Маи ман чун диҳад арзи сафои пайкари худ ро

مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را

Кашад субҳ аз хиҷолат бар сари худ чодари худ ро

کشد صبح از خجالت بر سر خود چادر خود را

Аз он бо чашми дили ҳайрони ҳасани хўбрўёнм

از آن با چشم دل حیران حسن خوبرویانم

Ки санъат май намояди хӯбии санъатгари худ ро

که صنعت می نماید خوبی صنعتگر خود را

Забони хбси ёрон сар кунад чун теғи бозӣ ро

زبان خبث یاران سر کند چون تیغ بازی را

зи бас май тарсам аз базми чунин гирами сари худ ро

ز بس می ترسم از بزم چنین گیرم سر خود را

Бутӣ дорам ки созад Лайлии шаб аз ҳиҷоб ӯ

بتی دارم که سازد لیلی شب از حجاب او

Ниҳон дар ҳуққаи меҳр аз кавокиби зевари худ ро

نهان در حقهٔ مهر از کواکب زیور خود را

Магар гиранд дар ваҷҳи баҳоии як даҳани ханда

مگر گیرند در وجه بهای یک دهن خنده

Баҳораст ва ба ранги ғунчаи грдоўри зари худ ро

بهار است و به رنگ غنچه گردآور زر خود را

Мада дар мавҷи хези ғами Аннани сабрро аз каф

مده در موج خیز غم عنان صبر را از کف

Ба соҳил мерасад ҳар кас набозад лангари худ ро

به ساحل می رسد هر کس نبازد لنگر خود را

Маяфкан бар забони сахти гӯйони хешро ҷӯё

میفکن بر زبان سخت گویان خویش را جویا

Чаро оқил занад бар санги хорои гавҳари худ ро

چرا عاقل زند بر سنگ خارا گوهر خود را