Қонеъ шудаи сети дил ба таманноӣ ӯ маро

قانع شده ست دل به تمنای او مرا

Дар сар басаст шӯриши савдоӣ ӯ маро

در سر بس است شورش سودای او مرا

Дар ишқи пой то ба серум хӯн шуд ва чакид

در عشق پای تا به سرم خون شد و چکید

Аз баси фишурдаи панҷаи гироӣ ӯ маро

از بس فشرده پنجهٔ گیرای او مرا

Кӣ дар ҳарими каъбаи мақсӯд раҳ диҳад

کی در حریم کعبهٔ مقصود ره دهد

Аз худ бурун накарда таманноӣ ӯ маро

از خود برون نکرده تمنای او مرا

Дар ҳайратам ки ҷон ба куҷояш фидо кунам

در حیرتم که جان به کجایش فدا کنم

Аз баси гирифтаи шавқи саропоӣ ӯ маро

از بس گرفته شوق سراپای او مرا

Пеш аз нигаҳ ба гулшани дидор май расм

پیش از نگه به گلشن دیدار می رسم

Аз ҷои бардаи шавқи таманноӣ ӯ маро

از جای برده شوق تمنای او مرا

Ҷӯё ба ранги лолаи зи бахти сияҳи мудом

جویا به رنگ لاله ز بخت سیه مدام

Дар хӯни нишондаи доғи таманноӣ ӯ маро

در خون نشانده داغ تمنای او مرا

Хати сабз ху биравён ёд меояд маро

خط سبز خو برویان یاد می آید مرا

Яъне аз ҷӯши баҳорон ёд меояд маро

یعنی از جوش بهاران یاد می آید مرا

Карда ҷо дар тангноӣ синаам як шаҳри ғам

کرده جا در تنگنای سینه ام یک شهر غم

Мисри дардам аз азизон ё дамӣ ояд маро

مصر دردم از عزیزان یا دمی آید مرا

Ихтилоти ҷому мино ҳар куҷои байнами баҳам

اختلاط جام و مینا هر کجا بینم بهم

Грмхўниҳои мисатон ёд меояд маро

گرمخونیهای مستان یاد می آید مرا

Чун ба ёди он гул рухсор менолад дилам

چون به یاد آن گل رخسار می نالد دلم

Аз баҳору андалебон ёд меояд маро

از بهار و عندلیبان یاد می آید مرا

Ҳар куҷои байнам ба хоки афтодаи барги лола Эй

هر کجا بینم به خاک افتاده برگ لاله ای

Лухти дил бо доғи ҳурмон ёд меояд маро

لخت دل با داغ حرمان یاد می آید مرا

Гарми шухии серумаро байнам чу дар чашм батон

گرم شوخی سرمه را بینم چو در چشم بتان

Гирди майдони сафоҳон ёд меояд маро

گرد میدان صفاهان یاد می آید مرا

Суҳбати таслимро ҷӯё кунам чун орзӯ

صحبت تسلیم را جویا کنم چون آرزو

Домани тахти сулаймон ёд меояд маро

دامن تخت سلیمان یاد می آید مرا