эй ки мантиқро кунӣ сарфи маром
ای که منطق را کنی صرف مرام
Бигузар аз мавзӯу мҳмўли калом
بگذر از موضوع و محمول کلام
Зикри чбўди пой то сари зикри шӯ
ذکر چبود پای تا سر ذکر شو
Дар тавваҷуҳ аз ҳаводиси бикри шӯ
در توجه از حوادث بکر شو
Худ ҳамин эъроз маҳзаст аз худо
خود همین اعراض محض است از خدا
Гргнии брлФз ё ҳўи иктифо
گرگنی برلفظ یا هو اکتفا
Вирд ё ҳўи шева кам карда ҳост
ورد یا هو شیوه کم کرده هاست
Вази қшўри албобро баси парда ҳост
وز قشور الباب را بس پرده هاست
Каси биёи ҳўи гуфтан ар доно шудӣ
کس بیا هو گفتن ار دانا شدی
Пас кабӯтари бӯи алӣ сино шудӣ
پس کبوتر بو علی سینا شدی
Бо ҳузур қалб гуфт Аҳмади намоз
با حضور قلب گفت احمد نماز
Яъне аз худ ҷӯии ғайбати гоҳи роз
یعنی از خود جوی غیبت گاه راز
Он шунидам коити ҳақи Муртазо
آن شنیدم کآیت حق مرتضی
Онкии мстқбли намояди мо мзӣ
آنکه مستقبل نماید ما مضی
Рафт рӯзии ҷанги як тани зошқё
رفت روزی جنگ یک تن زاشقیا
Тир зад бар пои он дасти худо
تیر زد بر پای آن دست خدا
Чунки хӯни азсоқи сор аллоҳ чакид
چونکه خون ازساق ثار الله چکید
Лағзиши андари соқ арш омад падед
لغزش اندر ساق عرش آمد پدید
Гашти марои асҳобро хунини дарун
گشت مرا اصحاب را خونین درون
Каз ?илам нагузошт орандаши бурун
کز الم نگذاشت آرندش برون
Гуфт нури чашми ҳақ яъне ҳасан
گفت نور چشم حق یعنی حسن
Онкӣ зу эҷод шуд сарви ълн
آنکه زو ایجاد شد سرو علن
Ки ядуллоҳ шуд чу машғӯли намоз
که یدالله شد چو مشغول نماز
Метавон тираши зи по кардани фароз
میتوان تیرش ز پا کردن فراز
Зонка бо эзади дили лоҳутяш
زانکه با ایزد دل لاهوتیش
Бугзарад аз ҳайкали носўтиш
بگذرد از هیکل ناسوتیش
Гар алиро уммати хайри албшр
گر علی را امت خیر البشر
Дар намоз аз пои тири оради бадар
در نماز از پای تیر آرد بدر
Пас чаро фарзанд бо ҷони ҳамбуриш
پس چرا فرزند با جان همبرش
Дар суҷуди уммати зи тани баради сараш
در سجود امت ز تن برد سرش
Чун ҳусайни бен алии андари набард
چون حسین بن علی اندر نبرد
Монад ҳамчун зоти ҳақи яктои вФрд
ماند همچون ذات حق یکتا وفرد
Бади бФрш аз пайкараш дар анҷло
بد بفرش از پیکرش در انجلا
Сари арраҳмони алии алърши астўӣ
سر الرحمن علی العرش استوی
Дид Абдуллоҳи ҷгргўшаҳи ҳасан
دید عبدالله جگرگوشه حسن
Гуҳи гирифтаи гирди яздони аҳриман
گه گرفته گرد یزدان اهرمن
Хост то ояд варо ёрӣ кунад
خواست تا آید ورا یاری کند
Рӯзи тории равшан аз борӣ ( ? ) кунад
روز تاری روشن از باری (؟) کند
Шоҳи зайнабро злтФ овоз кард
شاه زینب را زلطف آواز کرد
Ки бабандаш роҳи брдшти набард
که ببندش راه بردشت نبرد
Боздорши зоФти қайди ситам
بازدارش زآفت قید ستم
Кин гиреҳи ронии ғами сайди ҳарам
کاین گره رانی غم صید حرم
Зайнабаш бигирифт азъҷзи остин
زینبش بگرفت ازعجز آستین
Гуфт эй меҳри сипеҳри ростин
گفت ای مهر سپهر راستین
Тарк майдон кун казин қавми шарир
ترک میدان کن کزین قوم شریر
Раҳм ноед бар сағир ва бар кабӣр
رحم ناید بر صغیر و بر کبیر
Тифлӣ ва набӯд турои тоби хаданг
طفلی و نبود ترا تاب خدنگ
Бештари озордти шамшеру ҷанг
بیشتر آزاردت شمشیر و جنگ
Соя прўрдо битарс аз офтоб
سایه پروردا بترس از آفتاب
эй кабӯтари бачаи бҳрос аз уқоб
ای کبوتر بچه بهراس از عقاب
Ҳиҷри худро барқ хирманҳо макун
هجر خود را برق خرمنها مکن
Оташатро вақф доманҳо макун
آتشت را وقف دامنها مکن
Гуфт эй хотуни атроби биҳишт
گفت ای خاتون اتراب بهشت
Вази туроби мақдамати хурро сиришт
وز تراب مقدمت خور را سرشت
Тифлам аммо пери фарҳанг ман аст
طفلم اما پیر فرهنگ من است
Ломакони ҷўлонгаҳи танг ман аст
لامکان جولانگه تنگ من است
Кучакам лекин бузургаст асли ман
کوچکم لیکن بزرگست اصل من
Ҳиҷр ман набӯд ҳиҷоби васли ман
هجر من نبود حجاب وصل من
Қатраам мангар ки дарёи гавҳарам
قطره ام منگر که دریا گوهرم
Зарраам мшмр ки хуршеди афсарам
ذره ام مشمر که خورشید افسرم
Хаймаи мондан аз ятемии ҳамчуи ман
خیمه ماندن از یتیمی همچو من
Бо ҳусайни аўлист чун набӯд ҳасан
با حسین اولیست چون نبود حسن
Пас кашид аз чанги зайнаби остин
پس کشید از چنگ زینب آستین
Шуд давон то назд шоҳи ростин
شد دوان تا نزد شاه راستین
Дид каз саҳми ҳаводиси ҷисми шоҳ
دید کز سهم حوادث جسم شاه
Чун дили Зуҳра ( ? )аст сад чоку табоҳ
چون دل زهره (؟) است صد چاک و تباه
Эзадии пишониш бишкаста ёфт
ایزدی پیشانیش بشکسته یافت
Тиркини брноФ ӯ бинишаста ёфт
تیرکین برناف او بنشسته یافت
Синааш сӯрохи сӯрох аз синон
سینه اش سوراخ سوراخ از سنان
Рахта бар сандӯқи сркни факон
رخته بر صندوق سرکن فکان
Буд моти он Тифл дар аҳвол ъам
بود مات آن طفل در احوال عم
Каз танӣ шуд теғи бръмши илм
کز تنی شد تیغ برعمش علم
Музтариби ҳол аз паии поси амӯ
مضطرب حال از پی پاس عمو
Истодаи он сангдилро пеши рӯ
ایستاده آن سنگدل را پیش رو
Кард қатъи дасти зуррияи батул
کرد قطع دست ذریه بتول
Гуфт ҳони бръми ман хоҳии газанд
گفت هان برعم من خواهی گزند
То танамро дасту дастами рости тоб
تا تنم را دست و دستم راست تاب
Меғ теғат нанигарад ин фатҳи боб
میغ تیغت ننگرد این فتح باب
Он ҷафои ҷӯ шарм нанамуд аз расӯл
آن جفا جو شرم ننمود از رسول
Кард дасти кучаки худро баланд
کرد دست کوچک خود را بلند
Бо забони ҳоли пас гуфтои бъм
با زبان حال پس گفتا بعم
Ки ту бош ардст ман уфтад чаҳ ғам
که تو باش اردست من افتد چه غم
Майли мо поӣидн даст худост
میل ما پائیدن دست خداست
Ин сарви ҷони бохтанҳо даст ва пост
این سرو جان باختنها دست و پاست
Хами саломати бод агар паймона рафт
خم سلامت باد اگر پیمانه رفت
Шамъ равшан монад ар парвона рафт
شمع روشن ماند ار پروانه رفت
Гар зиён шуд машки оҳӯи шодбод
گر زیان شد مشک آهو شادباد
Вар бирафт оҳӯи хтои ободи бод
ور برفت آهو ختا آباد باد
Шоҳро аз он ятеми мумтаҳан
شاه را از آن یتیم ممتحن
Шуд фаромӯши ибтилои хештан
شد فراموش ابتلای خویشتن
Бозкрди оғӯшу барадаш дар бағал
بازکرد آغوش و بردش در بغل
Сабр вай меҷуст аз он қавми дағал
صبر وی میجست از آن قوم دغل
Ногаҳонаши новакӣ аз ҳармала
ناگهانش ناوکی از حرمله
Хӯрд бар ҳулқум ва ҷонаш шуд яла
خورد بر حلقوم و جانش شد یله
Шаҳ кашид он тир аз ҳулқум ӯ
شه کشید آن تیر از حلقوم او
Гуфт бошад хостаи эзади накӯ
گفت باشد خواسته ایزد نکو
« ин ҳамаи овозҳо аз шаҳ буд
«این همه آوازها از شه بود
Гарчи аз ҳулқуми Абдуллоҳ буд »
گرچه از حلقوم عبدالله بود»
Фикрати Ҷайҳун ки бсрўди ин мақол
فکرت جیحون که بسرود این مقال
Шояд ар шоҳаши писандади ҳасани ҳол
شاید ار شاهش پسندد حسن حال