گرچه ز اسکندر به هر فن

Нмоӣии хасмро золтоФи банда

نمائی خصم را زالطاف بنده

Диҳии аҳбобро зоФоти момн

دهی احباب را زآفات مامن

Чамад дар зилли ту зиғми боҷом

چمد در ظل تو ضیغم به آجام

Пурди боАвни ту боз аз нишеман

پرد با عون تو باز از نشیمن

Нахоҳӣ бас кунад дастии дарозӣ

نخواهی بس کند دستی درازی

Нишоед барад наздат номи баҳман

نشاید برد نزدت نام بهمن

Шавад зан дар паноҳат беш азмрд

شود زن در پناهت، بیش از مرد

Буд мард аз ҳаросати камтари аззн

بود مرد از هراست کمتر از زن

Музайяни тобўди хулд аз нзоҳт

مزین تا بود خلد از نزاهت

Зтўи айвону ҷоҳу фари музайян

ز تو ایوان و جاه و فر مزین