Кӯи баҳорон то барояд аз камӣни абрсёҳ

کو بهاران تا برآید از کمین ابر سیاه

Ин қаламравро кашад зери нигини абрсёҳ

این قلمرو را کشد زیر نگین ابر سیاه

Тухми ҳасрати резад аз ҳар ашки мижгони терм

تخم حسرت ریزد از هر اشک مژگان ترم

Гӯйӣ аз дарёӣ дил бархест ин абрсёҳ

گویی از دریای دل برخاست این ابر سیاه

Моя бар медорад аз хоки сиришк олӯда ам

مایه بر می دارد از خاک سرشک آلوده ام

Сина май молад аз онру бар замини абрсёҳ

سینه می مالد از آنرو بر زمین ابر سیاه

Ҳар нафас май резади змжгони терми сайли сиришк

هر نفس می ریزد ز مژگان ترم سیل سرشک

Дорад ореи гиряро дар остини абрсёҳ

دارد آری گریه را در آستین ابر سیاه

Лашкари дайро ба зӯри тирборонеи шикаст

لشکر دی را به زور تیربارانی شکست

Дар баҳорон ҷўн барояд аз камӣни абрсёҳ

در بهاران چون برآید از کمین ابر سیاه

Киштяши ҷӯё қадар гардид бо чашми терм

کشتیش جویا قدر گردید با چشم ترم

Соя вааш афтод охир бар замини абрсёҳ

سایه وش افتاد آخر بر زمین ابر سیاه