Пеши аҳли дили даҳони хандаи захми тан бас аст

پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است

Ғунчаро чоки гиребони рахнаи доман бас аст

غنچه را چاک گریبان رخنهٔ دامن بس است

Аҳли ҷавҳар дар либоси лоғарӣ осӯда анд

اهل جوهر در لباس لاغری آسوده اند

Чун садафи пероҳани тани устихони ман бас аст

چون صدف پیراهن تن استخوان من بس است

Ман зи дидорат ба андаки илтифотии қонеъам

من ز دیدارت به اندک التفاتی قانعم

Дида ёқӯбӣамро буии пероҳан бас аст

دیدهٔ یعقوبی ام را بوی پیراهن بس است

Қонеъ аз бӯсидани рӯйиш ба як назора ам

قانع از بوسیدن رویش به یک نظاره ام

Чидан гул барнатобад ин чаман дидан бас аст

چیدن گل برنتابد این چمن دیدن بس است

Ғунча чун гул шуд бурун аз олам дил ме равад

غنچه چون گل شد برون از عالم دل می رود

‏и ғӯли роҳи аҳли ғифлати ҳарза хандидан бас аст

‏ غول راه اهل غفلت هرزه خندیدن بس است

Панҷаам душман гиребонаст ҷӯё аз нахуст

پنجه ام دشمن گریبان است جویا از نخست

Дашти вусъати мшрбиҳои марои доман бас аст

دشت وسعت مشربیهای مرا دامن بس است