Чаҳ кунам бо сафи мижгони балопарвар ӯ

چه کنم با صف مژگان بلا پرور او

Раг ҷон мезанад аз хира сиррӣ нашутур ӯ

رگ جان می زند از خیره سری نشتر او

Ҳар ки сӯзади зҳсди синаи киновар ӯ

هر که سوزد زحسد سینهٔ کین آور او

Гул кунад оташи намруди зи хокистар ӯ

گل کند آتش نمرود ز خاکستر او

Бар замин чун гул маҳтоб фитад нақши пай аш

بر زمین چون گل مهتاب فتد نقش پی اش

Бскаҳи ғалтидаи сафо дар қадами гавҳар ӯ

بسکه غلتیده صفا در قدم گوهر او

Рӯ ба хлўтгаҳи ойӣна ки аз битобӣ

رو به خلوتگه آیینه که از بیتابی

Бе ту занҷири зиҳам май гусалади ҷавҳар ӯ

بی تو زنجیر زهم می گسلد جوهر او

эй хуши он дидаи ҳақи байн ки знзораҳи ҳасан

ای خوش آن دیدهٔ حق بین که زنظارهٔ حسن

Набӯд дар назараши ғайри пдидоўр ӯ

نبود در نظرش غیر پدیدآور او

Резад аз лола ба таҳрики насимӣ бар хок

ریزد از لاله به تحریک نسیمی بر خاک

Бскаҳи саршор май ранг буд соғар ӯ

بسکه سرشار می رنگ بود ساغر او

Мурғи ёқӯти парии дӯш ба хобам омад

مرغ یاقوت پری دوش به خوابم آمد

Ки марои пилк ва ма гашта чу болу пар ӯ

که مرا پلک و مه گشته چو بال و پر او

Айни дарёӣ висоласт ба ҳар чашм задан

عین دریای وصال است به هر چشم زدن

Чун ҳубоби онкии ҳавои ту буд дар сар ӯ

چون حباب آنکه هوای تو بود در سر او

наметавон ёфтан аз нолаи қамарӣ ки мудом

می توان یافتن از نالهٔ قمری که مدام

Оташӣ ҳаст ниҳон дар таҳи хокистар ӯ

آتشی هست نهان در ته خاکستر او

Дил ҷӯё нахурд зини ғазали орои об

دل جویا نخورد زین غزل آرایی آب

Манқибати санҷ буд хомаи мдҳтгр ӯ

منقبت سنج بود خامهٔ مدحتگر او

Шоҳи мардони ҷаҳони онкии забони қаламам

شاه مردان جهان آنکه زبان قلمم

Зини ду матлаъ шудаи пайвастаи сногстр ӯ

زین دو مطلع شده پیوسته ثناگستر او

Ба ду олам надаҳум зарраи хок дар ӯ

به دو عالم ندهم ذرهٔ خاک در او

Олам ва ҳар чаҳ дар ӯ ҷумла ба гирди сар ӯ

عالم و هر چه در او جمله به گرد سر او

Ҳар ки шуд тоҷи сараши хок дар қанбар ӯ

هر که شد تاج سرش خاک در قنبر او

Бар фалак ноз кунад балки ба болотар ӯ

بر فلک ناز کند بلکه به بالاتر او