Буд аз мазҳари ҳақи духтаракӣ дар усаро
بود از مظهر حق دخترکی در اسرا
Мўкнони мӯяи кунони ҷома дарон навҳаи саро
موکنان مویه کنان جامه دران نوحه سرا
Қомат аз бори ятемӣ шудаи якбораи ду то
قامت از بار یتیمی شده یکباره دو تا
Вазағам дар бадарии гирди басари хори бпо
وزغم در بدری گرد بسر خار بپا
Бар дили ошӯбӣу дрхўни ҷгарии ёри ҳама
بر دل آشوبی و درخون جگری یار همه
Субҳи чеҳраши зсФои шамъи шаби торҳмаҳ
صبح چهرش زصفا شمع شب تارهمه
Ҳршб аз ҳиҷри падар то бсҳр нола намӯд
هرشب از هجر پدر تا بسحر ناله نمود
Рӯз то шоми бглбрги равон жола намӯд
روز تا شام بگلبرگ روان ژاله نمود
Гоҳ аз оҳи аёни шуъла ҷувола намӯд
گاه از آه عیان شعله جواله نمود
Гуҳаши азғсаҳи лаби шқ шуда тбхолаҳ намӯд
گهش ازغصه لب شق شده تبخاله نمود
Ғмгсорши биҷуз аз зайнаб ва саҷҷод набӯд
غمگسارش بجز از زینب و سجاد نبود
Лекин ӯ ҷуз ба падари моил ва муътод набӯд
لیکن او جز به پدر مایل و معتاد نبود
Ҳрдм аз меҳри падар рӯй бдиўор гирист
هردم از مهر پدر روی بدیوار گریست
Дару девори ҳам аз онмаҳ хўнбор гирист
در و دیوار هم از آنمه خونبار گریست
Ам кулсуми паии таслияташи зоргрист
ام کلثوم پی تسلیتش زارگریست
Зайнаб аз дидан ин ҳар ду ба якбор гирист
زینب از دیدن این هر دو به یکبار گریست
Доими азгриаҳаш андари усарои валвала буд
دایم ازگریه اش اندر اسرا ولوله بود
Бадтар аз ин ҳамаи дргрдн ӯ силсила буд
بدتر از این همه درگردن او سلسله بود
Хуфт икшби бсди андӯҳи бўиронаҳи шом
خفت یکشب بصد اندوه بویرانه شام
Хоби брбўдш аз он бе сарви бен хонаи шом
خواب بربودش از آن بی سرو بن خانه شام
Осмон гуфт зиҳии ҳиммати мардонаи шом
آسمان گفت زهی همت مردانه شام
Комшби ин духтараки осӯдаи бкошонаҳи шом
کامشب این دخترک آسوده بکاشانه شام
Ғофил аз инки бдомони падар дрсхн аст
غافل از اینکه بدامان پدر درسخن است
Соъатии дигар аз ӯ тозаи азоӣ куҳан аст
ساعتی دیگر از او تازه عزای کهن است
Дид дар хоб ки ҷо карда дар оғӯши падар
دید در خواب که جا کرده در آغوش پدر
Гуядаш эй ту қарори дили пурҷӯши падар
گویدش ای تو قرار دل پرجوش پدر
Чанд нолӣ ки нае ҳеҷ фаромӯши падар
چند نالی که نه ای هیچ فراموش پدر
Нест холии зтўи як лаҳза бару дӯши падар
نیست خالی زتو یک لحظه بر و دوش پدر
ӣнқадари ҷомаи ?ут аз фурқати ман чок мазан
اینقدر جامه ات از فرقت من چاک مزن
Оташи андари дилам аз дида намнок мазан
آتش اندر دلم از دیده نمناک مزن
Гуфт эй каз ғами ҳиҷри ту бзндон будам
گفت ای کز غم هجر تو بزندان بودم
Ҳамагар марҳалаи паймоӣ биёбон будам
همه گر مرحله پیمای بیابان بودم
« омадӣ ваа ки чаҳ муштоқ ва парешон будам »
«آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم »
« то бирафтӣ зибрами сӯрат биҷон будам »
«تا برفتی زبرم صورت بیجان بودم»
Ҷигарами рози аташи хастау нФтидаҳи нигар
جگرم راز عطش خسته و نفتیده نگر
Гарданами рози расани ранҷау соӣидаҳи нигар
گردنم راز رسن رنجه و سائیده نگر
Сӯратами нилӣ азсилӣ аъдост ҳануз
صورتم نیلی ازسیلی اعداست هنوز
Асари каъби ним зоҳир аз аъзост ҳануз
اثر کعب نیم ظاهر از اعضاست هنوز
Зини ибоди бзнҷир ғам афзост ҳануз
زین عباد بزنجیر غم افزاست هنوز
Ам Лайлии паии фарзанди длорост ҳануз
ام لیلی پی فرزند دلاراست هنوز
« ҳамчуи Фарҳод буд кўҳнкнии пешаи мо »
«همچو فرهاد بود کوهنکنی پیشه ما »
« санги мо синаи монохни мо тешаи мо »
«سنگ ما سینه ماناخن ما تیشه ما »
Вале аз бахти фурӯи хуфтаи фарои ҷусти зхўоб
ولی از بخت فرو خفته فرا جست زخواب
Дид брхшти сари хеш на брдомни боб
دید برخشت سر خویش نه بردامن باب
Гуфт кўонкаҳ задуд аз дилу ҷонами табу тоб
گفت کوآنکه زدود از دل و جانم تب و تاب
Зчаҳи нанамудаи диранги ваз чаҳ фармӯдаи шитоб
زچه ننموده درنگ وز چه فرموده شتاب
Гарчи аз мижа дар ашки ҳамеи сифтами ман
گرچه از مژه در اشک همی سفتم من
Лек ҷузи дарди дили ху иш намегуфтам ман
لیک جز درد دل خو یش نمی گفتم من
Бкҷо рафт падар аз бар ғамгини дили ман
بکجا رفت پدر از بر غمگین دل من
ӯ ки огоҳ шуд аз ҳоли ману манзили ман
او که آگاه شد از حال من و منزل من
Магар озурд варо суҳбати ноқобили ман
مگر آزرد و را صحبت ناقابل من
ё ки афсурда шуд аз тирагии маҳфили ман
یا که افسرده شد از تیرگی محفل من
Ин ҳамаи хории мо бе гули рухсораш буд
این همه خواری ما بی گل رخسارش بود
Аўкаҳ мерафт бмо аз чаҳ сарви кораш буд
اوکه میرفت بما از چه سرو کارش بود
Аҳли бинӣ ки бад аз хоби наҳуфтаи ғамашон
اهل بینی که بد از خواب نهفته غمشان
Бози оҳӯӣ ҳарам дод зромши Ромашон
باز آهوی حرم داد زرامش رمشان
Тора гардид аз он қиссаи куҳани мотамашон
تاره گردید از آن قصه کهن ماتمشان
Чарх ларзанда шуд аз нолаи зеру Бамашон
چرخ لرزنده شد از ناله زیر و بمشان
Сабк аз хоби гарони ҷусту сршўми язид
سبک از خواب گران جست و سرشوم یزید
Гуфт бози ин асроро чаҳ ситам гашта мазид
گفت باز این اسرارا چه ستم گشته مزید
Ходимӣ дод ҷавобаш ки ятемии зҳсин
خادمی داد جوابش که یتیمی زحسین
Дида дар хоби падари вази гуҳари омўдаҳи ду айн
دیده در خواب پدر وز گهر آموده دو عین
Гуфт бархез бтшти зари всрпўши лаҷин
گفت برخیز بطشت زر وسرپوش لجین
Сари сардори сронрои бунааши байни ядин
سر سردار سرانرا بنهش بین یدین
Магараш кушта надониста нимувед чандин
مگرش کشته ندانسته نموید چندین
Ман бихобам хуш ва ӯ боб наҷуед чандин
من بخوابم خوش و او باب نجوید چندین
Ходими аинсон чу ниҳодаши сару сарпӯш ба пеш
خادم اینسان چو نهادش سر و سرپوش به پیش
Гуфт кӣ хости ғизо онкӣ надорад сари хеш
گفت کی خواست غذا آنکه ندارد سر خویش
Зайнабаш гуфт ки эй роҳати маҷмӯу пареш
زینبش گفت که ای راحت مجموع و پریش
Неи ғизо балки троҳсти давои дили риш
نی غذا بلکه تراهست دوای دل ریش
ӯ чу сарпӯш намӯд аз зибри ташти баланд
او چو سرپوش نمود از زبر طشت بلند
Сари пурхӯн падар диду биФтоди нижанд
سر پرخون پدر دید و بیفتاد نژند
Гуфт оўх ки умедами ҳама раҳ ёфт ба бим
گفت آوخ که امیدم همه ره یافت به بیم
эй падари худ ки бад-ӣн кӯдакем карда ятем
ای پدر خود که بدین کودکیم کرده یتیم
Ин чаҳ ҳолест ки якбораи дилам гашт дунем
این چه حالیست که یکباره دلم گشت دونیم
Бачаи рўбри сар давраст дигар арши азим
بچه روبر سر دور است دگر عرش عظیم
Кошкӣ пештар аз дидан ту кӯр шудам
کاشکی پیشتر از دیدن تو کور شدم
Кошкӣ зиндаи зоҳўоли ту дргўр шудам
کاشکی زنده زاحوال تو درگور شدم
Ки бурӣдааст бшмшири раги гардани ту
که بریده است بشمشیر رگ گردن تو
Ки ҷудо карда мунаввари сртў аз тани ту
که جدا کرده منور سرتو از تن تو
Ки бхўн кардатар он хат ба аз сӯсани ту
که بخون کرده تر آن خط به از سوسن تو
Ки зада чӯби блбҳои з дар махзани ту
که زده چوب بلبهای ز در مخزن تو
Ки бхокстр аз ойинаи ту занг зада
که بخاکستر از آئینه تو زنگ زده
Ки ба пешонии нӯронии ту санг зада
که به پیشانی نورانی تو سنگ زده
Буд саргарми сршоаҳ ки шуд сарди таниш
بود سرگرم سرشاه که شد سرد تنش
Ҷони зонбўҳӣ ғам кард фирор аз баданаш
جان زانبوهی غم کرد فرار از بدنش
Наъраи ол алӣ шуд чу баланд аз ҳузнаш
نعره آل علی شد چو بلند از حزنش
Рафт ишорати зизнд аз паии ғусли вкФнш
رفت اشارت زیزند از پی غسل وکفنش
Чашми тоҷи ушшуаро дар ғам ӯ Ҷайҳун шуд
چشم تاج الشعرا در غم او جیحون شد
Зон ғарибӣ ки блоғсли вкФн мадфӯн шуд
زان غریبی که بلاغسل وکفن مدفون شد