эй ки эзадро кунӣ шукру сипос
ای که ایزد را کنی شکر و سپاس
Лафзро бигзору маъниро шинос
لفظ را بگذار و معنی را شناس
Шукр ҳар чизеи зҷнси хеши дон
شکر هر چیزی زجنس خویش دان
Взчнини шукри андакиро беш дон
وزچنین شکر اندکی را بیش دان
Шукри зар всим инаст эй амӯ
شکر زر وسیم اینست ای عمو
Каз ту гардад музтарӣ бо обрӯ
کز تو گردد مضطری با آبرو
Шукри асби хуб инаст эй фигор
شکر اسب خوب این است ای فگار
Ки шавад вомонда биравӣ савор
که شود وامانده بروی سوار
Шукри ин кати ҷомаи алвон буд
شکر این کت جامه الوان بود
Пӯшиши бечораи урён буд
پوشش بیچاره عریان بود
Шукри ин кати суфраи пари ранг ва бӯаст
شکر این کت سفره پر رنگ و بوست
Хӯрдани ҳамсоя мискин кӯаст
خوردن همسایه مسکین کوست
Шукри хирмани ин буд эй хуши сифот
شکر خرمن این بود ای خوش صفات
Ки бубахшӣ хӯшаи чинонро закот
که ببخشی خوشه چینان را زکات
Шукри ин комди забони ту фасеҳ
شکر این کآمد زبان تو فصیح
Бастани лаби дони згФтори қабеҳ
بستن لب دان زگفتار قبیح
Шукри ин кати хона хуш шуд насиб
شکر این کت خانه خوش شد نصیب
Бошӣ андрхти айтому ғариб
باشی اندرخط ایتام و غریب
Шукри инки ҳар ду поят ланг нест
شکر اینکه هر دو پایت لنگ نیست
Ҷузи қадам дар роҳи дастӣ танг нест
جز قدم در راه دستی تنگ نیست
Шукри дастат ки нашуд шул эй дабир
شکر دستت که نشد شل ای دبیر
Худ зпои афтодаро дасти гир
خود زپا افتاده را دست گیر
Ореи ореи шукри лафз ва қавл нест
آری آری شکر لفظ و قول نیست
Дафъи дев аз зоҳир лоҳўл нест
دفع دیو از ظاهر لاحول نیست
Варна кӯфӣ ҳам намӯд эй поки зот
ورنه کوفی هم نمود ای پاک ذات
Шукри ҳақ дар хӯрдани оби Фурот
شکر حق در خوردن آب فرات
Шукри кӯфии ин буд эй нури айн
شکر کوفی این بود ای نور عین
Ки набандад об бар рӯй ҳусайн
که نبندد آب بر روی حسین
Чун бшоаҳ Карбало шуд кори танг
چون بشاه کربلا شد کار تنگ
Қосим омад то сетанд изни ҷанг
قاسم آمد تا ستاند اذن جنگ
Ҳаии бгриаҳ бӯса зад бар дасти шоҳ
هی بگریه بوسه زد بر دست شاه
Гашта ҷонаши ошиқу пои басти шоҳ
گشته جانش عاشق و پا بست شاه
Гоҳи пой шоҳ бӯседӣ зғм
گاه پای شاه بوسیدی زغم
Дасти худ печид дар домон ъам
دست خود پیچید در دامان عم
Аз сафо бас кард гирди шаҳи тавоф
از صفا بس کرد گرد شه طواف
Ёфт он сайди ҳарами изни масоф
یافت آن صید حرم اذن مصاف
Омад андари разм бе хуфтон ва худ
آمد اندر رزم بی خفتان و خود
Ҷузи азору перҳан ҳеҷаш набӯд
جز ازار و پیرهن هیچش نبود
Тохти ҳайдари вори ботоқи втрм
تاخت حیدر وار باطاق وطرم
Ҳар тарафи он моҳи лами иблғи ҳалам
هر طرف آن ماه لم یبلغ حلم
Гуфт ровии нек май орми биёад
گفت راوی نیک می آرم بیاد
Ки чу қосим рӯй бар майдони ниҳод
که چو قاسم روی بر میدان نهاد
Бандӣ аз наълин ӯ бигусаста буд
بندی از نعلین او بگسسته بود
Взкмоли кӯдакии нобаста буд
وزکمال کودکی نابسته بود
Балки аз чап буд он ҳам неи зрост
بلکه از چپ بود آن هم نی زراست
Взчпи вози рости аинсони разми хост
وزچپ واز راست اینسان رزم خواست
Бонг зад к-эии ибни саъди пари гунаҳ
بانگ زد کای ابن سعد پر گنه
Асби худро об додӣ ё ки на
اسب خود را آب دادی یا که نه
Гуфт ореи ташна кӣ монами каммият
گفت آری تشنه کی مانم کمیت
Гуфт пас чун ташнаи хоҳии аҳли байт
گفت پس چون تشنه خواهی اهل بیت
Асби ту сероб ва мо дар алътш
اسب تو سیراب و ما در العطش
Ин яке мадҳуш ва он як карда ғаш
این یکی مدهوش و آن یک کرده غش
Асби ту серобу Тифли шери хор
اسب تو سیراب و طفل شیر خوار
Дар дилаш аз танишаи комии хорхор
در دلش از تنشه کامی خارخار
Асби ту серобу авлоди расӯл
اسب تو سیراب و اولاد رسول
Аз аташи бирёни вгрёну малул
از عطش بریان وگریان و ملول
Пас бурун оварад теғи обдор
پس برون آورد تیغ آبدار
Зад ҳаме бар хирмани ҷонҳо шарор
زد همی بر خرمن جانها شرار
ӯ пиёдаи он ситами корони савор
او پیاده آن ستم کاران سوار
ӯ танӣ танҳо ва эшон сад ҳазор
او تنی تنها و ایشان صد هزار
ӯ бзоҳри кучак ва онҳо бузург
او بظاهر کوچک و آنها بزرگ
ӯ бботни Юсуф ва он қавми гург
او بباطن یوسف و آن قوم گرگ
Ногаҳони борон тираш даргирифт
ناگهان باران تیرش درگرفت
Ҷисмаш аз пайкон чу анқо пургирифт
جسمش از پیکان چو عنقا پرگرفت
Аз хадангаши синаи бас сӯрох шуд
از خدنگش سینه بس سوراخ شد
Равзанаши сӯии илоҳӣ кох шуд
روزنش سوی الهی کاخ شد
Поиш аз рафтору даст азкор монад
پایش از رفتار و دست ازکار ماند
АўФтоди въми Амҷадро бихонад
اوفتاد وعم امجد را بخواند
Тохти шоҳ ва назд вай онгаҳ расед
تاخت شاه و نزد وی آنگه رسید
Ки танӣ мехост ӯро сар бурид
که تنی میخواست او را سر برید
Дасти ҳақ бо теғ баҳраш шуд илм
دست حق با تیغ بهرش شد علم
Дасти шайтоняши гашт аз бен қалам
دست شیطانیش گشت از بن قلم
Он дағал нолид ва бар расми араб
آن دغل نالید و بر رسم عرب
Аз қабӣла хеш шуд ёрии талаб
از قبیله خویش شد یاری طلب
Гуфт алғўс эй шуҷоъони далер
گفت الغوث ای شجاعان دلیر
Ки фитодаи рӯ ба андари чанги шер
که فتاده رو به اندر چنگ شیر
Барсари наъши ятеми Муҷтабо
برسر نعش یتیم مجتبی
Ҷанг дар пайвасти бошаҳ аз ъдӣ
جنگ در پیوست باشه از عدی
Кӯзаи гир ва даҳ ва ду гарм шуд
کوزه گیر و ده و دو گرم شد
Вази такопуи ҷисми қосим нарм шуд
وز تکاپو جسم قاسم نرم شد
Устихони пушту пешу пойу даст
استخوان پشت و پیش و پای و دست
Зери сами асбҳо дарҳами шикаст
زیر سم اسبها درهم شکست
Шоҳ чу накард он ҷамоатро пареш
شاه چو نکرد آن جماعت را پریش
Дид қосими хуфтаи андари хӯни хеш
دید قاسم خفته اندر خون خویش
Баси бхок аз дарди судаи пошна
بس بخاک از درد سوده پاشنه
Хокро дода шикофу пош на
خاک را داده شکاف و پاش نه
Гуфт ъмти рости сахти ин доварӣ
گفت عمت راست سخت این داوری
Ки тўоши хуонеу надиҳад ё рӯй
که تواش خوانی و ندهد یا روی
Бози ҷиҳўно талотум мекунӣ
باز جیحونا تلاطم میکنی
Чашми мардумро чу қулзум мекунӣ
چشم مردم را چو قلزم میکنی