Гул дар чаман чу ориз ӯ длФриб нест

گل در چمن چو عارض او دلفریب نیست

Гӯям бараҳнаи сарв чу ӯ ҷома зеб нест

گویم برهنه سرو چو او جامه زیب نیست

Аз дӯд оҳ карда сияҳи хаймаҳо баланд

از دود آه کرده سیه خیمه ها بلند

Дар гарми сайри ишқи дили мо ғариб нест

در گرم سیر عشق دل ما غریب نیست

Дар орзӯии онкии ғубор раҳат шавад

در آرزوی آنکه غبار رهت شود

Як гул замин куҷост ки ҳасрат насиб нест

یک گل زمین کجاست که حسرت نصیب نیست

Дар боғи нози хори чамани хортар буд

در باغ ناز خار چمن خوارتر بود

Бо ғунчае ки сӯзи дил андалеб нест

با غنچه ای که سوز دل عندلیب نیست

Такрори дарси нола ба ҷое наме расад

تکرار درس ناله به جایی نمی رسد

Ҷӯё ба мактабӣ ки ғам ӯ адиб нест

جویا به مکتبی که غم او ادیب نیست