Ҳар каси маҳрӯм аз ҷавонӣ аст

هر کس محروم از جوانی است

Дардии каши соф зиндагонӣ аст

دردی کش صاف زندگانی است

Аз ёди ту бо насими оҳам

از یاد تو با نسیم آهم

Бӯеи зи баҳор навҷуоне аст

بویی ز بهار نوجوانی است

Каси паии набард ки қотилам кист

کس پی نبرد که قاتلم کیست

Дили куштаи ғмздаҳ наоне аст

دل کشتهٔ غمزدهٔ نهانی است

Бо чашми кабӯд май баради дил

با چشم کبود می برد دل

Он чашми балоӣ осмонӣ аст

آن چشم بلای آسمانی است

Мағрур ба чанд рӯзаи ҳасанӣ

مغرور به چند روزه حسنی

Ғофил шудае ки онат онӣ аст

غافل شده ای که آنت آنی است

Лутфат оё чаҳ тавр бошад

لطفت آیا چه طور باشد

Ҷаври ту тамом меҳрбонӣ аст

جور تو تمام مهربانی است

Аз давлат ҳиндӯон нахурд об

از دولت هندوان نخورد آب

Рўтӣ гӯ бош қаҳт поне аст

روتی گو باش قحط پانی است

Нагушӯд зи синаи уқдаи дил

نگشود ز سینه عقدهٔ دل

Пайкони туам ки ёр ҷонӣ аст

پیکان توام که یار جانی است

Ҷӯё аз давр чун бидидат

جویا از دور چون بدیدت

Аз лутф бигуфт : ки ин фулонӣ аст

از لطف بگفت: که این فلانی است