Шараф диҳад чу нигорин ман дабистон ро

شرف دهد چو نگارین من دبستان را

Кашад зиришки дабистони ҳазор бустон ро

کشد ز رشک دبستان هزار بستان را

Бибин бтраҳу лаълаш агар ндидстӣ

ببین به طره و لعلش اگر ندیدستی

Бадасти аҳримании хотами сулаймон ро

به دست اهرمنی خاتم سلیمان را

Биҷузи таъаллуқи рангини Рахши бмшкини зулф

به جز تعلق رنگین رخش به مشکین زلف

Чунин алоқа кам уфтад бкФри имон ро

چنین علاقه کم افتد به کفر ایمان را

Марои тасаввури чеҳраш куҷо диҳад таскин

مرا تصور چهرش کجا دهد تسکین

Ки тишнагии набарди васфи оби аташон ро

که تشنگی نبرد وصف آب عطشان را

Кушодаи даст татовул биравӣ аўтои зулф

گشاده دست تطاول به روی او تا زلف

зи раҳзании бқФои бастаи дасти шайтон ро

ز رهزنی به قفا بسته دست شیطان را

Маро ки бедилу дайнами зи зулф ӯ чаҳ ҳарос

مرا که بی‌دل و دینم ز زلف او چه هراس

Ки нест ваҳшати хотираи здзди урён ро

که نیست وحشت خاطر ز دزد عریان را

Бдомни шаби зулфаши нмирсд чун даст

به دامن شب زلفش نمی‌رسد چون دست

Сазад чу субҳ агар бар дирами гиребон ро

سزد چو صبح اگر بر درم گریبان را

Магари бгндм аз он хол ҷилва дид одам

مگر به گندم از آن خال جلوه دید آدم

Ки худ ба ним ҷўонгошти боғи ризвон ро

که خود به نیم‌جو انگاشت باغِ رضوان را

Маро ки дар рамазони ҳам зчшм ӯ мастӣ аст

مرا که در رمضان هم ز چشم او مستی است

Чаро ббдрқаҳи пўими ббодаҳи шаъбон ро

چرا به بدرقه پویم به باده شعبان را

Ҳаме чу зулфи ту афтодагӣ кунад Ҷайҳун

همی چو زلف تو افتادگی کند جیحون

Гдонгр ки пай ҳамсарӣаст султон ро

گدا نگر که پی همسری‌ست سلطان را