Пайвастаи завқи бода чу хӯн дар дил ман аст

پیوسته ذوق باده چو خون در دل من است

Гӯйии зи софу дард май обу гул ман аст

گویی ز صاف و درد می آب و گل من است

Аз тухми ишқи ёр ки дар сина коштам

از تخم عشق یار که در سینه کاشتم

Бардоштан дил аз ду ҷаҳони ҳосил ман аст

برداشتن دل از دو جهان حاصل من است

Афтодагӣаст мақсади саҳрои наварди ишқ

افتادگی است مقصد صحرا نورد عشق

Вомондагӣ ба роҳи талаби манзил ман аст

واماندگی به راه طلب منزل من است

Аз майли хотирӣ ки ба он дилрабо марост

از میل خاطری که به آن دلربا مراست

Донистаам ки хотир ӯ моил ман аст

دانسته ام که خاطر او مایل من است

Миҳроб бандагӣаст шаҳидони ишқ ро

محراب بندگی است شهیدان عشق را

Ин теғи каҷ ки дар камари қотил ман аст

این تیغ کج که در کمر قاتل من است

Битобӣам чу гирди заминро ба ёд дод

بیتابی ام چو گرد زمین را به یاد داد

Ин таври болу пар задани бсмл ман аст

این طور بال و پر زدن بسمل من است

Ошиқ ки бо худаст ба ғурбат фитода аст

عاشق که با خود است به غربت فتاده است

Аз худ ба ҳар тараф ки рӯми манзил ман аст

از خود به هر طرف که روم منزل من است

Дарё ба хок раҳ нафишонд гуҳар ба муфт

دریا به خاک ره نفشاند گهر به مفت

Ин ихтироъи дидаи дарёи дил ман аст

این اختراع دیدهٔ دریا دل من است

Он қатраи хӯни сӯхта каз кибриёии ишқ

آن قطره خون سوخته کز کبریای عشق

Қулзуми хурӯши омадаи ҷӯё , дил ман аст

قلزم خروش آمده جویا، دل من است