Синаи сад чок монанди қафас дорем мо

سینهٔ صد چاک مانند قفس داریم ما

Нолаи паҳлуи шикофӣ чун ҷарас дорем мо

نالهٔ پهلو شکافی چون جرس داریم ما

Роздори ишқро набӯд маҷоли дам задан

رازدار عشق را نبود مجال دم زدن

Бахя бар захми дил аз тор нафас дорем мо

بخیه بر زخم دل از تار نفس داریم ما

Оқибат бо гӯшае аз ҳар ду олам сохтем

عاقبت با گوشه ای از هر دو عالم ساختیم

Кунҷи чашм серума олудӣ ҳавас дорем мо

کنج چشم سرمه آلودی هوس داریم ما

Ишқи саркашро ба ҷисми зор , улфат дода ем

عشق سرکش را به جسم زار، الفت داده ایم

Сад Нитсаатон шуъла дар оғӯш хас дорем мо

صد نیستان شعله در آغوش خس داریم ما

Зиндагонӣ дар гирифторӣаст моро чун ҳубоб

زندگانی در گرفتاریست ما را چون حباب

Аз қафас гӯйем ҷӯё то нафас дорем мо

از قفس گوییم جویا تا نفس داریم ما