Шуд шабобу ҷисми ғами фарсӯда бо мо монда аст

شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است

Шоҳ рафту гардӣ аз дунболи барҷо монда аст

شاه رفت و گردی از دنبال برجا مانده است

То асар дар рӯзгор аз кӯҳу саҳро монда аст

تا اثر در روزگار از کوه و صحرا مانده است

Бар забонҳо шӯҳрати ширину Лайло монда аст

بر زبانها شهرت شیرین و لیلا مانده است

Лола дар саҳрои нишон аз ҳол маҷнӯн ме диҳад

لاله در صحرا نشان از حال مجنون می دهد

Дар ҷаҳони овозааш зини табли савдо монда аст

در جهان آوازه اش زین طبل سودا مانده است

Дасти лутфи соқии кавсари магари бгшоидш

دست لطف ساقی کوثر مگر بگشایدش

Номаи дили сар ба меҳри орзӯҳо монда аст

نامهٔ دل سر به مهر آرزوها مانده است

Риштаи болу пар ӯ қӯти заъф ман аст

رشتهٔ بال و پر او قوت ضعف من است

Ранг рӯемгар шаби васли ту барҷо монда аст

رنگ رویم گر شب وصل تو برجا مانده است

Бар замини резади сиришками ранги гулзори биҳишт

بر زمین ریزد سرشکم رنگ گلزار بهشت

Бскаҳ дар дил зон гул рӯем таманно монда аст

بسکه در دل زان گل رویم تمنا مانده است

Гирдбод аз сӯрати аҳволи маҷнӯни гарда Эй аст

گردباد از صورت احوال مجنون گرده ای است

Як халаф зон дудмони ҷӯё ба саҳро монда аст

یک خلف زان دودمان جویا به صحرا مانده است