Ҳамин на мисраи мавзун троқд дилҷӯаст

همین نه مصرع موزون تراقد دلجوست

Ки хати пушти лабати ҳасан матлаъ абрӯаст

که خط پشت لبت حسن مطلع ابروست

Шаби фироқи ту хуноби ашк сайлобӣ аст

شب فراق تو خوناب اشک سیلابی است

Ки Кебекро ба сари кӯҳсор то зонуаст

که کبک را به سر کوهسار تا زانوست

Ба ҷунбиши мижа чашмат гушӯд уқдаи дил

به جنبش مژه چشمت گشود عقدهٔ دل

Бароти хуррамии мо ба шох ин оҳӯаст

برات خرمی ما به شاخ این آهوست

Ман ва ту чун ду забони қалами яке шуда ем

من و تو چون دو زبان قلم یکی شده ایم

Миёни мо ва ту ҷӯё нагунҷад ар як мӯаст

میان ما و تو جویا نگنجد ار یک موست