Набошад момнӣ чун пайкари мо ишқи саркаш ро

نباشد مامنی چون پیکر ما عشق سرکش را

Ки набӯд ғайри хокистари ҳисории амн , оташ ро

که نبود غیر خاکستر حصاری امن، آتش را

Дили якдастаи ошиқ то бкии гирд сарат гардад

دل یکدسته عاشق تا بکی گرد سرت گردد

Ҳаёро корфармо , даста кун зулфи мушаввашро ! ‏

حیا را کارفرما، دسته کن زلف مشوش را!‏

Бирав соқӣ ки ман аз соғари он чашми сармастам

برو ساقی که من از ساغر آن چشم سرمستم

Чаҳ кайфият расад аз май кашии ринди ҳалокаш ро

چه کیفیت رسد از می کشی رند هلاکش را

намедонам чисон дар он як мижгони баҳам судан

نمی دانم چسان در آن یک مژگان بهم سودن

Нигоҳат бар дили ғмдидаҳ холӣ кард таркиш ро

نگاهت بر دل غمدیده خالی کرد ترکش را

Басии номӯс дилҳо меравад бар боди расвоӣ

بسی ناموس دلها می رود بر باد رسوایی

Мабодои ошноӣ бо насими он зулфи дилкаш ро

مبادا آشنایی با نسیم آن زلف دلکش را

Хушо рӯзӣ ки ҷӯёи рӯзу шаб чун чашм май нӯшаш

خوشا روزی که جویا روز و شب چون چشم می نوشش

Ба тоқи абрӯӣ ӯ мезадам саҳбоӣ беғаш ро

به طاق ابروی او می زدم صهبای بی غش را